Coral Grief komt uit Seattle, een stad die voor veel muziekliefhebbers nog altijd verbonden is met grunge. Maar op Air Between Us hoor je geen ruwe gitaren of boosheid. De band kiest voor een dromerige mix van dreampop, indie en shoegaze. De muziek zweeft vaak rustig voorbij, alsof er een zachte zeebries door de luidsprekers waait. Tegelijkertijd zit er genoeg beweging in om de aandacht vast te houden.

⛪Het album werd opgenomen in een voormalige kerk die was omgebouwd tot studio in Anacortes, niet ver van Seattle. Misschien verklaart dat gedeeltelijk waarom de plaat zoveel ruimte ademt. De nummers klinken open en ruim, alsof ze bewust wat extra lucht hebben gekregen. Producer Nich Wilbur hielp de band om het geluid groter te maken zonder de intimiteit te verliezen.

Wat vooral opvalt, is dat Air Between Us geen verzameling losse liedjes is. Het voelt meer als een verzameling gedachten. Zangeres en bassiste Lena Farr-Morrissey kijkt regelmatig terug naar plekken die verdwenen zijn of veranderd werden door de tijd. Oude winkels, ontmoetingsplaatsen en herinneringen duiken op in de teksten. Toch wordt het nergens een klaagzang over vroeger. De band lijkt eerder vast te stellen dat verandering nu eenmaal bij het leven hoort. Soms doet dat pijn, soms levert het nieuwe mogelijkheden op.

🎼De openingstrack Starboard zet direct de toon. Het nummer gaat over het accepteren van onzekerheid en het idee dat je niet altijd een duidelijke bestemming hoeft te hebben. Dat klinkt misschien zwaar, maar Coral Grief verpakt het in muziek die juist licht aanvoelt. Alsof de band zegt: je hoeft niet alles te begrijpen om verder te kunnen gaan.

Ook nummers als Rockhounds en Latitude laten die combinatie van nadenken en dromen horen. In Rockhounds gaat het niet zozeer om het vinden van een schat, maar om het plezier van het zoeken zelf. Latitude kijkt naar het begrip thuis en hoe dat gevoel in de loop der jaren verandert. Wat ooit vertrouwd was, kan vreemd worden. En wat eerst vreemd was, kan uiteindelijk als thuis gaan voelen.

Halverwege de plaat duiken nummers op als Avenue You en Paint By Number. Daar wordt de veranderende stad Seattle bijna een personage op zichzelf. Gebouwen verdwijnen, winkels sluiten en nieuwe bewoners nemen hun plaats in. Coral Grief kijkt ernaar met een mengeling van weemoed en nieuwsgierigheid. Het verleden krijgt aandacht, maar de toekomst wordt niet afgewezen.

🎵Misschien is Almost Everyday wel het emotionele middelpunt van het album. Het nummer is een afscheid aan een platenzaak waar Farr-Morrissey jarenlang werkte. Iedereen die ooit een favoriete winkel, café of ontmoetingsplek heeft zien verdwijnen, zal iets herkennen in dat gevoel. Niet omdat de wereld vergaat, maar omdat een klein stukje van je eigen geschiedenis ineens ontbreekt.

Toch blijft Air Between Us opvallend licht op de voeten. De muziek is zelden somber. Zelfs wanneer de band terugkijkt op wat verloren ging, blijft er ruimte voor schoonheid en verwondering. Dat maakt het album aangenaam gezelschap tijdens een rustige avondwandeling, een treinreis of een regenachtige zondagmiddag.

Misschien is dat uiteindelijk de grootste kracht van deze plaat. Coral Grief probeert geen grote antwoorden te geven. De band accepteert dat steden veranderen, mensen ouder worden en herinneringen vervagen. Maar tussen al die veranderingen blijft iets bestaan: de verhalen die we meenemen. Net als de lucht uit de albumtitel zijn ze onzichtbaar, maar altijd aanwezig.

😑Air Between Us is daardoor geen album dat schreeuwt om aandacht. Het nodigt uit om even stil te staan, rond te kijken en te beseffen dat verandering soms net zo mooi kan zijn als herinnering.

WAARDERING: 8,0