De geschiedenis van de band speelt daarbij op de achtergrond mee. Zéro Absolu kwam voort uit Glaciation en bestaat uit muzikanten die al langer actief zijn in de Franse metalscene. De nieuwe naam kwam er na een conflict rond de oorspronkelijke band. Die voorgeschiedenis is terug te horen in de felle, soms ronduit aanvallende toon van de plaat. Toch hoef ik niet alle onderlinge verwikkelingen te kennen om van de muziek te genieten. Ik laat me liever meeslepen door wat ik hoor.

Het titelnummer duurt ruim twintig minuten. Dat is een flinke zit, zeker voor wie gewend is dat een metalsong na vier of vijf minuten alweer voorbij is. Toch heb ik hier geen moeite mee. De muziek krijgt de ruimte om zich te ontwikkelen en wisselt geregeld van sfeer. Dreigende gitaren en rauwe zang worden afgewisseld met rustige melodieën en passages waarin de toetsen het voortouw nemen.

Wat me vooral aanspreekt, is de manier waarop de band spanning opbouwt. De muziek hoeft niet voortdurend op volle kracht te draaien om indruk te maken. Juist wanneer het tempo afneemt, ontstaat er ruimte om de melodieën goed tot me door te laten dringen. En wanneer de gitaren vervolgens weer losgaan, komt dat extra hard binnen.

Ik vind dit het sterkste nummer van de twee. Niet omdat het tweede tekortschiet, maar omdat de eerste compositie me net iets meer weet mee te nemen. De lange speelduur voelt niet als een hindernis. Integendeel, ik krijg de indruk dat de band precies de tijd neemt die nodig is om het verhaal muzikaal te vertellen.

Met Le Temps Détruit Tout, vrij vertaald ‘de tijd vernietigt alles’, krijgt het album een tweede compositie die ruim dertien minuten duurt. Het nummer begint rustiger, met melodieën die bijna sereen aandoen. Die kalmte blijft echter niet duren. Langzaam wordt de muziek zwaarder en nemen de donkere gitaren en de rauwe zang het weer over. Ook hier zorgen de toetsen voor een mooi contrast met de agressie van de black metal.

Ik vind dit eveneens een sterk nummer. Het heeft een eigen karakter en voelt niet aan als een herhaling van het titelnummer. De opbouw is anders, maar de sfeer sluit goed aan bij de rest van het album. De muziek blijft boeien doordat de band afwisselt tussen rust en onrust, tussen melodie en geweld.

Als ik dan toch moet kiezen, geef ik de voorkeur aan de opener. Dat is vooral een kwestie van smaak. Le Temps Détruit Tout doet weinig onder voor het titelnummer en zorgt ervoor dat het album op een overtuigende manier wordt afgerond.

Wat ik waardeer aan La Saignée is dat Zéro Absolu met slechts twee nummers een compleet muzikaal verhaal neerzet. De band combineert de rauwheid van black metal met melodieuze en sfeervolle passages. Daardoor is de muziek niet alleen hard, maar ook gevoelig en soms zelfs verrassend toegankelijk.

Ik kan me voorstellen dat de lange composities niet voor iedereen zijn weggelegd. Wie graag snel ter zake komt, zal misschien wat geduld moeten opbrengen. Maar ik vind het juist prettig dat de band niet voortdurend mijn aandacht probeert op te eisen met nieuwe uitbarstingen. Er is ruimte om te luisteren en de muziek op me in te laten werken.

La Saignée is voor mij een geslaagd album waarop beide nummers overtuigen. Het eerste heeft net dat beetje extra en blijft het langst hangen, maar ook de afsluiter verdient alle lof. Twee nummers zijn misschien niet veel, maar als ze allebei raak zijn, heb ik weinig reden om te klagen. Zéro Absolu levert met deze plaat een sterke kennismaking af en laat me achter met de wens om nog meer van deze Franse band te horen.