Felt
De Britse postpunkband Felt is een interessante en vrij unieke groep uit de jaren tachtig. Ik zie ze vaak als een soort “verborgen parel” uit die periode: niet super bekend bij het grote publiek, maar wel heel invloedrijk voor andere artiesten.
Ontstaan en beginperiode
Felt werd opgericht in 1979 in Engeland door Lawrence Hayward, die meestal gewoon “Lawrence” wordt genoemd. In het begin was het eigenlijk zijn soloproject. Hij nam zelf een eerste single op, “Index”, gewoon thuis met simpele middelen. Dat past goed bij de DIY-mentaliteit van de postpunk: zelf muziek maken zonder grote studio’s of labels.
Al snel groeide dit uit tot een echte band, met onder andere gitarist Maurice Deebank en drummer Gary Ainge. Vooral Deebank speelde een belangrijke rol in het vroege geluid van Felt. Zijn stijl was deels klassiek geïnspireerd en gaf de muziek een dromerige en melodische sfeer.
Muzikale stijl
Ik merk dat Felt vaak wordt geplaatst binnen postpunk, maar hun geluid is eigenlijk breder. Ze combineren elementen van jangle pop, indie pop en dream pop. Hun muziek klinkt vaak licht, melancholisch en een beetje zweverig, met veel gitaarlijnen en zachte zang.
Invloeden kwamen onder andere van de band The Velvet Underground en gitarist Tom Verlaine van Television. Je hoort dat terug in de minimalistische en soms experimentele aanpak.
Wat ik opvallend vind: Felt klonk minder agressief dan veel andere postpunkbands. Waar veel groepen hard en rauw waren, koos Felt juist voor subtiele, bijna breekbare muziek.
Ontwikkeling in de jaren 80
De band bracht in tien jaar tijd tien albums en tien singles uit. Dat was geen toeval: Lawrence had een soort “masterplan” om precies dat te doen en daarna te stoppen.
Hun eerste album Crumbling the Antiseptic Beauty (1982) liet al hun eigen stijl horen. Daarna volgden albums zoals The Splendour of Fear (1984), dat grotendeels instrumentaal was en veel lange gitaarstukken bevatte.
Halverwege de jaren tachtig veranderde hun geluid. Toen toetsenist Martin Duffy erbij kwam, werd het gebruik van keyboards belangrijker. Dit zorgde voor een iets voller en toegankelijker geluid. Het album Forever Breathes the Lonely Word uit 1986 wordt vaak gezien als hun beste werk.
Opvallend is dat Felt ook experimenteerde met instrumentale albums en onverwachte stijlen, zoals jazzinvloeden. Ze deden dus niet steeds hetzelfde, wat hen interessant maakt, maar misschien ook minder commercieel succesvol.
Succes en cultstatus
Ondanks goede recensies en een trouwe fanbase had Felt nooit grote hits. Geen enkel album of single kwam echt hoog in de hitlijsten. Toch kregen ze later een cultstatus. Veel bekende bands en artiesten noemen Felt als inspiratie, zoals leden van Belle and Sebastian en Manic Street Preachers.
Ik zie Felt daarom als een band die misschien niet groot werd in hun eigen tijd, maar wel belangrijk was voor de ontwikkeling van indie en alternatieve muziek.
Einde van de band
In 1989 stopte Felt precies volgens het plan van Lawrence: tien jaar, tien albums, klaar. Hun laatste album was Me and a Monkey on the Moon. Daarna ging Lawrence verder met andere projecten zoals Denim en Go-Kart Mozart.
Waarom Felt bijzonder is
Wat mij vooral opvalt aan Felt is hun eigenzinnigheid. Lawrence had een duidelijke visie en hield daar strak aan vast. De muziek is vaak introspectief, kunstzinnig en een beetje afstandelijk, maar juist daardoor ook tijdloos.
Ze waren nooit mainstream, maar wel vernieuwend. Als je houdt van rustige, dromerige postpunk met mooie gitaarlijnen, dan is Felt zeker de moeite waard om te ontdekken.