Jacco Gardner werd geboren op 9 april 1988 in Hoorn. Hij is een multi-instrumentalist, wat betekent dat hij meerdere instrumenten bespeelt, zoals gitaar, bas en vooral toetseninstrumenten. Zijn muziek valt onder genres als psychedelische pop en barokpop, stijlen die sterk teruggrijpen naar de jaren zestig. Denk aan een dromerige, soms mysterieuze sound met veel lagen en vintage invloeden.

Wat mij opvalt aan Gardner is dat hij niet zomaar een doorsnee popmuzikant is. Hij laat zich namelijk sterk inspireren door oude muziek, vooral uit de sixties. Namen als Syd Barrett spelen daarbij een grote rol. Die invloed hoor je terug in zijn gebruik van bijzondere klanken, zoals mellotron-achtige sounds en klavecimbelachtige effecten.

Zijn carrière begon eigenlijk in bands zoals Lola Kite en The Skywalkers. Pas later koos hij voor een solocarrière, en dat bleek een goede zet. In 2012 bracht hij zijn eerste single Clear the Air uit, die via internet snel aandacht kreeg, ook internationaal.

Het echte succes kwam in 2013 met zijn debuutalbum Cabinet of Curiosities. Dat album werd niet alleen in Nederland goed ontvangen, maar ook daarbuiten. Muziekmedia zoals NME en Pitchfork waren enthousiast en noemden hem zelfs een soort “sixties wonderkind”. Dat geeft wel aan hoe uniek zijn stijl werd gevonden.

Wat ik interessant vind, is dat Gardner veel zelf doet. Hij speelt vaak bijna alle instrumenten op zijn albums zelf in en neemt zijn muziek op met een combinatie van oude en moderne technieken. Hij gebruikt bijvoorbeeld digitale tools om geluiden na te bootsen van oude instrumenten. Dat zorgt voor een nostalgisch geluid, maar wel met een moderne twist.

Na zijn debuut volgde in 2015 het album Hypnophobia. Hierop hoor je dat hij verder experimenteert, bijvoorbeeld met filmmuziekachtige invloeden (ook wel “library music” genoemd). De sfeer is soms wat donkerder en filmischer dan zijn eerste werk.

In 2018 kwam hij met Somnium, een opvallend album omdat het volledig instrumentaal is. Dat betekent dat er niet gezongen wordt. Dit liet zien dat hij zich muzikaal wilde vernieuwen en niet vast wilde blijven zitten in één stijl.

Naast zijn solowerk heeft Gardner ook andere projecten gedaan. Zo werkte hij samen in het project Bruxas en speelde hij een tijd met de Zamrockband Witch. Dat laat zien dat hij ook interesse heeft in andere muziekstijlen en culturen.

Live heeft hij ook veel bereikt. Hij trad op bij festivals zoals Eurosonic/Noorderslag en maakte zelfs een tour door de Verenigde Staten. Dat is best bijzonder voor een Nederlandse artiest in dit genre.

Wat hem echt onderscheidt, is zijn creatieve visie. Hij wordt vaak omschreven als een “dromer” die muziek maakt die niet helemaal in deze tijd lijkt te passen. Zijn sound voelt soms alsof je naar een verloren plaat uit de jaren zestig luistert, maar dan met moderne productietechnieken.

Samengevat zie ik Jacco Gardner als een artiest die bewust buiten de mainstream blijft. Hij kiest zijn eigen pad, experimenteert veel en laat zich inspireren door het verleden zonder ouderwets te klinken. Daardoor heeft hij een trouwe fanbase opgebouwd, zowel in Nederland als internationaal.

Als je van psychedelische en sfeervolle muziek houdt, is hij zeker iemand om eens goed te checken.