De Britse band Shaking Hand is een relatief nieuwe naam binnen de alternatieve rockscene, maar ze hebben in korte tijd al best wat aandacht gekregen. Wat mij vooral opvalt, is dat ze duidelijk een eigen geluid proberen te maken, terwijl ze tegelijk inspiratie halen uit oudere stijlen. De groep komt uit Manchester, een stad die bekend staat om bands als Oasis en Joy Division. Toch klinkt Shaking Hand totaal anders dan die typische “Manchester sound”.

Wat ik interessant vind, is dat hun muziek meer beïnvloed is door Amerikaanse indie en post-rock uit de jaren 90 dan door Britse tradities. Denk aan bands als Sonic Youth of Yo La Tengo, maar dan met een eigen draai. Hun stijl wordt vaak omschreven als een mix van post-rock, indie en een beetje emo. Daarbij spelen ze veel met contrasten: rustige stukken die langzaam opbouwen en dan ineens harder en voller worden.

De muziek van Shaking Hand voelt vaak dromerig en een beetje melancholisch. De zang van George Hunter is vrij ingetogen en zacht, wat goed past bij de instrumentale lagen eronder. Soms neigt het zelfs een beetje naar shoegaze, al blijven hun nummers vaak complexer opgebouwd dan dat genre normaal is.

Hun nummers zijn meestal vrij lang en nemen de tijd om zich te ontwikkelen. Dat is typisch voor post-rock, maar bij Shaking Hand zit er ook een indie-gevoel in dat het toegankelijker maakt. Ze gebruiken herhaling en ritme op een manier die bijna hypnotisch kan worden, maar tegelijkertijd ook een beetje onrustig voelt.

Het debuutalbum Shaking Hand kwam uit in 2026 en werd goed ontvangen in de alternatieve muziekscene. Recensies benadrukken vooral dat het een verrassend sterke eerste plaat is, met veel aandacht voor detail en sfeer. Nummers zoals “Sundance” en “Mantras” laten meteen horen waar de band voor staat: lange, meanderende gitaarlijnen en een rustige maar meeslepende opbouw.

Wat ik zelf een sterk punt vind aan de band, is hoe ze balans houden tussen structuur en chaos. Hun muziek klinkt soms alsof het elk moment uit elkaar kan vallen, maar toch blijft het geheel overeind. Dat geeft een spannend gevoel tijdens het luisteren.

Voor hun debuut brachten ze in 2025 al een single uit, “Over the Coals”. Die track gaf eigenlijk al een goed beeld van hun stijl: dromerig, nostalgisch en een beetje experimenteel. De muziek wordt vaak omschreven als iets dat past bij verlaten gebouwen of veranderende stadslandschappen, wat ook goed aansluit bij hun achtergrond in een stad als Manchester.

Live begint de band ook steeds meer op te vallen. Ze speelden bijvoorbeeld op het festival Left of the Dial in Rotterdam, waar ze hun energieke en instrumentale kant goed konden laten zien. Volgens beschrijvingen van optredens ligt de nadruk daarbij vaak op lange instrumentale passages en sterke samenspel tussen de bandleden.

Al met al zie ik Shaking Hand als een band die nog aan het begin staat van hun carrière, maar wel al een duidelijke richting heeft. Ze maken geen makkelijke popmuziek, maar eerder muziek die je aandacht vraagt en groeit na meerdere luisterbeurten.

Als ze deze lijn doorzetten, zou het me niet verbazen als ze in de komende jaren een vaste naam worden binnen de alternatieve indie- en post-rockscene.

Albums