The Fall was een van de meest eigenzinnige en invloedrijke Britse bands uit de geschiedenis van de alternatieve rock. De groep werd in 1976 opgericht in de omgeving van Manchester, tijdens de eerste golf van de punkbeweging. Toch was The Fall veel meer dan een gewone punkband. De muziek veranderde voortdurend en bevatte invloeden uit postpunk, experimentele rock, krautrock, garage rock en zelfs rockabilly.

De drijvende kracht achter de band was Mark E. Smith. Hij was zanger, tekstschrijver en de enige muzikant die gedurende het hele bestaan van de groep lid bleef. Smith stond bekend om zijn bijzondere manier van zingen. Hij zong vaak meer alsof hij sprak of declameerde dan dat hij echt zong. Zijn teksten waren vaak mysterieus, sarcastisch en vol verwijzingen naar literatuur, politiek en het dagelijkse leven in Engeland. Daardoor kregen veel nummers een unieke sfeer die niet makkelijk te vergelijken is met andere bands.

De naam The Fall is afgeleid van de roman The Fall van de Franse schrijver Albert Camus. De oprichters waren grote liefhebbers van boeken en lieten zich niet alleen inspireren door muziek, maar ook door literatuur. Daarnaast waren groepen als Can, The Velvet Underground en Captain Beefheart belangrijke muzikale voorbeelden.

Een opvallend kenmerk van The Fall was het enorme aantal personeelswisselingen. In ruim veertig jaar speelden meer dan vijftig muzikanten in de band. Sommigen bleven jarenlang, anderen verdwenen alweer na enkele maanden. Ondanks al die veranderingen bleef de stijl herkenbaar, vooral dankzij de aparte stem en persoonlijkheid van Mark E. Smith. Fans maakten er zelfs een grap van dat iedereen ooit lid leek te zijn geweest van The Fall.

De band bracht een indrukwekkend aantal albums uit. Tot het einde verschenen 32 studioalbums, naast tientallen singles, livealbums en verzamelalbums. Belangrijke albums zijn Live at the Witch Trials (1979), Hex Enduction Hour (1982), This Nation's Saving Grace (1985) en The Wonderful and Frightening World of The Fall (1984). Vooral de albums uit de eerste helft van de jaren tachtig worden door veel muziekliefhebbers gezien als hoogtepunten van de postpunk.

Hoewel The Fall nooit een grote commerciële band werd, bouwde de groep een trouwe aanhang op. Hun grootste hit in het Verenigd Koninkrijk was een cover van There's a Ghost in My House uit 1987. Toch draaide het bij The Fall nooit om hits. De band koos vrijwel altijd voor een eigen koers en trok zich weinig aan van muzikale trends of verwachtingen van platenmaatschappijen.

Veel bekende artiesten hebben later verteld dat The Fall een grote inspiratiebron was. Bands als Pavement, Blur en LCD Soundsystem namen elementen van hun stijl over. Ook de legendarische Britse radio-dj John Peel was een enorme fan. Hij nodigde The Fall vaker uit voor een radiosessie dan welke andere band ook. Dat zegt veel over de waardering die de groep binnen de alternatieve muziekscene kreeg.

In de jaren tachtig speelde ook Brix Smith een belangrijke rol. Zij bracht een toegankelijker geluid mee, waardoor sommige nummers melodieuzer werden zonder dat de band haar eigen karakter verloor. Daardoor wist The Fall een breder publiek te bereiken, terwijl de experimentele aanpak behouden bleef.

Na het overlijden van Mark E. Smith in januari 2018 kwam er een einde aan The Fall. Omdat hij altijd het gezicht en de creatieve leider van de band was geweest, besloot niemand de groep voort te zetten. Toch leeft de invloed van The Fall nog altijd voort. Nieuwe generaties muzikanten ontdekken de enorme catalogus en laten zich inspireren door de compromisloze aanpak van de band. Fans waarderen vooral de combinatie van rauwe energie, eigenzinnige teksten en de voortdurende drang om nieuwe muzikale wegen te verkennen.

The Fall wordt daarom vaak gezien als een van de belangrijkste cultbands uit de Britse muziekgeschiedenis. De groep behaalde misschien nooit de grootste hits, maar liet wel een indrukwekkende muzikale erfenis achter die nog steeds invloed heeft op alternatieve rock en postpunk over de hele wereld.

Albums: