Ik luister naar Pink Flag van Wire met het idee dat ik een klassieke punkplaat ga horen. In de tijd dat dit album verscheen zat ik in de examenklas van het VWO, In onze klas waren bands als Camel, Caravan en de oude Genesis populair. Wire ging eigenlijk geheel aan ons voorbij. Pas toen Wire in de herstart was ben ik aangehaakt, De band was toen geen punkband meer.

Al snel merk ik dat dit album toch anders is dan veel van die andere platen uit 1977. Natuurlijk hoor ik de energie en de snelheid die bij punk horen, maar Wire kiest vaak voor een eigen weg, anders dan de ‘mainstream punk’, De band maakt korte, directe nummers en laat bijna alles weg wat niet noodzakelijk is. Geen lange solo's, geen uitgebreide refreinen en weinig herhaling. Dat zorgt ervoor dat het album voortdurend in beweging blijft. Soms werkt dat heel goed, soms heb ik het gevoel dat een idee net iets langer had mogen duren. Toch waardeer ik vooral de originaliteit van deze plaat.

De opening met "Reuters" krijgt van mij een 7. Het nummer begint dreigend en bouwt langzaam spanning op voordat het losbarst. Dat is meteen verrassend, want veel punkbands openen juist direct met volle snelheid. De zang klinkt koel en afstandelijk, terwijl de gitaar en het strakke ritme zorgen voor een gespannen sfeer. Ik vind dit een sterke binnenkomer die direct laat horen dat Wire geen standaard punkband is.

Daarna volgt "Field Day for the Sundays", waarvoor ik een 6 geef. Het nummer is zo kort dat het alweer voorbij is voordat ik er echt in zit. Dat past wel bij de filosofie van de band, maar ik blijf met het gevoel achter dat er meer in had gezeten.

Ook "Three Girl Rhumba" krijgt een 6. De bekende gitaarriff blijft gemakkelijk hangen en ik begrijp goed waarom dit nummer later zoveel invloed heeft gehad. Toch vind ik het als geheel iets minder bijzonder dan de reputatie doet vermoeden.

Met "Ex Lion Tamer" komt de energie weer volop terug. Dit nummer waardeer ik met een 7. De combinatie van scherpe gitaren en een strak ritme werkt uitstekend. Het is agressief zonder chaotisch te worden en laat horen hoe goed Wire spanning kan opbouwen.

"Lowdown" krijgt eveneens een 7. Ik hoor hier al voorzichtig de experimentele kant van de band. De muziek blijft eenvoudig, maar onder de oppervlakte gebeurt meer dan ik bij een eerste luisterbeurt doorheb. Dat maakt het album interessant om vaker op te zetten.

"Start to Move" krijgt van mij een 6. Het is een aardig nummer, maar het mist voor mijn gevoel net dat beetje extra. Hetzelfde geldt voor "Brazil", dat eveneens een 6 krijgt. Beide nummers passen goed binnen het geheel, maar springen er voor mij niet echt uit.

Een van de leukste verrassingen vind ik "It's So Obvious", dat ik beoordeel met een 7. Hier hoor ik veel energie en een fijne combinatie van melodie en felheid. Het nummer klinkt eenvoudig, maar blijft gemakkelijk hangen.

Ook "Surgeon's Girl" krijgt een 7. De ritmes zijn strak en de band speelt met veel overtuiging. Het is een typisch voorbeeld van hoe Wire met weinig middelen toch iets eigens weet neer te zetten.

De titeltrack "Pink Flag" beoordeel ik eveneens met een 7. Dit nummer vat eigenlijk goed samen waar het album voor staat: kort, direct en zonder overbodige versiering. De band zegt precies genoeg en stopt daarna meteen.

Met "The Commercial" volgt opnieuw een zeer kort nummer. Ik geef het een 6. Het idee is leuk, maar het voelt meer als een tussendoortje dan als een volledig uitgewerkt lied.

"Straight Line" krijgt een 7. Hier valt vooral het strakke samenspel tussen gitaar, bas en drums op. De muziek klinkt bijna mechanisch, maar juist daardoor ontstaat een bijzondere sfeer.

"106 Beats That" waardeer ik eveneens met een 7. Het tempo ligt hoog en de band houdt de spanning goed vast. Zonder ingewikkeld te worden blijft het nummer boeien.

"Mr. Suit" krijgt ook een 7. De zang klinkt hier bijna spottend en de muziek sluit daar goed bij aan. Het is een van de nummers waarin de eigen stijl van Wire duidelijk naar voren komt.

Met "Strange" levert de band opnieuw een sterke compositie af. Ook hiervoor geef ik een 7. Het nummer klinkt iets melodieuzer dan veel andere tracks en laat horen dat Wire meer kan dan alleen snelle punk spelen.

"Fragile" krijgt eveneens een 7. Ondanks de korte speelduur zit er voldoende afwisseling in om mijn aandacht vast te houden.

"Mannequin" krijgt van mij een 6. Het nummer is zeker niet slecht, maar blijft voor mijn gevoel wat minder hangen dan de sterkere momenten op het album.

Daarna volgen "Different to Me", "Champs" en "Feeling Called Love", die ik alle drie beoordeel met een 7. Deze nummers vormen een sterk slotstuk waarin Wire laat horen hoe consequent de band zijn eigen stijl vasthoudt. De muziek blijft sober, maar nergens saai. Juist doordat de nummers elkaar snel opvolgen blijft het album voortdurend fris klinken.

Afsluiter "1 2 X U" krijgt eveneens een 7. Dit is zonder twijfel een van de bekendste nummers van het album. Het tempo ligt hoog en de energie spat uit de speakers. Ik begrijp goed waarom juist dit nummer zoveel invloed heeft gehad op latere punk- en hardcorebands. Het is een krachtige afsluiting van een bijzonder album.

Wat mij tijdens het luisteren vooral opvalt, is hoe modern Pink Flag nog steeds klinkt. Ondanks dat het album bijna vijftig jaar oud is, voelt het verrassend eigentijds. Dat komt vooral doordat Wire zich niet laat beperken door de regels van de punk. De band gebruikt punk als vertrekpunt, maar voegt daar minimalisme, experiment en een bijna kunstzinnige benadering aan toe. Veel nummers zijn korter dan twee minuten, maar bevatten toch voldoende ideeën om interessant te blijven.

Toch is Pink Flag geen album dat mij direct volledig overtuigt. Door de vele korte nummers krijg ik soms het gevoel dat sommige goede ideeën te snel worden afgebroken. Af en toe mis ik wat meer melodie of emotie. De koele zang zorgt ervoor dat de muziek soms wat afstandelijk blijft. Dat zijn echter geen grote minpunten, omdat ze juist passen bij de eigen identiteit van Wire.

Ik begrijp goed waarom zoveel muziekliefhebbers dit album zien als een mijlpaal. De invloed op latere postpunk-, indie- en alternatieve rockbands is duidelijk hoorbaar. Wire kiest niet voor de gemakkelijkste weg, maar voor een eigen geluid dat tientallen jaren later nog steeds fris klinkt. Dat maakt Pink Flag tot een album dat aandacht vraagt en meerdere luisterbeurten beloont.

Mijn gemiddelde waardering komt uit op ongeveer een 6,7, wat ik afrond naar een 7. Het is een vrij positieve beoordeling voor een album dat vooral indruk maakt door zijn originaliteit en vernieuwingsdrang en ook niet in zijn geheel binnen mijn comfortzone past. Pink Flag is misschien niet de meest toegankelijke punkplaat die ik ken, maar wel een van de meest invloedrijke. Ik luister inmiddels met plezier naar mijn playlist van deze klassieker.

WAARDERING: 6,7