een spookhuis met nog ergens een klein lichtje

Spirit in the Room van de Amerikaanse band Activity is een album dat voelt als een verlaten huis waar nog ergens licht brandt. Niet eng, maar wel mysterieus. Je loopt van kamer naar kamer en vraagt je voortdurend af wat er achter de volgende deur zit. Dat maakt het album spannend.

Activity komt uit Brooklyn en beweegt zich ergens tussen postpunk, dreampop, ambient en experimentele rock. Dat klinkt ingewikkeld, maar in de praktijk betekent het vooral dat de band graag sfeer boven snelheid kiest. Ik heb het conform RYM onder artrock gepositioneerd. Op Spirit in the Room draait alles om stemming. De muziek werd grotendeels geschreven tijdens de pandemie, een periode waarin veel mensen meer tijd hadden om na te denken dan hen lief was. Ook binnen de band waren er persoonlijke verliezen en moeilijke momenten. Die gevoelens zweven door het album heen als mist boven een leeg parkeerterrein.

Toch is dit geen sombere plaat. De nummers hebben vaak iets melancholisch, maar tegelijk ook iets troostends. Alsof iemand een hand op je schouder legt en zegt dat het allemaal ingewikkeld is, maar dat je er niet alleen voor staat.

Wanneer de openingssong Department of Blood begint, voelt het even alsof de band voorzichtig een gordijn opent. Geen grote explosie, geen gitaarmuur, maar een langzaam binnenkruipende sfeer die doet denken aan je hartslag. Het nummer zet direct de toon voor wat volgt. Activity geeft geen prioriteit aan simpele refreinen of makkelijke oplossingen. De band laat liever ruimte open zodat de luisteraar zelf verbanden kan leggen.

Een van de meest bijzondere momenten vind ik Heaven Chords. Het nummer zweeft meer dan dat het loopt. De melodie lijkt voortdurend net buiten bereik te blijven. Dat geeft het iets dromerigs. Alsof je een herinnering probeert vast te houden die langzaam vervaagt.

Wat mij opvalt tijdens het luisteren is hoe Activity stilte durft te gebruiken. Veel bands vullen elk gaatje met geluid. Activity doet het tegenovergestelde. Hier mogen geluiden uitwaaieren. Hier mag een gitaar nog even nagalmen. Hier mag een synthesizer zweven zonder dat iemand haast heeft. Daardoor krijgt het album een bijna filmisch karakter.

Where the Art Is Hung is daarvan een mooi voorbeeld. Het nummer voelt als een nachtelijke wandeling door een stad die slaapt. Je ziet licht achter ramen, hoort ergens een trein in de verte en bedenkt ineens dingen waar je overdag nooit aan denkt. Het nummer heeft iets geruststellends en vervreemdends tegelijk. Dat dubbele gevoel loopt als een rode draad door de hele plaat.

Halverwege komt Ect Frag voorbij, een kort tussendoortje dat bijna als een droomfragment klinkt. Voor je goed en wel begrijpt wat er gebeurt, is het alweer voorbij. Wel jammer. Het nummer had van mij wel langer mogen duren.

Daarna volgt Icing, een nummer dat wat meer energie en beweging brengt zonder de sfeer te verliezen. Het nummer ademt spanning, en blijft tegelijkertijd verrassend melodieus. Zelfs luisteraars die normaal niet veel met experimentele muziek hebben, kunnen hier denk ik iets vinden om zich aan vast te houden.

Naarmate het album vordert, ontstaat het gevoel dat de band een soort emotionele reis maakt. Niet van punt A naar punt B, maar eerder door een landschap vol herinneringen, vragen en kleine observaties. I Saw His Eyes en Susan Medical City behoren tot de meest ontroerende momenten. Zonder grote woorden of dramatische gebaren weet Activity hier veel gevoel op te roepen. Juist doordat de band zo terughoudend blijft, komen de emoties harder binnen.

Wat ik misschien nog wel het meest bewonder aan Spirit in the Room is dat het album vertrouwen heeft in zijn luisteraar. Het vraagt simpelweg om tijd. In een tijdperk waarin veel muziek ontworpen lijkt om binnen tien seconden indruk te maken, voelt dat bijna ouderwets.

Het is geen album voor tijdens het stofzuigen of het maaien van het gras. Dit is muziek voor een regenachtige avond, een treinreis of een wandeling waarbij je nergens hoeft te zijn. Hoe vaker je luistert, hoe meer details opvallen. Een fluisterende stem hier, een onverwacht geluid daar, een melodie die zich pas na drie luisterbeurten echt laat zien.

Aan het einde blijft vooral de sfeer hangen. Niet zozeer afzonderlijke nummers, maar het gevoel dat je een bijzondere plek hebt bezocht. Een plek waar verdriet, hoop, herinneringen en nieuwsgierigheid naast elkaar bestaan. Activity maakt muziek die niet direct alle antwoorden geeft, maar wel interessante vragen stelt.

Spirit in the Room is daardoor een album dat langzaam groeit. Geen vuurwerk, geen grote hits, maar een verzameling subtiele liedjes die samen een indrukwekkend geheel vormen. Soms zijn de stilste stemmen namelijk precies degenen die het meeste te vertellen hebben.

WAARDERING: 7,5