Bij het beluisteren van Walnut Whales krijg je meteen het gevoel dat je iets heel persoonlijks hoort. Dit is geen groot album met perfecte productie en een duidelijke hit. Dit is juist klein, rustig en eerlijk. Het is een vroege EP uit 2002 die Joanna Newsom zelf heeft opgenomen. Ook dat hoor je meteen: het klinkt alsof ze gewoon thuis zit met haar harp en haar stem.

Wat ik hier mooi aan vind, is dat het nergens gemaakt voelt. Het lijkt niet alsof ze indruk wil maken. Ik hoor iemand die gewoon muziek maakt omdat ze dat wil. Dat geeft het album een warme en oprechte sfeer.

Eerste indruk en sfeer

De eerste keer luisteren is misschien even wennen. Het geluid is simpel en soms wat rommelig. Toch stoort mij dat niet. Sterker nog, ik vind dat juist een pluspunt. Het voelt alsof je dichtbij de muziek zit. Alsof je aanwezig bent bij het moment dat deze nummers ontstaan.

Veel mensen zien dit album als een soort schetsboek, en dat begrijp ik goed. De liedjes voelen soms als eerste ideeën. Maar ik zie dat niet als iets negatiefs. Ik hoor hier juist hoe een artiest begint en groeit. Dat maakt het interessant.

Harp en muzikale stijl

Wat uiteraard meteen ook opvalt, is haar harp. Die klinkt al heel sterk. Haar spel is niet simpel, maar juist speels en soms een beetje ingewikkeld. Ze gebruikt ritmes en melodieën die anders zijn dan normaal. Je merkt dat ze durft te experimenteren. De nummers lopen niet altijd zoals je verwacht. Dat maakt het soms een beetje lastig, maar ook spannend. Het laat zien dat ze al vroeg haar eigen stijl heeft.

Zang: wennen maar bijzonder

Haar stem is misschien het lastigste onderdeel van dit album. In het begin klinkt het wat dun en onzeker. Je hoort dat ze nog zoekt naar hoe ze wil zingen. Maar tegelijk heeft haar stem iets eigens. Het voelt kwetsbaar en echt. Je krijgt het gevoel dat ze niet probeert om perfect te klinken. Ze klinkt gewoon zoals ze is. Dat maakt het persoonlijk. Voor mij werkt dat goed, al snap ik dat niet iedereen dat meteen mooi vindt.

Betekenis en gevoel

De teksten op dit album zijn bijzonder. Ze zijn niet direct of duidelijk. Ze lijken meer op gedichten dan op gewone songteksten. Als je ik goed luistert, merk je dat veel nummers gaan over groeien, relaties en jezelf leren kennen. Ze gebruikt vaak beelden uit de natuur, zoals dieren, sterren en dingen uit de zee. Daardoor voelen de nummers een beetje dromerig en soms zelfs sprookjesachtig.

Wat ik mooi vind, is dat je zelf mag bepalen wat de tekst betekent. Er is niet één uitleg. Dat maakt het album persoonlijk voor elke luisteraar.

Nummers en hoogtepunten

“Erin” vind ik een mooi rustig nummer. De melodie is simpel maar raakt toch. Het voelt warm en dichtbij. “Cassiopeia” is ook bijzonder. Dit nummer klinkt heel dromerig. Het doet mij denken aan kijken naar de sterren en nadenken over iemand die ver weg is. Soms is eenvoud juist heel sterk.

“Peach, Plum, Pear” is misschien wel het bekendste nummer. Ik hoor hier al dat het een sterk lied is, ook al is het nog niet perfect. Het gaat een beetje over verandering en jezelf beter leren kennen. “Clam, Crab, Cockle, Cowrie” vind ik een van de meest mysterieuze nummers. De beelden zijn vreemd, maar ook interessant. Het lijkt te gaan over kwetsbaarheid en hoe je jezelf laat zien aan anderen.

“Flying a Kite” voelt licht en vrij. Het idee van een vlieger geeft een mooi beeld van loslaten en toch verbonden blijven. “En Gallop!” heeft meer energie. Dit nummer klinkt alsof ze vooruit wil, alsof ze niet stil wil blijven staan.

“The Book of Right-On” heeft iets speels. Het lijkt een beetje te gaan over hoe mensen zich gedragen en wat “normaal” is. “The Fray” voelt wat donkerder. Hier hoor ik meer verwarring en spanning, alsof alles even moeilijk is.

Ontwikkeling en vergelijking

Veel van de nummers zijn later opnieuw opgenomen voor haar eerste echte album. Die versies klinken beter en voller. Maar toch hebben deze vroege versies iets speciaals. Ze zijn spontaner en minder perfect. Het voelt alsof je het eerste idee hoort. Dat geeft een andere energie dan een uitgewerkte opname. Voor mij maakt dat dit album waardevol.

Sterke punten

De grootste kracht van dit album is voor mij de eerlijkheid. Alles voelt puur en echt. Er is geen grote productie, geen opsmuk, alleen muziek. Ook haar talent is al duidelijk te horen. Haar harp is sterk en haar manier van schrijven is anders dan normaal. Ze durft haar eigen weg te volgen. Daarnaast heeft het album een emotionele sfeer zonder zwaar te worden. Het is klein, maar raakt toch.

Minder sterke punten

Natuurlijk zijn er ook minpunten. De opnamekwaliteit is niet goed en dat hoor je. Sommige nummers voelen niet helemaal af. En haar zang is nog niet stabiel. Maar voor mij horen deze dingen bij dit soort beginwerk. Het maakt het juist menselijk en echt.

Voor wie is dit album?

Ik denk dat dit album vooral goed is voor mensen die haar al kennen. Dan is het mooi om terug te horen waar ze begonnen is. Voor nieuwe luisteraars kan het wat lastig zijn. Haar latere albums zijn makkelijker om in te komen. Maar als je nieuwsgierig bent, is dit een mooie ontdekking.

 

WAARDERING: 8