een plaat met een groot hart

Sommige albums klinken alsof ze jarenlang zijn voorbereid. Elke noot staat precies op de juiste plek en geen detail is aan het toeval overgelaten. Wild Heart van Current Joys behoort niet tot die categorie. Dit album klinkt eerder alsof iemand op een slaapkamer de opnameknop indrukte en besloot zijn gedachten rechtstreeks op tape te zetten. Juist daardoor heeft het album zoveel charme. Het verscheen oorspronkelijk in 2013 en bevat tien nummers die samen iets meer dan een half uur duren.

Toen ik het album voor het eerst hoorde, moest ik denken aan een oude foto die je terugvindt in een schoenendoos op zolder. De kleuren zijn misschien wat vervaagd en technisch is het niet perfect, maar juist daardoor voelt het echt. Zo werkt Wild Heart ook. De muziek van Nick Rattigan klinkt rauw, soms bijna fragiel, maar altijd oprecht.

De opening met My Blood zet direct de toon. Geen ingewikkelde introductie, geen grootse productie. Gewoon een liedje dat voelt alsof iemand iets kwijt moet. Daarna volgt New York City, een van de bekendste nummers van het album. Het heeft iets dromerigs en weemoedigs tegelijk. Alsof je uit het raam van een bus kijkt terwijl de wereld langzaam voorbij schuift. Veel fans noemen dit nummer nog steeds een hoogtepunt van het album.

Wat mij altijd opvalt aan Wild Heart is hoe jong het klinkt. Niet jong in de zin van onvolwassen, maar jong zoals een eerste avontuur. Alsof alles nog mogelijk is en niemand precies weet waar de reis naartoe gaat. Die sfeer hangt over bijna het hele album.

Neem bijvoorbeeld Televisions en Blade Running. Dat zijn nummers die niet proberen indruk te maken met technische hoogstandjes. Ze leven vooral op gevoel. Soms lijkt het alsof de melodieën zomaar ontstaan tijdens het spelen. Dat geeft de muziek iets spontaan en menselijks.

Halverwege het album verschijnt New Flesh, een nummer dat later uitgroeide tot een publieksfavoriet. Het heeft die typische Current Joys-mix van melancholie en toegankelijkheid. Het is verdrietig zonder zwaar te worden. Dat blijkt eigenlijk een terugkerende kwaliteit van het album. De nummers gaan vaak over onzekerheid, liefde en verlies, maar nergens wordt het overdreven dramatisch.

Een leuke anekdote is dat sommige luisteraars jarenlang dachten dat de wat ruwe geluidskwaliteit het gevolg was van beperkte middelen. Op fanfora wordt echter vaak gesuggereerd dat een deel van die korrelige sfeer juist bewust werd behouden. Het hoort bij de identiteit van het album. Alsof een schilder ervoor kiest om de potloodlijnen zichtbaar te laten.

Met Blondie komt een van de meest geliefde nummers voorbij. Het heeft een bijna achteloze schoonheid. De melodie blijft hangen zonder dat je precies kunt uitleggen waarom. Dat zijn vaak de beste liedjes: ze werken op gevoel voordat je ze met je hoofd begrijpt. Ook I'm Terrified bezit die kwaliteit. Het klinkt kwetsbaar en eerlijk, alsof Rattigan geen afstand houdt tussen zichzelf en de luisteraar.

Dan is er nog Symphonia IX, een cover van Grimes. Het nummer past verrassend goed tussen de eigen composities. Het voelt niet als een vreemde eend in de bijt, maar als een logisch onderdeel van het geheel.

Tegen het einde komen Strange Life en het lange afsluitende You Broke My Heart. Vooral die afsluiter voelt als het slothoofdstuk van een dagboek. Niet alles wordt netjes afgerond en niet elke vraag krijgt een antwoord. Maar dat hoeft ook niet. Het leven werkt immers zelden volgens een perfect script.

Wat Wild Heart zo aantrekkelijk maakt, is dat het nergens probeert groter te zijn dan het is. Tegenwoordig worden veel albums gemaakt met het oog op hitlijsten, sociale media en miljoenen streams. Dit album voelt alsof het ontstond omdat de maker simpelweg muziek wilde maken. Dat hoor je terug in iedere minuut.

Misschien verklaart dat ook waarom het album na al die jaren nog steeds zoveel liefhebbers heeft. Fans raden het vaak aan als een van de beste instappunten in de wereld van Current Joys. Het bezit alle ingrediënten die later zo kenmerkend zouden worden voor Nick Rattigan: de melancholie, de eenvoud, de eerlijkheid en die wonderlijke combinatie van verdriet en schoonheid.

Wild Heart is geen perfect album. Maar perfectie is hier ook helemaal niet het doel. Het is een plaat vol kleine scheurtjes, spontane ingevingen en oprechte emoties. Juist daardoor voelt het levend. En misschien is dat wel de grootste prestatie van Current Joys: een verzameling eenvoudige liedjes maken die jaren later nog steeds aanvoelen als een gesprek met een oude vriend.

WAARDERING: 7.9