Ik ken Deep Purple natuurlijk al vanaf mijn jeugdjaren maar met Splat! bewijst de band voor mij dat ze ook na meer dan vijftig jaar nog steeds nieuwe muziek kan maken die de moeite waard is. Het album verscheen op 3 juli 2026 als het vierentwintigste studioalbum van de Britse rocklegende. Opnieuw werkte de band samen met producer Bob Ezrin, die inmiddels een belangrijke rol speelt in het moderne geluid van Deep Purple. De nummers werden grotendeels live in de studio opgenomen en dat hoor ik terug. Alles klinkt levendig, spontaan en alsof de band echt samen speelt in plaats van losse partijen achter elkaar op te nemen.

Wat ik interessant vind, is het thema van het album. Ian Gillan bedacht een verhaal waarin het einde van de mensheid niet wordt voorgesteld als een ramp, maar als een overgang naar iets nieuws. Dat klinkt misschien zwaar, maar tijdens het luisteren voelt het helemaal niet somber aan. Integendeel, de muziek straalt vooral plezier, energie en zelfvertrouwen uit. Deep Purple weet serieuze onderwerpen te combineren met humor en een flinke dosis relativering.

Muzikaal hoor ik een band die dicht bij zijn eigen wortels blijft. De klassieke combinatie van stevige gitaar, Hammondorgel en een swingende ritmesectie staat opnieuw centraal. Tegelijkertijd klinkt Splat! nergens als een poging om het verleden te kopiëren. Simon McBride heeft inmiddels helemaal zijn eigen plaats ingenomen als gitarist. Zijn spel is krachtig en smaakvol, terwijl Don Airey opnieuw laat horen waarom hij tot de beste toetsenisten in de rockwereld behoort. De wisselwerking tussen gitaar en orgel geeft veel nummers extra spanning.

Mijn eerste indruk van Arrogant Boy is positief. Met een 7 vind ik het een sterke opening die meteen veel vaart maakt. Het nummer doet me denken aan de energieke Deep Purple uit de jaren zeventig, zonder ouderwets te klinken. Ook Diablo krijgt van mij een 7. De stevige riff blijft hangen en de gastbijdrage van Keith Urban past verrassend goed binnen het geluid van de band.

The Rider krijgt van mij een 6. Het is zeker geen slecht nummer, maar ik vind het iets minder opvallend dan de rest van het album. Daarna volgt The Lunatic, dat voor mij een van de hoogtepunten vormt. De afwisseling in tempo en de speelse opbouw maken dit tot een nummer waar ik graag naar terugkeer. Mijn waardering van een 8 voelt daarom meer dan terecht.

Ook The Only Horse in Town vind ik prettig om naar te luisteren. Het nummer krijgt een 7 en laat horen dat Deep Purple nog altijd gevoel heeft voor humor. Sacred Land behoort samen met The Lunatic tot mijn favoriete nummers. Ik waardeer vooral de melodie en de sfeer, waardoor ook dit nummer een 8 krijgt.

Met The Beating of Wings blijft het niveau hoog. Het nummer krijgt van mij een 7, net als Guilt Trippin'. Vooral dat laatste nummer vind ik interessant vanwege de speelse tekst en de muzikale afwisseling. Het laat horen dat Deep Purple ook op hoge leeftijd nog steeds creatief durft te zijn.

Ook Scriblin' Gib'rish en Jessica's Bra krijgen allebei een 7. Het zijn geen nummers die direct tot mijn absolute favorieten behoren, maar ze houden het album wel levendig en afwisselend. Vooral Jessica's Bra laat zien dat de band zichzelf nog altijd niet te serieus neemt.

Third Call krijgt eveneens een 7. Hier valt vooral het sterke drumwerk van Ian Paice mij op. Het blijft indrukwekkend hoe energiek hij nog steeds speelt. My New Movie waardeer ik met een 6. Het past prima binnen het album, maar maakt op mij minder indruk dan de sterkere composities.

De afsluiter Splat! vind ik vervolgens weer erg geslaagd. Het titelnummer krijgt van mij een 8. Het is een energieke en passende afsluiting waarin veel sterke elementen van het album samenkomen. De band klinkt enthousiast, de riff blijft hangen en het nummer laat mij met een goed gevoel achter.

Als ik naar mijn eigen cijfers kijk, valt vooral de constante kwaliteit op. Geen enkel nummer krijgt van mij een onvoldoende. Slechts twee nummers blijven steken op een 6, terwijl de rest een 7 of zelfs een 8 scoort. Dat betekent voor mij dat Splat! misschien geen album is met één allesoverheersende klassieker, maar wel een plaat zonder echte zwakke momenten. De muziek blijft boeien van begin tot eind.

Wat ik misschien nog wel het meest bewonder, is dat Deep Purple niet probeert jong te klinken. De band vertrouwt op ervaring, vakmanschap en spelplezier. Dat hoor ik in vrijwel elk nummer terug. Splat! voelt daardoor niet als een nostalgisch uitstapje, maar als een volwaardig nieuw hoofdstuk in de lange geschiedenis van Deep Purple. Voor mij is het een overtuigend album dat laat horen dat deze veteranen nog lang niet zijn uitgespeeld.

WAARDERING: 7,1