Ik heb Kinda Kinks beluisterd zonder het te vergelijken met latere albums van The Kinks. Daardoor luister ik vooral naar wat deze plaat zelf te bieden heeft. Al snel hoor ik dat dit een album is waarop de band meer wil zijn dan alleen een groep die stevige beatmuziek maakt. Er zit nog volop energie in de muziek, maar ik hoor ook dat de liedjes meer aandacht krijgen. Ray Davies begint zich hier duidelijk te ontwikkelen als songwriter. Dat maakt Kinda Kinks voor mij een interessant album, ook al is het niet een plaat die voortdurend verrast.

Wat ik prettig vind, is dat de muziek heel toegankelijk is. De meeste nummers duren niet lang, hebben een duidelijke melodie en blijven gemakkelijk hangen. De stijl is een mix van beat, rock-'n-roll, pop en rhythm-and-blues. Daardoor klinkt het album afwisselend zonder dat het ingewikkeld wordt. De muziek straalt vooral plezier uit. Tegelijk hoor ik dat de band voorzichtig nieuwe richtingen verkent. De liedjes krijgen meer gevoel en zijn minder afhankelijk van alleen een stevige gitaarriff.

De opening met Look for Me Baby (7) zet direct een vrolijke toon. Het nummer heeft veel tempo en laat horen hoe goed de band samenspeelt. Daarna volgt Got My Feet on the Ground (7), dat iets rustiger klinkt maar opnieuw een sterke melodie heeft. Beide nummers maken misschien geen enorme indruk, maar ze zorgen wel voor een prettige start van het album.

Nothin' in the World Can Stop Me Worryin' 'Bout That Girl (6) wordt door veel fans gezien als een van de verborgen parels van de plaat. De rustige bluesinvloeden en de ontspannen sfeer geven het een ander karakter dan de meeste andere liedjes. Toch raakt het mij iets minder dan veel andere luisteraars. Ik vind het een aardig nummer, maar zeker geen hoogtepunt.

Met Naggin' Woman (6) kiest de band voor een rhythm-and-bluescover. Het nummer wordt energiek gespeeld, maar ik merk dat de eigen composities mij meer aanspreken. Dat is eigenlijk iets wat veel recensenten ook opmerken. De covers zijn goed uitgevoerd, maar ze missen de persoonlijkheid die Ray Davies inmiddels in zijn eigen liedjes legt.

Wonder Where My Baby Is Tonight (7) brengt het tempo weer omhoog. Het is een vrolijk nummer dat lekker weg luistert. Dat geldt ook voor Tired of Waiting for You (7), de bekendste song van het album. Hoewel ik ook dit nummer niet hoger waardeer dan een 7, begrijp ik heel goed waarom het een grote hit werd. De melodie is eenvoudig, de zang klinkt oprecht en het refrein blijft gemakkelijk hangen. Het is een lied dat tijdloos aanvoelt zonder overdreven ingewikkeld te zijn.

Ook de cover van Dancing in the Street (7) vind ik prettig om naar te luisteren. De band geeft er een eigen, energieke draai aan. Toch blijft voor mij ook hier gelden dat de eigen nummers net iets meer karakter hebben. Ik hoor liever waar Ray Davies zelf mee komt dan een bekende cover.

De tweede helft van het album blijft opvallend constant van niveau. Don't Ever Change (7) heeft een warme melodie en een vriendelijke sfeer. Come on Now (7) klinkt juist weer wat levendiger en laat de speelse kant van de band horen. So Long (7) is een mooi, melodieus nummer dat door veel liefhebbers hoog wordt gewaardeerd. Ik vind het eveneens een sterk lied, al springt het voor mij niet duidelijk boven de rest uit.

De afsluitende nummers You Shouldn't Be Sad (7) en Something Better Beginning (7) zorgen ervoor dat het album positief eindigt. Vooral het laatste nummer voelt als een passende afsluiting. De titel lijkt bijna vooruit te wijzen naar de ontwikkeling die The Kinks in de jaren daarna zouden doormaken. Hier hoor ik een band die steeds meer vertrouwen krijgt in het schrijven van eigen muziek.

Wat ik misschien nog wel het meest waardeer, is de samenhang van het album. Geen enkel nummer zakt echt door het ijs. Mijn waarderingen laten dat ook zien. Op twee nummers na geef ik alle liedjes een 7. Dat betekent voor mij dat het album heel constant is. Er zijn geen echte uitschieters naar boven, maar ook nauwelijks zwakke momenten. Daardoor luister ik de plaat met plezier van begin tot eind zonder de behoefte om nummers over te slaan.

Ik begrijp ook waarom veel recensenten zeggen dat dit album belangrijk is voor de ontwikkeling van The Kinks. Op het debuut lag de nadruk nog veel meer op rhythm-and-blues en covers. Op Kinda Kinks hoor ik juist een groep die steeds meer een eigen identiteit krijgt. Ray Davies schrijft betere melodieën en zijn teksten worden persoonlijker. Hij kijkt niet alleen naar liefde, maar ook naar gewone gevoelens en dagelijkse situaties. Dat geeft de muziek meer diepte.

De productie krijgt regelmatig kritiek omdat het album onder grote tijdsdruk werd opgenomen. Dat hoor ik af en toe terug. Het geluid is niet altijd even helder en sommige instrumenten hadden iets meer ruimte mogen krijgen. Toch stoort mij dat niet echt. De opnames hebben juist een spontane uitstraling. Het klinkt alsof de band vooral bezig was met muziek maken in plaats van alles perfect af te werken.

Als ik alles bij elkaar neem, vind ik Kinda Kinks vooral een prettig en eerlijk album. Ik hoor een jonge band die veel talent heeft en steeds beter wordt. De liedjes zijn melodieus, afwisselend en gemakkelijk toegankelijk. Hoewel ik geen echte topnummers ontdek die voor mij boven een 7 uitstijgen, vind ik het totaalplaatje beslist aardig. De constante kwaliteit maakt dat ik met plezier blijf luisteren.

Voor mij is Kinda Kinks daarom zeker geen spectaculair meesterwerk, maar wel een album dat laat zien hoe snel The Kinks zich ontwikkelden. Het vormt een mooie brug tussen hun ruige begin en de meer volwassen muziek die later zou volgen. Juist die combinatie van jeugdige energie, sterke melodieën en de eerste tekenen van Ray Davies' grote talent maakt dit een album met ambitie tot meer.

WAARDERING: 6,8