Zweven zonder de grond helemaal te verliezen

De eerste keer dat ik dit album hoorde, had ik eigenlijk iets heel anders verwacht. Het genre shoegaze roept meestal beelden op van dikke lagen gitaren, wazige zang en nummers die soms meer sfeer dan melodie bevatten. Dat zit allemaal wel in Mindfullness, maar Flying Colours voegt er iets extra's aan toe. Er zit een opvallende warmte in deze plaat. Alsof de band niet alleen een muur van geluid wil bouwen, maar ook een plek waar je je prettig voelt.

Dat begint al vanaf de eerste nummers. De gitaren zweven voortdurend door het geluidsbeeld, maar nergens voelt het zwaar of vermoeiend aan. Veel shoegaze-albums klinken alsof ze zijn opgenomen tijdens een mistige winterdag. Mindfullness doet eerder denken aan een zachte lenteochtend waarop de zon langzaam door de wolken breekt.

Dat is misschien ook de grootste kwaliteit van de plaat. Flying Colours begrijpt dat sfeer belangrijk is, maar vergeet de liedjes niet. Achter alle galm en effecten zitten nummers die echt overeind blijven. Wanneer je de productie zou afpellen, zouden veel melodieën nog steeds werken. Dat lijkt vanzelfsprekend, maar binnen het genre is dat lang niet altijd het geval.

Wat ik ook mooi vind, is dat het album nergens geforceerd modern probeert te klinken. Rond 2013 beleefde shoegaze al een flinke heropleving. Veel jonge bands probeerden het geluid van de jaren negentig opnieuw uit te vinden. Flying Colours koos een andere aanpak. Ze gebruikten hun invloeden niet als een museumstuk, maar als gereedschap om hun eigen muziek vorm te geven.

Daardoor hoor je soms echo's van groepen als Slowdive of Ride, maar wel op een andere manier. Het voelt eerder alsof de band een gesprek voert met haar muzikale helden dan dat ze die simpelweg kopieert.

Een aardige gedachte is dat veel shoegaze-bands ooit werden uitgelachen omdat ze tijdens optredens naar hun schoenen zouden staren. Bij Flying Colours krijg ik juist het idee dat ze omhoog kijken. Hun muziek heeft iets open en optimistisch. Zelfs wanneer een nummer wat melancholisch klinkt, blijft er altijd licht door de kieren schijnen.

De zang speelt daarin een belangrijke rol. Die staat vaak niet pontificaal vooraan in de mix. De stem zweeft tussen de gitaren en toetsen door. Dat zorgt ervoor dat de woorden soms minder belangrijk lijken dan het gevoel dat wordt overgebracht. Normaal gesproken zou dat een nadeel kunnen zijn, maar hier werkt het verrassend goed.

Toch is Mindfullness geen plaat die probeert de geschiedenis van de popmuziek te veranderen. Dat hoeft ook niet. Niet ieder album hoeft een revolutie te ontketenen. Soms is het voldoende om een verzameling sterke nummers af te leveren die een eigen sfeer hebben. Flying Colours slaagt daar uitstekend in.

Wat me ook aanspreekt, is de balans. De band weet precies hoeveel effectpedalen ze moet gebruiken zonder dat het geluid dichtslibt. Ze weten hoeveel emotie ze kunnen tonen zonder sentimenteel te worden. En ze begrijpen dat een mooi refrein soms meer indruk maakt dan een ingewikkelde muzikale constructie.

Wanneer het album na ruim drie kwartier eindigt, blijft er een prettig gevoel hangen. Niet het gevoel dat je een zware artistieke ervaring hebt ondergaan, maar eerder dat je even ergens anders bent geweest. Alsof je een korte vakantie hebt gemaakt zonder je stoel te verlaten.

Misschien verklaart dat ook waarom Mindfullness nog steeds zo aantrekkelijk klinkt. De plaat probeert niets te forceren. Ze schreeuwt niet om aandacht en vraagt niet om bewondering. Ze nodigt je simpelweg uit om mee te drijven op een stroom van gitaren, melodieën en zachte emoties.

In een tijd waarin veel muziek probeert op te vallen door harder, sneller of extremer te zijn, kiest Flying Colours voor een andere weg. Ze laten zien dat rust, nuance en schoonheid minstens zo krachtig kunnen zijn.

Mindfullness is daardoor niet alleen een sterk debuutalbum, maar ook een plaat die perfect laat horen waarom shoegaze zoveel liefhebbers heeft. Het is muziek die ruimte geeft aan de verbeelding. Muziek die niet alles uitlegt. Muziek die je niet meesleept in een storm, maar je zachtjes optilt en een tijdje laat zweven.

En soms is dat precies wat een goed album moet doen. Niet overdonderen, maar begeleiden. Niet imponeren, maar betoveren. Flying Colours lukt dat op Mindfullness met opvallend veel gemak. Dat maakt deze plaat, ruim tien jaar na verschijnen, nog altijd tot een van de prettigste en meest charmante shoegaze-albums van zijn generatie.

WAARDERING: 7,5