Wanneer ik naar Doppelgänger van Aythis luister, begrijp ik goed waarom dit album door veel liefhebbers van dark ambient, neoklassieke muziek en ethereal wave wordt gewaardeerd. Het is geen plaat die draait om grote melodieën, spectaculaire solo’s of directe toegankelijkheid. De kracht zit juist in de sfeer. Vanaf het eerste nummer word ik meegenomen naar een rustige, mysterieuze en soms melancholische wereld waarin emotie belangrijker is dan techniek. De remaster uit 2020 laat deze kwaliteiten opnieuw horen en voegt bovendien twee interessante bonusnummers toe.

Aythis is het project van de Franse muzikante Carline Van Roos. Op dit album doet zij vrijwel alles zelf. Dat hoor ik terug in de samenhang van de muziek. Alles lijkt onderdeel van dezelfde visie. De zang, de piano, de toetsen en de atmosferische klanken werken samen om een droomachtige omgeving te creëren. Daardoor voelt Doppelgänger minder als een verzameling losse nummers en meer als één doorlopende reis.

Het album opent met “Shallow Blackout”, dat ik waardeer met een 7. Dit nummer zet direct de toon. De sfeer is donker maar niet dreigend. Ik hoor zachte toetsen, rustige ritmes en een zwevende zangpartij. Het nummer werkt goed als introductie, al blijft het muzikaal nog enigszins voorzichtig. Toch geeft het meteen een duidelijk beeld van wat ik op de rest van het album kan verwachten.

Daarna volgt “Innermost Land”, eveneens goed voor een 7. Hier hoor ik opnieuw veel aandacht voor sfeer. De muziek voelt alsof ik door een verlaten landschap wandel. De melodieën zijn mooi, maar het nummer blijft dicht bij de stijl van de opener. Daardoor maakt het minder indruk dan sommige latere composities, al draagt het wel bij aan de sterke samenhang van het album.

Met “Aythis” komt voor mij een van de eerste hoogtepunten voorbij. Ik geef dit nummer een 8. De combinatie van de melancholische melodie en de etherische zang werkt hier bijzonder goed. Het nummer heeft iets tijdloos. Het laat ook duidelijk horen waarom veel luisteraars Aythis vergelijken met artiesten uit de neoklassieke en ethereal scene. Tegelijk behoudt Carline Van Roos een eigen identiteit.

“Burial Mound” krijgt van mij een 7. Het nummer past perfect binnen de sfeer van het album, maar springt minder uit de mix dan sommige andere composities. Ik geniet van de rustige opbouw en de subtiele details, maar het blijft vooral een sfeerstuk dat dient om de luisterervaring als geheel sterker te maken.

Het niveau stijgt vervolgens weer met “Silver Rope”, dat ik waardeer met een 8. Hier hoor ik een mooie balans tussen emotie en melodie. De muziek heeft iets melancholisch, maar klinkt tegelijkertijd warm en uitnodigend. Dit is een van de nummers die ik mij na afloop het beste herinner. De sfeer voelt rijk zonder overdadig te worden.

Ook “Myriads of Reasons” verdient een 8. Wat mij aanspreekt is de manier waarop het nummer zich langzaam ontwikkelt. Er gebeurt niet veel in traditionele zin, maar de subtiele veranderingen zorgen ervoor dat mijn aandacht behouden blijft. De compositie bewijst dat Aythis geen muziek maakt die draait om snelheid of spektakel, maar om het opbouwen van gevoelens.

“Ethereal Fire” is eveneens goed voor een 8. De titel beschrijft de muziek eigenlijk heel treffend. Het nummer klinkt licht en zwevend, maar heeft tegelijkertijd een emotionele diepte. De zang en instrumentatie vullen elkaar uitstekend aan. Dit is een van de momenten waarop de unieke stijl van Aythis volledig tot zijn recht komt.

Met “L'écho des âmes” sluit de oorspronkelijke versie van het album af. Ik geef het nummer een 7. Het is een sfeervolle afsluiter die de luisteraar rustig uit de wereld van het album laat terugkeren. Hoewel het niet het meest opvallende nummer van de plaat is, past het perfect als slotstuk.

De remaster uit 2020 bevat daarnaast twee bonusnummers. Dat zijn geen volledig nieuwe composities, maar alternatieve versies van bestaande nummers. Toch voegen ze iets toe aan de luisterervaring.

“Ethereal Fire (The Martyrs)” krijgt van mij een 8. Deze versie biedt een iets andere invalshoek op een al sterk nummer. De bekende sfeer blijft aanwezig, maar bepaalde details komen anders naar voren. Daardoor voelt het niet als een overbodige toevoeging, maar als een interessante aanvulling op het oorspronkelijke album.

Het laatste nummer is “Aythis (Silence Calls)”, eveneens goed voor een 8. Net als bij de andere bonusversie hoor ik vertrouwde elementen in een iets andere vorm. Het resultaat is opnieuw overtuigend. Voor liefhebbers van het originele nummer vormt deze uitvoering een mooie extra.

Wanneer ik alle nummers naast elkaar zet, valt mij op dat het album opmerkelijk consistent is. Er zijn geen zwakke momenten. Tegelijk zijn er ook geen enorme uitschieters die ver boven de rest uitsteken. De meeste nummers bewegen zich tussen goed en zeer goed. Dat past eigenlijk perfect bij de aard van de muziek. Doppelgänger draait niet om individuele hoogtepunten, maar om de sfeer die ontstaat wanneer alle nummers samenkomen.

Een punt van kritiek is dat sommige composities qua sfeer dicht bij elkaar liggen. Daardoor kan het album voor sommige luisteraars wat eenvormig overkomen. Zeker mensen die veel afwisseling zoeken, zullen misschien vinden dat de muziek soms te langzaam voortbeweegt. Ik begrijp die kritiek, maar voor mij hoort dit juist bij de aantrekkingskracht van het album. De herhaling en de rustige ontwikkeling zorgen voor een bijna meditatieve ervaring.

Wat ik vooral waardeer, is de oprechtheid van de muziek. Nergens krijg ik het gevoel dat Aythis probeert indruk te maken of modieuze trends volgt. Alles voelt persoonlijk en zorgvuldig opgebouwd. Daardoor heeft het album een tijdloos karakter. Ook bijna twintig jaar na de oorspronkelijke uitgave klinkt de muziek nog steeds fris en relevant binnen haar eigen niche.

Als ik mijn waarderingen optel, kom ik uit op een gemiddeld cijfer van 7,6 op 10. Dat sluit goed aan bij de indruk die het album op mij maakt. Doppelgänger is geen meesterwerk dat iedere luisteraar onmiddellijk zal omarmen, maar het is wel een sterke en sfeervolle plaat die precies doet wat zij wil doen. Voor liefhebbers van ambient, neoklassieke muziek, etherische zang en melancholische sferen biedt dit album veel moois.

De remaster uit 2020 maakt het geheel bovendien nog aantrekkelijker door de verbeterde geluidskwaliteit en de twee waardevolle bonusnummers. Uiteindelijk ervaar ik Doppelgänger als een rustige, introspectieve en zorgvuldig gemaakte luisterervaring die vooral indruk maakt door haar sfeer, emotie en samenhang. Het is een album dat niet schreeuwt om aandacht, maar die langzaam verdient.

WAARDERING: 7,6