Valentine (05-11-2021)

Het album Valentine van Snail Mail maakt meteen duidelijk dat dit album een grote ontwikkeling laat zien. Waar haar debuut Lush nog vrij rauw en direct klonk, voelt dit tweede album veel meer uitgewerkt. Alles klinkt verzorgder, groter en bewuster opgebouwd. Dat maakt het album interessanter, maar ook anders dan wat sommige luisteraars misschien verwachtten. Wat mij vooral opvalt, is hoe breed het geluid is geworden. Het blijft indie rock, maar er zitten veel extra lagen in. Denk aan synths, subtiele strijkers en een productie die soms bijna richting pop gaat. Hierdoor klinkt het album voller en soms zelfs een beetje dromerig. Tegelijk zorgt dat er ook voor dat het minder spontaan aanvoelt. Waar Lush nog heel direct binnenkwam, moet ik hier iets meer moeite doen om echt in de nummers te komen.

De openingstrack “Valentine” zet meteen de toon. Het begint vrij rustig, maar groeit langzaam uit tot iets groters en emotioneler. De tekst gaat over een intense vorm van liefde die bijna obsessief wordt. Dat dubbele gevoel – mooi maar ook pijnlijk – hoor je eigenlijk door het hele album terug. Muzikaal werkt het nummer goed, al voelt het ook meteen als een voorbeeld van de nieuwe, meer gepolijste stijl. Daarna volgt “Ben Franklin”, een nummer dat wat meer richting pop neigt. De synths vallen hier duidelijk op en geven het nummer een andere sfeer dan haar eerdere werk. De tekst gaat over afstand in een relatie, alsof liefde iets zakelijks wordt. Ik vind het een interessant nummer, maar het klinkt ook wat veilig. Het mist een beetje scherpte.

“Headlock” is voor mij een van de sterkere momenten. Hier komt de emotie duidelijker naar voren. Het nummer gaat over vastzitten in je eigen hoofd en gevoelens die je niet loslaten. Muzikaal had het misschien nog iets meer dynamiek mogen hebben, maar het voelt wel oprecht en herkenbaar. Met “Light Blue” gaat het tempo omlaag. Dit is een ingetogen en breekbaar nummer dat draait om herinneringen en melancholie. De sfeer is hier belangrijker dan de opbouw, en dat werkt goed. Het is een van de momenten waarop het album echt even stil durft te staan.

“Forever (Sailing)” klinkt mooi, maar voelt iets minder spannend. Het idee van blijven hangen in een relatie komt duidelijk naar voren, maar muzikaal blijft het wat vlak. Het is niet slecht, maar ook niet echt opvallend. “Madonna” gaat over het idealiseren van iemand. Je hoort hoe iemand op een voetstuk wordt geplaatst, terwijl dat eigenlijk niet realistisch is. Het nummer heeft een goed idee, maar had misschien iets meer lef mogen hebben om echt te blijven hangen.

“c. et al.” is dan weer een stuk interessanter. Hier hoor ik meer durf, zowel in de zang als in de opbouw. Het nummer voelt minder gepolijst en juist daardoor levendiger. Het thema van identiteit en jezelf verliezen in anderen komt hier goed naar voren. “Glory” is een wat rustiger en minder opvallend nummer. Het gaat over erkenning en betekenis, maar muzikaal blijft het een beetje in het midden hangen. Het doet niets verkeerd, maar springt er ook niet echt uit.

“Automate” vind ik juist weer sterk. De compositie zit goed in elkaar en de productie is hier echt een pluspunt. Het idee van leven op automatische piloot komt goed over in de sfeer van het nummer. Dit is een van de momenten waarop de nieuwe stijl echt werkt. Afsluiter “Mia” is een mooi en kwetsbaar nummer. De strijkers geven het extra diepte en de tekst over gemis komt goed binnen. Het voelt als een passend einde van het album: rustig, persoonlijk en een beetje melancholisch.

Als ik het geheel bekijk, zie ik Valentine als een overgangsalbum. Het zit tussen twee stijlen in: de rauwe eenvoud van eerder werk en een meer volwassen, geproduceerde aanpak. Dat maakt het interessant, maar ook wat verdeeld ontvangen. Sommige mensen zullen de groei waarderen, terwijl anderen de oude directheid missen. De zang van Lindsey Jordan is duidelijk verbeterd. Ze zingt krachtiger en gecontroleerder. Tegelijk voelt het soms iets afstandelijker, alsof de emotie minder direct doorkomt. Dat past bij de productie, maar verandert wel de beleving.

Thematisch draait het album vooral om liefde, maar dan de ingewikkelde kant ervan. Het gaat over obsessie, afstand, idealisering en verlies. Veel nummers laten zien hoe je jezelf kunt kwijtraken in een ander. Er zit een constante spanning tussen vasthouden en loslaten. Mijn conclusie: Valentine is een volwassen en ambitieus album dat laat horen dat Snail Mail zich ontwikkelt. Het is minder rauw en minder direct, maar wel rijker en gelaagder. Niet elk nummer is even sterk, maar als geheel blijft het interessant. Voor mij voelt het als een logische stap vooruit, ook al heeft die stap niet alleen maar voordelen.

WAARDERING: 7