Als ik A Thousand Heys van Mazes luister en daarbij verschillende recensies en indrukken samenneem, dan zie ik het vooral als een debuut dat barst van de energie, maar ook duidelijk laat horen dat de band nog zoekende is naar een eigen identiteit. Het is zo’n album dat niet perfect is, maar juist daardoor wel een bepaalde charme heeft.

Wat mij meteen opvalt, is hoe het album klinkt. Het heeft een rauwe, losse sfeer, alsof de band gewoon in een oefenruimte is gaan spelen en de beste momenten heeft opgenomen. Dat gevoel wordt nog versterkt door het feit dat de plaat is opgenomen in een studio op een boot op de Theems. Dat is niet bepaald standaard en past goed bij de doe-het-zelf mentaliteit van de band. Alles voelt een beetje ongepolijst, maar juist dat maakt het levendig.

De muziek zelf is sterk beïnvloed door indie rock uit de jaren 90. Ik hoor duidelijk invloeden van bands als Pavement en Sebadoh. Denk aan slordig klinkende gitaren, simpele structuren en zang die bijna nonchalant overkomt. Toch voelt het niet als een pure kopie. Er zit ook iets typisch Brits in: een droge humor en een soort nuchterheid die het net anders maakt.

De nummers op het album zijn meestal kort en direct. Veel liedjes duren maar een paar minuten, en soms zelfs minder dan één minuut. Dat geeft het album een snel en energiek tempo. Het voelt een beetje alsof de band geen tijd wil verspillen: ze spelen hun idee en gaan meteen door naar het volgende. Dat zorgt voor een soort punkachtige energie die ik persoonlijk wel aantrekkelijk vind.

Een van de sterkste punten van het album vind ik de melodieën. Nummers zoals “Go Betweens” en “Surf & Turf / Maths Tag” laten horen dat Mazes goed zijn in het schrijven van pakkende hooks. Vooral dat laatste nummer blijft makkelijk hangen en wordt vaak gezien als een hoogtepunt. Het is simpel, maar effectief. Dat geldt eigenlijk voor veel tracks op de plaat.

Tegelijk merk ik ook dat die eenvoud soms tegen de band werkt. Omdat veel nummers zo kort zijn, krijgen ze niet altijd de kans om echt te groeien. Sommige liedjes voelen meer als schetsen dan als volledig uitgewerkte tracks. Dat kan ervoor zorgen dat het album een beetje onaf aanvoelt. Alsof de band ideeën heeft, maar die nog niet helemaal uitwerkt.

Ook de invloed van andere bands is soms wel erg duidelijk. Ik hoor regelmatig momenten waarop het lijkt alsof Mazes vooral bezig is met het naspelen van hun voorbeelden, in plaats van iets echt eigens neer te zetten. Dat maakt het album minder origineel. Het klinkt vertrouwd, maar daardoor ook minder spannend.

Wat ik dan weer wel leuk vind, is de houding van de band. De teksten en zang hebben iets luchtigs en soms zelfs een beetje lui. Het gaat vaak over alledaagse dingen, zonder dat het zwaar of ingewikkeld wordt. Dat past goed bij de “slacker” stijl: een soort nonchalante kijk op het leven. Het geeft het album een ontspannen en speelse sfeer.

Als ik naar het geheel luister, valt ook op dat het album niet overal even sterk is. De eerste helft bevat de meest opvallende nummers, terwijl het later wat minder memorabel wordt. Sommige tracks lijken op elkaar, waardoor ze minder blijven hangen. Dat maakt het album als geheel iets minder consistent.

Toch overheerst bij mij een positief gevoel. A Thousand Heys is misschien niet vernieuwend en ook niet perfect, maar het heeft wel energie en karakter. Het klinkt als een band die plezier heeft in het maken van muziek en nog volop aan het ontdekken is wat ze precies willen doen.

Mijn conclusie is dat dit album vooral werkt als een momentopname van een beginnende band. Het laat horen dat Mazes talent heeft voor melodieën en sfeer, maar ook dat ze nog moeten groeien. Als ik het kort samenvat: het is een charmant, rommelig en energiek debuut dat vooral leuk is voor liefhebbers van rauwe indie rock met een duidelijke jaren 90 vibe.

WAARDERING: 6,8