Ik luister naar Knots & Chains, het eerste volledige album van de Zwitserse band Lone Assembly, en ik merk al snel dat de groep een duidelijk idee heeft van het geluid dat ze wil neerzetten. De muziek beweegt zich tussen postpunk, darkwave, new wave en synthpop. Dat zijn stijlen die al tientallen jaren bestaan, maar Lone Assembly weet ze op een frisse manier samen te brengen. De band probeert het genre niet opnieuw uit te vinden, maar bouwt voort op een stevige basis en doet dat met veel overtuiging. Dat levert een album op dat prettig weg luistert en vooral uitblinkt in sfeer.

Vanaf het begin hoor ik dat de productie veel aandacht heeft gekregen. De gitaren klinken helder en hebben veel galm, waardoor de muziek een ruimtelijk gevoel krijgt. De synthesizers zorgen voor extra kleur zonder de nummers te overheersen. De bas speelt een belangrijke rol en geeft veel kracht aan de muziek, terwijl de drums strak en gecontroleerd klinken. Alles past mooi bij elkaar. Daardoor voelt het album als één geheel en niet als een verzameling losse nummers.

Maar dan de zang van Raphaël Bressler. Hij heeft een mooi donker stemgeluid die uitstekend past bij de donkere sfeer van de muziek. Hij zingt met gevoel, zonder overdreven dramatisch te worden. Juist die rustige manier van zingen maakt de teksten geloofwaardig. Wat mij echter wat stoort is de enorme vibratie in zowat elke noot die gezongen wordt. Jammer.

De onderwerpen zijn serieus en gaan onder andere over onzekerheid, controle, verlies en het zoeken naar een uitweg. Toch hoor ik tussen alle melancholie ook hoop. Dat maakt het album toegankelijker dan de donkere klank misschien doet vermoeden.

Call of the Swift opent het album sterk en krijgt van mij een 8. Het nummer begint rustig en bouwt langzaam op naar een krachtig geheel. Ik vind het een uitstekende opening omdat direct duidelijk wordt welke sfeer Lone Assembly wil neerzetten. De combinatie van gitaar, synthesizers en zang werkt meteen goed en zorgt ervoor dat ik nieuwsgierig word naar de rest van de plaat.

Met Fantasy volgt een nummer dat ik waardeer met een 7. Het tempo ligt iets hoger en de melodieën blijven gemakkelijk hangen. Ik vind het een prettig nummer, maar het klinkt wat leeg. Het mist het voor mij net dat beetje extra om echt een hoogtepunt te worden. Toch past het prima binnen het album en zorgt het voor een goede overgang.

Nocturnal Vision krijgt van mij een 6. Dit is het eerste moment waarop ik merk dat de band misschien iets te veel vasthoudt aan dezelfde sfeer. Het nummer klinkt verzorgd en sfeervol, maar weet mij door de ingetogen sfeer minder te verrassen dan de nummers ervoor. Het is poppy en klinkt te mainstream. De melodie blijft daardoor         wat minder hangen en daardoor voelt het als een degelijk, maar niet bijzonder onderdeel van het album.

Gelukkig volgt daarna The Pain Keeper, dat voor mij meteen weer tot de beste nummers behoort. Ik geef het een 8. Hier laat Lone Assembly horen hoe goed de band spanning kan opbouwen. De bas klinkt krachtig, de gitaren geven veel sfeer en de zang komt overtuigend over. Het nummer heeft veel energie zonder de emotionele kant te verliezen. Dit is een van de songs die ik na afloop graag nog een keer beluister.

Ook The City Works Like This verdient een 8. Ik vind vooral de ritmesectie erg sterk. De muziek heeft een prettig tempo en de combinatie van elektronische invloeden en postpunkgitaren werkt uitstekend. Het nummer bouwt rustig op en houdt mijn aandacht van begin tot eind vast. Voor mij is dit een van de hoogtepunten van de plaat.

Daarna volgt In the Open, dat ik beoordeel met een 7. Dit nummer klinkt lichter dan veel andere songs op het album. De muziek krijgt daardoor een wat vlak karakter. Het is misschien daardoor voor mij niet het meest opvallende nummer zoals bij veel anderen wel het geval is merk ik uit andere recensies

Met My Life's Solid bereikt Lone Assembly opnieuw een hoog niveau. Ik geef dit nummer een 8. De melodie blijft gemakkelijk hangen en de zang klinkt hier extra overtuigend. De balans tussen melancholie en kracht is precies goed. Voor mij laat de band hier horen hoe sterk zij kan zijn wanneer alle elementen samenkomen.

Ook You're Pulling at the Same Strings krijgt van mij een 8. Dit nummer verrast mij positief. De melodie is sterk en de instrumentatie voelt iets voller aan dan op sommige andere nummers. Ik vind vooral de opbouw geslaagd. Het nummer groeit langzaam zonder zijn spanning te verliezen en hoort wat mij betreft zeker bij de beste songs van het album.

Met Paler Streams volgt een rustiger moment, dat ik waardeer met een 7. De band kiest hier voor een meer ingetogen aanpak. Daardoor krijgt de zang meer ruimte en komt de emotie goed naar voren. Het nummer vormt een prettig rustpunt voordat het album naar de afsluiting gaat.

Afsluiter A Dark Score krijgt eveneens een 7. Het nummer sluit de plaat op een logische manier af en brengt de belangrijkste elementen van het album nog één keer samen. Ik had misschien gehoopt op een iets spectaculairder einde, maar de rustige afsluiting past uiteindelijk goed bij de sfeer van de rest van de plaat.

Wat ik sterk vind aan Knots & Chains is dat het album als geheel heel consistent klinkt. De nummers sluiten mooi op elkaar aan en vormen samen een doorlopend verhaal. Ik heb nergens het gevoel dat er een echt zwak nummer tussen staat. Tegelijk merk ik wel dat de band vaak binnen dezelfde muzikale kaders blijft. Daardoor lijken sommige nummers qua tempo, sfeer en opbouw op elkaar. Ik mis af en toe een verrassende wending of een nummer dat echt buiten de lijntjes kleurt.

Dat betekent niet dat ik mij verveel. Integendeel, de kwaliteit blijft gedurende het hele album behoorlijk hoog. De goede productie, de sfeervolle instrumentatie en de sterke zang zorgen ervoor dat ik geboeid blijf luisteren. Bovendien weet Lone Assembly een overtuigende balans te vinden tussen donkere emoties en toegankelijke melodieën.

Ik begrijp goed waarom veel recensenten positief zijn over dit debuut. De band laat horen dat zij haar invloeden kent, maar ook voldoende eigen karakter heeft om interessant te blijven. De muziek voelt oprecht en zorgvuldig gemaakt. Alles klinkt alsof er veel aandacht is besteed aan de details, zonder dat het overdreven gepolijst wordt.

Alles bij elkaar vind ik Knots & Chains een geslaagd debuut. Het album vernieuwt het genre niet, maar laat wel horen dat Lone Assembly veel talent heeft voor het schrijven van sfeervolle en melodieuze postpunk. Dankzij de sterke productie, de emotionele zang en de constante kwaliteit luister ik met plezier naar deze plaat. Ik ben benieuwd hoe de band zich verder ontwikkelt, want met Knots & Chains is een veelbelovende eerste stap gezet.

WAARDERING: 7.4