Het debuutalbum Light in All of It van de Amerikaanse band Sungaze is geen plaat die meteen probeert te overdonderen. Wie harde riffs, grote refreinen of spectaculaire uitbarstingen verwacht, komt waarschijnlijk bedrogen uit. Sungaze kiest juist voor rust, sfeer en emotie. Dat maakt het album in eerste instantie misschien wat moeilijker toegankelijk, maar tegelijk ook interessanter op de lange termijn. Hoe vaker ik de plaat luister, hoe sterker de nummers beginnen te groeien. Het voelt als muziek die langzaam onder de huid kruipt.

Sungaze bestaat vooral uit Ian Hilvert en Ivory Snow, en samen maken ze een mengeling van shoegaze, dreampop en psychedelische indie. Toch klinkt Light in All of It niet als een standaard shoegazealbum. Waar veel bands binnen dat genre kiezen voor een massieve muur van geluid, laat Sungaze juist ruimte open voor melodieën en emoties. Daardoor klinkt de plaat warmer en persoonlijker dan veel vergelijkbare releases.

Dat hoor je direct in de opening van het album. “Wind [Intro]” krijgt van mij een 7 en werkt vooral als een sfeervolle binnenkomer. Het nummer voelt bijna als mist die langzaam optrekt. Daarna volgt “Samsara”, eveneens goed voor een 7. Dat instrumentale nummer zet de dromerige toon verder door. Hier merk ik meteen hoe vloeiend het album in elkaar zit. Alles loopt natuurlijk in elkaar over, alsof Sungaze één lange sfeertrip wil neerzetten in plaats van losse liedjes.

Vanaf “The Race” begint de plaat echt op gang te komen. Dit nummer krijgt van mij een 8. Hier hoor ik goed waarom zoveel luisteraars Sungaze zien als een verborgen parel binnen de moderne shoegaze. De gitaren zweven constant door het nummer heen, terwijl de zang melancholisch maar ook warm klinkt. De muziek heeft iets nostalgisch, alsof je terugkijkt op herinneringen die tegelijk mooi en pijnlijk zijn. Dat dubbele gevoel maakt het nummer sterk.

“This River”, ook een 8, laat horen hoe geduldig Sungaze muziek opbouwt. Het nummer duurt ruim zeven minuten, maar voelt nergens langdradig. De band neemt rustig de tijd om lagen toe te voegen zonder ooit echt te exploderen. Dat is tegelijk een kracht en een klein nadeel van het album. Soms mis ik namelijk net iets meer spanning of een grotere climax. Sungaze blijft vaak bewust ingetogen. Toch past dat ook bij de sfeer van de plaat.

“Sparrow” behoort voor mij eveneens tot de hoogtepunten en krijgt een 8. Dit nummer klinkt bijna filmisch. De combinatie van zachte zang en donkere ondertonen werkt erg goed. De muziek voelt melancholisch zonder zwaar depressief te worden. Ik begrijp goed waarom veel luisteraars juist dit nummer noemen als een van de sterkste tracks van het album. Het heeft die typische “nachtelijke” sfeer die vaak terugkomt in reviews van deze plaat.

Niet elk nummer maakt evenveel indruk. “Hymn” krijgt van mij een 6 en voelt iets minder bijzonder dan de rest van het album. Het past wel binnen de sfeer van de plaat, maar mist voor mijn gevoel een echt memorabel moment. Juist omdat Sungaze vaak kiest voor subtiele emoties, merk ik dat sommige nummers sneller in elkaar overlopen. Dat zorgt voor samenhang, maar soms ook voor iets te weinig variatie.

Daarna volgt echter een van de absolute hoogtepunten: “Waning”. Dit nummer krijgt van mij een 9. Hier klopt bijna alles. De golvende gitaren, de warme melodieën en de rustige opbouw zorgen voor een bijna gewichtloze sfeer. Dit is typisch zo’n nummer dat perfect werkt tijdens een lange avondrit of wanneer je met een koptelefoon helemaal in de muziek verdwijnt. De emotie zit niet in grote dramatische momenten, maar juist in kleine details.

Ook “New Familiar” krijgt een 9 en is waarschijnlijk het meest toegankelijke nummer van de plaat. De melodie blijft sneller hangen dan bij veel andere tracks. Tegelijk blijft het nummer duidelijk binnen de shoegaze- en dreampopsfeer van het album. De warme samenzang van Hilvert en Snow werkt hier bijzonder goed. Het nummer klinkt romantisch zonder overdreven sentimenteel te worden. Ik snap goed waarom dit voor veel luisteraars het instappunt van Sungaze is.

De afsluiter “Washed Away” krijgt van mij een 8 en vat eigenlijk het hele album samen. Het nummer klinkt verdrietig, introspectief en hoopvol tegelijk. Sungaze probeert nergens overdreven dramatisch te worden. Alles draait om sfeer, melancholie en emotionele eerlijkheid. Daardoor eindigt de plaat rustig maar wel overtuigend.

Wat Light in All of It vooral sterk maakt, is de oprechtheid. Het album voelt nergens geforceerd of commercieel. Ondanks dat het grotendeels thuis werd opgenomen, klinkt de productie rijk en sfeervol. De combinatie van dromerige gitaren, zachte zang en lichte americana-invloeden geeft Sungaze bovendien een eigen identiteit binnen een genre dat soms erg op elkaar kan lijken.

Tegelijk begrijp ik ook de kritiek van sommige luisteraars. De plaat vernieuwt shoegaze niet echt en blijft vaak veilig binnen bekende stijlelementen. Wie veel dynamiek of experiment zoekt, zal misschien minder enthousiast zijn. Maar voor liefhebbers van atmosferische muziek werkt juist die ingetogen aanpak erg goed.

Als geheel vind ik Light in All of It een sterk debuut dat vooral draait om gevoel en sfeer. Het is geen album van grote hits of spectaculaire momenten, maar eerder een plaat waarin je langzaam kunt verdwijnen. Juist daardoor blijft het lang hangen.

WAARDERING: 7,8