Wanneer ik naar Innocent Awareness van Christine Plays Viola luister, hoor ik een band die nog wat twijfelt over wat zij wil bereiken. Dit debuutalbum uit 2011 staat nog wat aarzelend in de wereld van postpunk, gothic rock en darkwave. De muziek roept herinneringen op aan de donkere alternatieve muziek van de jaren tachtig, maar klinkt tegelijkertijd modern genoeg om niet als een eenvoudige kopie van oudere bands over te komen.

Wat mij direct opvalt, is de sfeer die de groep probeert neer te zetten. Vrijwel het hele album ademt melancholie, mysterie en een licht sombere romantiek. De gitaren klinken ruimtelijk, de bas heeft vaak een belangrijke rol en de zang van Massimo Ciampani geeft de nummers extra karakter. Het resultaat is een album dat als één geheel aanvoelt maar mij nog niet becht overtuigt  De sfeer zorgt voor samenhang, maar maakt dat sommige nummers minder gemakkelijk van elkaar te onderscheiden zijn.

De openingstrack "Albatross" krijgt van mij een 6. Een intro dat wat mij betreft achterwege gelaten had mogen worden. Als opener mist het voor mij elk raakvlak met de rest van het album.

Daarna volgt "Swallowed Cold Insanity", dat ik waardeer met een 8. Hier hoor ik urgentie en melodische kracht. De combinatie van de donkere baslijn, de gitaarpartijen en de zang werkt uitstekend. Dit is een van de schaarse momenten waarop ik het gevoel krijg dat Christine Plays Viola echt haar eigen identiteit laat zien. Het nummer bezit precies de juiste balans tussen toegankelijkheid en duisternis.

Met "Witch of Silence" volgt een van de bekendste nummers van het album. Mijn waardering is een 7. Ik begrijp goed waarom dit nummer veel aandacht kreeg. Het heeft een aantrekkelijke melodie en een sterke opbouw. Toch vind ik het niet per se het absolute hoogtepunt van de plaat. Het nummer vertegenwoordigt wel uitstekend de stijl van de band en vormt een belangrijk onderdeel van het album.

"Four Steps in Your Hole" krijgt eveneens een 7. De sfeer blijft OK en de instrumentatie is verzorgd. Wat ik hier waardeer, is dat de band de spanning weet vast te houden zonder overdreven dramatisch te worden. Het nummer past perfect binnen het geheel, al ontbreekt opnieuw net dat ene element dat het voor mij onvergetelijk maakt.

Het titelnummer "Innocent Awareness" waardeer ik ook met een 7. Dit lied vat eigenlijk samen waar het album voor staat. De melancholische sfeer, de donkere melodieën en de verzorgde productie komen hier mooi samen. Het nummer klinkt volwassen en laat horen dat de groep meer is dan een verzameling invloeden uit het verleden. Toch heb ik ook bij dit nummer nog geen juich-gevoel.

Met "Regressive Self Abnegation" daalt mijn waardering naar een 6. Het nummer vertoont overeenkomsten met de opener. Een kakafonie van ruimtelijke geluiden met wat gesproken woord. Ook dit blijft buiten mijn playlist

"Admire a New Demise" krijgt een 7. Hier hervindt de plaat weer wat extra kracht. Ik hoor een goede balans tussen melodie en atmosfeer. De zang komt mooi naar voren en het nummer heeft voldoende dynamiek om mijn aandacht vast te houden.

Ook "Permutations" waardeer ik met een 7. Het nummer laat opnieuw horen hoe de band is in het creëren van een donkere, filmische omgeving. Misschien is het niet een van de meest opvallende composities van het album, maar het draagt wel bij aan de samenhang van het geheel.

"The Parchment Sand" ontvangt eveneens een 7. Dit is een nummer dat vooral groeit na meerdere luisterbeurten. De subtiele details in de instrumentatie vallen steeds meer op. Het is geen directe uitschieter, maar wel een degelijk en sfeervol onderdeel van de plaat.

Daarna volgt "Failed to Connect to Heart (Endline)", opnieuw goed voor een 7. Hier hoor ik een van de sterkere melodieën van het album. De combinatie van emotie en beheersing werkt goed. Het nummer laat zien dat Christine Plays Viola niet alleen sfeer kan creëren, maar ook sterke liedjes kan schrijven.

De afsluiter "I Was Wrong" krijgt van mij een 6. Als slotnummer doet het zijn werk, maar het laat mij niet achter met een overweldigend gevoel. De sfeer blijft aanwezig, maar ik mis een echte finale die het album naar een hoger niveau tilt.

Wanneer ik alle waarderingen bij elkaar optel, kom ik uit op een gemiddelde dat rond de 7 ligt. Dat voelt ook als een goede samenvatting van mijn ervaring met Innocent Awareness. Het is een album dat zeker kwaliteiten bezit. De productie klinkt verzorgd, de sfeer is consistent en de band toont veel gevoel voor melodie. Daarnaast hoor ik dat Christine Plays Viola respect heeft voor de geschiedenis van postpunk en gothic rock zonder volledig afhankelijk te worden van die invloeden.

Tegelijkertijd vind ik dat het album niet altijd voldoende variatie biedt en dat sommige nummers dat beetje extra ontberen dat mij echt zou overtuigen. Ook bewegen de nummers zich overwegend binnen hetzelfde emotionele en muzikale gebied. Daardoor ontstaat soms het gevoel dat de plaat iets meer contrast had kunnen gebruiken. Voor liefhebbers van donkere, atmosferische muziek zal dat waarschijnlijk minder een probleem zijn dan voor luisteraars die veel afwisseling zoeken.

Christine Plays Viola presenteert zich nochtans wel als een duidelijke muzikale identiteit en voert die overtuigend uit. De groep vindt misschien niet opnieuw uit hoe gothic rock of postpunk moet klinken, maar laat wel horen dat deze stijlen nog steeds relevant kunnen zijn wanneer ze met overtuiging worden gebracht.

Innocent Awareness is voor mij daarom een degelijk en sfeervol debuut. Geen meesterwerk dat het genre volledig verandert, maar wel een album dat zijn plaats binnen de moderne darkwave- en postpunkwereld meer dan verdient. Met een reeks solide nummers en een sterke atmosfeer levert Christine Plays Viola een plaat af die ook jaren na verschijnen nog prettig is om naar terug te keren.

WAARDERING: 6,8