Met hun debuut Love Will Come Again had Talk to Her al laten horen dat ze een zwak hebben voor postpunk, new wave en dromerige rock. Op Pleasure Loss Desire zetten ze een volgende stap. De muziek klinkt donkerder, scherper en zelfverzekerder. De gitaren hebben meer kracht, de synthesizers zijn ijzig en de ritmes voelen soms bijna onrustig aan. Toch blijft mijn voorkeur liggen bij het debuut.  .

De titel alleen roept vragen op. Plezier, verlies en verlangen lijken drie losse woorden, maar op deze plaat horen ze bij elkaar. De band laat horen hoe mensen voortdurend op zoek zijn naar geluk, terwijl ze tegelijkertijd bang zijn om iets kwijt te raken. Soms probeer je jezelf te beschermen tegen teleurstelling. Je trekt je terug, bouwt een muur om je heen en denkt dat je daarmee sterker wordt. Maar juist die afstand kan ervoor zorgen dat je jezelf steeds verder verliest. Dat idee loopt als een rode draad door het hele album.

De opening met Waterfall voelt direct goed aan. Het nummer bouwt rustig op en geeft de luisteraar de tijd om in de sfeer te komen. Er gebeurt niet meteen veel, maar juist daardoor groeit de spanning. Wanneer de zang uiteindelijk inzet, lijkt de muziek zich langzaam open te vouwen. Het is alsof de band wil zeggen: neem de tijd, dit verhaal laat zich niet haasten.

Het titelnummer PLD behoort tot de meest directe momenten van de plaat. De bas staat nadrukkelijk op de voorgrond en het ritme drijft het nummer vooruit. Toch blijft er ruimte voor melancholie. Dat is misschien wel de grootste kwaliteit van Talk To Her. Zelfs wanneer de muziek krachtig klinkt, blijft er altijd iets kwetsbaars onder de oppervlakte aanwezig. De band kiest nooit voor goedkope agressie, maar zoekt steeds de balans tussen kracht en emotie.

Daarna volgen nummers die elkaar mooi aanvullen zonder hetzelfde te klinken. Dyve heeft een donker, bijna hypnotiserend ritme. De gitaren en synthesizers trekken aan elkaar, terwijl de zang afstandelijk blijft. Het refrein is stevig.. Dat contrast maakt het nummer sterk. Je hoort verlangen, maar ook overgave. Alsof iemand weet dat hij de controle verliest en daar niet langer tegen vecht. Een van mijn favorieten op het album.

Halverwege het album merk ik hoe de muziek steeds filmischer wordt. Surface, No Sound Remains en The Half Light bouwen langzaam spanning op voordat ze openbreken. Vooral No Sound Remains laat horen hoe goed de band dynamiek beheerst. Rustige passages worden afgewisseld met luid klinkende gitaren en zang, zonder dat het geforceerd klinkt. Toch verdient The Half Light een blauw sterretje. Het heeft een prettig tempo en doet mij melodisch het meest. Het is een wat feller nummer.

Ook de tweede helft van het album blijft boeien. Someone Else en Another Life gaan over identiteit en verandering. Wie ben je nog wanneer je jezelf steeds aanpast aan anderen? Is het mogelijk om opnieuw te beginnen zonder je verleden mee te nemen? De band geeft geen antwoorden, maar laat de vragen rustig hangen. Iedereen zal er zijn eigen betekenis in kunnen vinden. 

De afsluitende nummers In Echoes en Silver Waves voelen als een langzaam uitdovende nacht. De muziek wordt niet lichter, maar wel rustiger. Alsof de storm eindelijk gaat liggen. Er is nog steeds melancholie, maar ook acceptatie. Dat maakt het einde bijzonder. De band kiest niet voor een spectaculair slot, maar voor een gevoel van berusting. De reis eindigt niet met een overwinning, maar met het besef dat sommige vragen nu eenmaal geen eenvoudig antwoord hebben. Het is met name In Echoes dat tot mijn favorieten hoort. Wat een prettig refrein!

Ik hoor invloeden van klassieke postpunk, coldwave, shoegaze en alternatieve rock, maar nergens klinkt de band als een kopie van een bekend voorbeeld. Talk To Her gebruikt die invloeden als bouwstenen voor een eigen geluid. Dat maakt de muziek herkenbaar én fris tegelijk. De productie is helder, zonder de rauwe emotie weg te poetsen. Alles klinkt zorgvuldig opgebouwd, maar nooit steriel.

Als ik het album in één beeld zou moeten samenvatten, dan zie ik een wandeling door een lege stad vlak na zonsondergang. De straten zijn stil, de lantaarns branden en achter sommige ramen brandt nog licht. Je weet niet precies waar je naartoe gaat, maar dat hoeft ook niet. De reis zelf is belangrijker dan de bestemming.

Daarom vind ik Pleasure Loss Desire een album dat vooral blijft hangen door zijn sfeer. Het vertelt geen eenvoudig verhaal, maar laat emoties langzaam ontstaan. Het is een plaat over afstand, verlangen en hoop, verpakt in donkere maar melodieuze muziek. Voor liefhebbers van postpunk en dromerige alternatieve rock is het een album dat laat horen hoe kracht en kwetsbaarheid moeiteloos naast elkaar kunnen bestaan. Maar nogmaals, zo sterk als het debuut vind ik het niet.

WAARDERING: 7,3