Het is toch een oude liefde van mij. Vrouwen die zingen liggen mij vaak beter dan zingende mannen. Zo heb ik At Home in My Mind vandaag eens goed beluisterd naar aanleiding van de positieve berichten over dit album. Het vertrouwen van die berichten werd niet geschaad. Ja het is te horen dat dit een debuutalbum is. Zo ontbreekt er nog wat richting in het genre dat ik aan Ellur moet plakken. In andere recensies lees ik dat ook een beetje.

Wat mij wel meteen opvalt aan dit album is de sfeer. Vanaf het begin hangt er een soort dromerige, licht melancholische toon. De openingstrack zet direct de toon met thema’s als overdenken, onzekerheid en het gevoel dat alles een beetje te veel kan zijn. Dat gevoel blijft eigenlijk door het hele album heen aanwezig. Het is geen vrolijke popplaat, maar ook geen zware depressieve muziek. Het zit er precies tussenin: kwetsbaar, maar niet hopeloos.

De muziek zelf is best afwisselend. Je hoort indie pop, maar ook invloeden van indie rock en soms zelfs iets wat richting folk gaat. Sommige nummers zijn wat energieker, met duidelijke gitaren en een ritme dat blijft hangen. Andere nummers zijn juist rustiger en meer ingetogen. Die afwisseling werkt goed, want daardoor blijft het album interessant om te luisteren. Het voelt niet eentonig.

Een nummer dat vaak wordt genoemd in reviews is “Missing Kid”. Dit is een goed voorbeeld van hoe Ellur werkt: de muziek klinkt redelijk toegankelijk en soms zelfs opgewekt, maar de tekst gaat juist over onzekerheid en het gevoel dat je nog niet weet wie je bent. Dat contrast maakt het nummer sterker. Het laat zien dat ze niet alleen maar simpele pop maakt, maar ook probeert iets inhoudelijks te zeggen.

Wat ik ook interessant vind, is hoe het album omgaat met het thema volwassen worden. Veel nummers draaien om het idee dat je ergens tussen jong en volwassen in zit. Je bent niet meer wie je was, maar ook nog niet helemaal iemand nieuws. Dat komt bijvoorbeeld terug in teksten over relaties, keuzes en verwachtingen van anderen. Het album voelt daardoor heel persoonlijk, alsof je een soort dagboek aan het horen bent.

De productie van het album is vrij subtiel. De instrumenten krijgen ruimte en haar stem staat vaak centraal. Er wordt niet overdreven veel gedaan met effecten of grote geluiden. Dat maakt het geheel wat rustiger en intiemer. Soms zorgt dat voor een mooie sfeer, maar ik merk ook dat het album daardoor af en toe wat veilig aanvoelt. Het neemt niet altijd grote risico’s.

Een ander sterk punt is haar stem. Die klinkt warm en oprecht, zonder overdreven techniek of show. Ze zingt alsof ze echt iets wil vertellen, en dat maakt het geloofwaardig. In rustige nummers komt dat extra goed naar voren, terwijl ze in de meer energieke nummers laat horen dat ze ook kracht heeft.

Als ik alles bij elkaar neem, zie ik At Home in My Mind als een prima eerste album dat vooral indruk maakt door sfeer. Het is geen plaat die meteen de wereld op zijn kop zet, maar wel eentje die laat horen dat Ellur potentie heeft.

Mijn conclusie zou zijn dat dit album vooral geschikt is voor mensen die houden van rustige, emotionele indie pop met persoonlijke teksten. Het is een album dat je niet alleen hoort, maar ook een beetje voelt.