De Zweedse band I Break Horses is een interessant muziekproject dat zich ergens tussen indie rock, elektronische muziek en dromerige pop bevindt. Ik zal proberen een duidelijk en compleet beeld te geven van wie ze zijn en wat hen bijzonder maakt.

Om te beginnen: I Break Horses komt uit Stockholm en werd rond 2008 opgericht. De band is eigenlijk een duo en bestaat uit zangeres en multi-instrumentalist Maria Lindén en haar muzikale partner Fredrik Balck. Hun naam is niet zomaar gekozen: die komt van een nummer van Bill Callahan. Dat geeft al een beetje een idee van hun invloeden: alternatieve en wat melancholische muziek.

Wat hun muziekstijl betreft, zit I Break Horses in een mix van genres. Vaak worden ze omschreven als indie rock, maar dat is eigenlijk maar een deel van het verhaal. Hun sound bevat ook veel elementen van shoegaze (een stijl met veel effecten en “zwevende” gitaren) en elektronische muziek. Het resultaat is een soort dromerig, atmosferisch geluid dat soms bijna filmisch aanvoelt. Critici hebben hun muziek omschreven als rijk gelaagde soundscapes, dus muziek die je echt omringt. Conform Rate Your Music heb ik ze onder het genre dreampop opgenomen,

Hun eerste album, Hearts uit 2011, zette hen meteen op de kaart. Dit album werd goed ontvangen en combineert zachte zang met gitaren en elektronica. Interessant is dat veel van de muziek door Maria Lindén zelf werd geproduceerd, wat bijdraagt aan het persoonlijke karakter van de plaat.

Na hun debuut gingen ze ook live spelen en dat bleek een belangrijke stap. Ze toerden onder andere met bekende acts zoals M83 en Sigur Rós. Vooral die laatste band past goed bij hun stijl, omdat ook Sigur Rós bekendstaat om atmosferische muziek.

In 2014 kwam hun tweede album Chiaroscuro uit. Hier veranderde hun geluid behoorlijk. Waar het eerste album nog veel gitaar bevatte, ging deze plaat meer richting elektronische muziek en synthesizers. Sommige nummers hebben zelfs een bijna dansbare beat. Volgens interviews was dit album ook persoonlijker, omdat Lindén haar eigen emoties en ervaringen erin verwerkte.

Daarna bleef het een tijdje stil rond de band, maar in 2020 kwamen ze terug met Warnings. Dit album werd opnieuw goed ontvangen en kreeg sterke recensies. Het geluid is hier nog verder ontwikkeld: veel synths, maar ook een melancholische en soms donkere sfeer. Sommige recensenten noemden het “zweverige synthmuziek”, wat goed past bij hun stijl.

Bijzonder blijft dat I Break Horses geen typische band is met een grote bezetting. Het draait vooral om de visie van Lindén, met Balck als belangrijke creatieve partner. Daardoor voelt hun muziek vaak intiem en persoonlijk, alsof je in iemands hoofd zit. Tegelijkertijd klinkt het groot en ruimtelijk door het gebruik van elektronische lagen en effecten.

Qua invloeden zitten ze een beetje in dezelfde hoek als artiesten binnen dream pop en shoegaze. Bands en projecten die vaak in verband worden gebracht met hun geluid zijn bijvoorbeeld Porcelain Raft en School of Seven Bells. Maar ondanks die vergelijkingen heeft I Break Horses wel een eigen stijl ontwikkeld.

Als je hun discografie bekijkt, zie je dat ze niet extreem veel albums hebben uitgebracht: drie studioalbums tussen 2011 en 2020. Dat lijkt weinig, maar het laat ook zien dat ze de tijd nemen om hun muziek zorgvuldig te maken.

Samenvattend zie ik I Break Horses als een band die vooral draait om sfeer en emotie. Hun muziek is niet gericht op snelle hits, maar meer op een totaalervaring. Het is muziek die je het beste kunt luisteren met een koptelefoon, zodat je alle lagen en details hoort. Voor liefhebbers van dromerige, elektronische indie is dit echt een interessante band om te ontdekken.

Albums: