Soms voelt een debuutalbum alsof een band nog zoekende is. Muzikanten proberen van alles uit, maar hebben hun eigen geluid nog niet helemaal gevonden. Bij Call Me Silent van CIEL is dat anders. Dit album klinkt alsof de band precies weet waar zij naartoe wil. Toch is die zekerheid niet van de ene op de andere dag ontstaan. Achter deze plaat gaan jaren van oefenen, optreden, experimenteren en vooral veel geduld schuil.

Het verhaal begint in Brighton, de Engelse kuststad waar de alternatieve muziekscene al jarenlang bruist. Frontvrouw Michelle Hindriks verhuisde vanuit Nederland naar deze stad om haar muzikale dromen na te jagen. Ze begon met een paar zelfgeschreven nummers en eenvoudige demo's, maar vond in Brighton muzikanten die dezelfde liefde deelden voor sfeervolle gitaren, melancholische melodieën en muziek die zowel krachtig als kwetsbaar kan klinken. Langzaam groeide CIEL uit van een soloproject tot een echte band.

In de eerste jaren bracht CIEL enkele EP's uit. Daarmee liet de groep horen dat er talent genoeg aanwezig was, maar tegelijkertijd bleef er ruimte om verder te groeien. Elk optreden leverde nieuwe ideeën op. In kleine clubs werd geëxperimenteerd met arrangementen, gitaren kregen meer ruimte en de ritmes werden steviger. Stap voor stap ontstond het geluid dat uiteindelijk de basis zou vormen voor Call Me Silent.

Voor de opnames van het album kreeg de band hulp van Steven Ansell, drummer van Blood Red Shoes. Zijn invloed hoor je terug in de productie. De muziek klinkt voller, energieker en zelfverzekerder dan op de eerdere opnamen. Waar de eerste EP's vaak een dromerig karakter hadden, kiest CIEL op dit album vaker voor een steviger geluid. Toch verdwijnt de gevoeligheid nooit naar de achtergrond. Juist de combinatie van zachte zang en krachtige gitaren maakt de plaat zo bijzonder.

De titel Call Me Silent roept meteen vragen op. Is stilte iets om bang voor te zijn, of juist een plek waar je jezelf kunt vinden? Dat gevoel loopt als een rode draad door het album. Michelle schrijft veel over onzekerheid, jezelf leren accepteren en de zoektocht naar een plek waar je je thuis voelt. Haar teksten voelen persoonlijk, maar blijven tegelijkertijd herkenbaar voor veel luisteraars. Ze vertelt geen ingewikkelde verhalen, maar beschrijft emoties die bijna iedereen wel eens heeft ervaren. Daardoor ontstaat er een album dat dichtbij komt zonder dramatisch te worden.

Muzikaal beweegt Call Me Silent voortdurend tussen licht en donker. Het ene moment lijken de gitaren zachtjes over elkaar heen te zweven, waarna een stevige drum of een donkere baslijn het nummer ineens een heel andere richting geeft. Invloeden uit shoegaze, indie, postpunk, goth en new wave lopen moeiteloos door elkaar. Toch klinkt het nergens alsof de band simpelweg oude helden probeert na te doen. De muziek ademt wel de sfeer van klassieke Britse alternatieve rock, maar krijgt een eigentijdse invulling.

Dat hoor je al meteen in het titelnummer. De sfeer is dromerig, maar tegelijkertijd hangt er een lichte spanning in de lucht. De gitaren bouwen langzaam een muur van geluid op, terwijl Michelle rustig blijft zingen. Het is alsof de muziek steeds dichterbij komt zonder ooit echt te exploderen. Die beheersing maakt het nummer juist zo sterk.

Verderop op de plaat laat CIEL verschillende kanten van zichzelf horen. Sommige nummers zijn direct en energiek, andere juist bedachtzaam en bijna hypnotiserend. Liedjes als Hear Me Out en Will I Ever Feel Again laten horen hoe goed de band spanning kan opbouwen zonder haast te maken. Daarna zorgen stevigere nummers weer voor nieuwe energie. Daardoor blijft het album voortdurend in beweging en voelt het nergens eentonig.

Een belangrijk moment in de aanloop naar het album was de single Baby Don't You Know. Het nummer kreeg veel aandacht van BBC 6 Music en hielp de band om een groter publiek te bereiken. Dat gaf CIEL de kans om uitgebreid door Groot-Brittannië en Europa te toeren. Die ervaring hoor je terug op Call Me Silent. De band klinkt hechter, zelfverzekerder en durft meer risico te nemen dan voorheen.

Ook live blijken de nummers uitstekend te werken. Michelle oogt op het podium rustig en bescheiden, maar zodra de eerste noten klinken, verandert de sfeer volledig. Haar heldere stem blijft kalm, terwijl de gitaren en drums een indrukwekkende geluidsmuur optrekken. Dat contrast tussen kwetsbaarheid en kracht vormt eigenlijk de kern van het hele album. De muziek klinkt nooit overdreven zwaar, maar heeft wel voldoende intensiteit om indruk te maken.

Wat Call Me Silent extra bijzonder maakt, is dat de plaat niet probeert met grote gebaren de aandacht te trekken. Er staan geen overdreven refreinen of spectaculaire solo's op. In plaats daarvan kiest CIEL voor sfeer, emotie en zorgvuldig opgebouwde composities. Hoe vaker je luistert, hoe meer kleine details opvallen. Een subtiele gitaarpartij, een onverwachte melodie of een baslijn die ongemerkt het hele nummer draagt. Dat zijn precies de elementen die ervoor zorgen dat de muziek blijft boeien.

De titel van het album lijkt bijna symbolisch voor de ontwikkeling van de band. Jarenlang werkte CIEL in betrekkelijke stilte aan een eigen geluid, zonder veel haast of grote verwachtingen. Terwijl andere bands misschien probeerden zo snel mogelijk op te vallen, koos CIEL voor een langzame maar zorgvuldige groei. Dat geduld wordt op Call Me Silent beloond. Het album klinkt als het werk van muzikanten die precies weten wat ze willen vertellen en vooral hoe ze dat willen laten klinken.

Daarmee is Call Me Silent veel meer geworden dan alleen een debuutplaat. Het is het resultaat van een lange reis die begon met een Nederlandse muzikante in Brighton en uitmondde in een band met een herkenbare eigen identiteit. De elf nummers vormen samen een sfeervol geheel waarin melancholie, hoop, kracht en kwetsbaarheid voortdurend met elkaar in gesprek zijn. Het is een album dat niet schreeuwt om aandacht, maar juist door zijn rust, eerlijkheid en mooie spanningsopbouw lang blijft nazinderen.

WAARDERING: 7