Een donkere plaat die meer prijsgeeft naarmate ik vaker luister

Als ik Join Hands van Siouxsie and the Banshees opzet, heb ik echt nooit het gevoel dat ik naar een gewone rockplaat luister. Dit tweede album uit 1979 vraagt vooral aandacht. Het probeert niet om de luisteraar meteen te verleiden met grote refreinen of makkelijke melodieën. In plaats daarvan bouwt de band een eigen wereld op, vol spanning, mysterie en donkere schoonheid. Juist daardoor blijft het album boeien.

Na het succes van The Scream had de band eenvoudig kunnen kiezen voor een veilige herhaling van het debuut. Dat doen Siouxsie and the Banshees echter niet. Op Join Hands hoor ik een groep die verder durft te kijken en meer risico's neemt. Het resultaat is een plaat die misschien minder toegankelijk is dan sommige latere albums, maar wel veel karakter heeft.

Het album begint met Poppy Day, een kort nummer dat ik waardeer met een 7. Kerkklokken en een sobere sfeer zetten meteen de toon. Het voelt bijna als een openingsscène van een oude film. Het nummer duurt niet lang, maar het zorgt ervoor dat ik direct in de stemming kom voor wat volgt.

Daarna komt Regal Zone, dat van mij een 6 krijgt. Dit is geen slecht nummer, maar wel een van de lastigere momenten van het album. Het nummer lijkt niet los te kunnen komen van het intro. Het blijft daardoor een wat te rommelige sfeer houden Toch waardeer ik de durf van de band. Ze kiezen duidelijk hun eigen weg.

Met Placebo Effect stijgt het niveau weer. Dit nummer krijgt van mij een 7. Hier hoor ik veel van de kwaliteiten die het album interessant maken. De bas van Steven Severin vormt een stevige basis, terwijl de gitaar van John McKay vreemde en spannende klanken toevoegt. De zang van Siouxsie blijft koel en beheerst, wat de mysterieuze sfeer alleen maar versterkt. Het nummer bouwt langzaam spanning op zonder ooit echt te exploderen, en juist dat werkt uitstekend.

Een van de bekendste nummers van het album is Icon, eveneens goed voor een 7. Ik begrijp heel goed waarom veel fans dit als een hoogtepunt beschouwen. Het nummer heeft iets groots en indrukwekkends zonder bombastisch te worden. Vooral de combinatie van de krachtige ritmesectie en de bijzondere gitaarpartijen maakt veel indruk. Hier hoor ik een band die precies weet welk effect ze wil bereiken.

Mijn persoonlijke hoogtepunt van de plaat is Premature Burial, dat van mij een 8 krijgt. Alles wat ik goed vind aan Join Hands komt hier samen. Het nummer heeft spanning, sfeer en een gevoel van dreiging dat nergens overdreven aanvoelt. De muziek beweegt langzaam vooruit en houdt mijn aandacht voortdurend vast.

Na deze sterke reeks volgt Playground Twist, een nummer dat ik een 7 geef. Het heeft iets speels, maar tegelijk ook iets ongemakkelijks. Dat contrast werkt bijzonder goed. De band laat hier horen dat donkere muziek niet altijd zwaar of somber hoeft te zijn. Er zit zelfs een soort zwarte humor in het nummer verborgen. Het maakt de plaat iets gevarieerder zonder de opgebouwde sfeer te verstoren.

Mother / Oh Mein Papa krijgt van mij een 6. Dit is waarschijnlijk het meest aparte nummer van het album. De muziek klinkt bijna droomachtig en heeft een vreemde, soms wat ongrijpbare sfeer. Het oorspronkelijke nummer is geschreven door de Zwitser  Paul Burkhard in 1939 voor de musical Der schwarze Hecht . Het is niet mijn favoriete moment van de plaat, maar ik bewonder wel de creativiteit. Veel bands zouden nooit zo'n nummer opnemen op een rockalbum. Juist daardoor past het eigenlijk perfect bij de avontuurlijke geest van Join Hands.

De originele plaat sluit af met The Lord's Prayer, een nummer dat al jarenlang discussie oproept onder fans. Ik geef het een 7. Veertien minuten is lang, zeker voor een nummer dat zo experimenteel is. Toch waardeer ik de ambitie. Soms voelt het meer als een muzikale reis dan als een traditioneel lied. Niet ieder moment is even sterk, maar het nummer bevat genoeg interessante ideeën om mijn aandacht vast te houden. Bovendien bewonder ik het lef van de band om een album op deze manier af te sluiten.

Op de uitgebreide uitgaven staan ook Love in a Void en Infantry. Love in a Void krijgt van mij een 7. Het nummer heeft meer directe energie dan een groot deel van het album en laat horen hoe sterk de vroege Banshees waren wanneer ze een compactere song schreven. Infantry krijgt een 6. Het is een vreemd nummer dat slecht past bij de rest van het album.

Wat mij tijdens het luisteren steeds weer opvalt, is hoe belangrijk de individuele muzikanten zijn voor het geluid van de bsnd. De gitaar van John McKay klinkt anders dan vrijwel alles wat ik uit die periode ken. Hij gebruikt zijn instrument niet alleen voor melodieën, maar ook om sfeer te creëren. De bas van Steven Severin houdt alles stevig bij elkaar, terwijl drummer Kenny Morris voortdurend interessante accenten toevoegt. Daarboven zweeft de karakteristieke stem van Siouxsie Sioux, die tegelijk afstandelijk en indrukwekkend klinkt.

Wat ik vooral waardeer, is dat de band nergens probeert om populair of gemakkelijk te zijn. Ze volgen hun eigen artistieke visie. Daardoor klinkt het album nog steeds anders dan veel andere platen uit dezelfde periode. Ik hoor invloeden van punk, maar ook de eerste contouren van gothic rock en postpunk. Het voelt als een band die bezig is een nieuwe muzikale taal te ontwikkelen.

Voor mij is Join Hands niet zo sterk als het debuutalbum. Het is een plaat vol sfeer, lef en originaliteit.. Meer dan veertig jaar na verschijnen klinkt Join Hands nog steeds eigenzinnig, spannend en verrassend fris. Dat alleen al maakt deze plaat meer dan de moeite waard.

WAARDERING: 6,8