Als ik luister naar Of Skins and Heart van The Church, hoor ik vooral een debuut dat nog zoekend is. De muziek klinkt bij fasen nog behoorlijk onzeker. Het ding is dat ik dit album pas leerde kennen na al 10 nieuwere albums van The Church in huis te hebben En dan is het contrast toch groot naar mijn mening. Dit album uit 1981 laat goed horen waar de band vandaan komt en nog niet echt waar ze later naartoe zouden groeien. Het is dus geen perfect album, maar juist dat kan het ook interessant maken.

 

Wat meteen opvalt, is de typische gitaarklank. De band gebruikt veel 12-snarige gitaren, wat zorgt voor een helder en licht zwevend geluid. Dat geluid doet een beetje denken aan oudere bands uit de jaren zestig en wat maakt , maar wordt hier gecombineerd met new wave en post-punk. Op Rate Your Music is het album niet voor niets onder het genre Jangle Pop geplaatst. Misschien is dat ook precies de kracht van deze plaat: het mengen van stijlen zonder dat het geforceerd klinkt.

 

De opening van het album is redelijk maar geen top.. Nummers als “For a Moment We’re Strangers” en “Chrome Injury” laten wel meteen horen dat de band energie heeft en goede ideeën maar de muziek is nog ver verwijderd van de kwaliteit hun latere albums. De muziek klinkt soms een beetje donker en afstandelijk, maar dat past juist wel goed bij de sfeer die de band neerzet. De zang van Steve Kilbey is niet heel uitbundig, maar eerder koel en dromerig, wat het geheel een eigen identiteit geeft.

 

Het bekendste nummer van het album is “The Unguarded Moment”. Dit is duidelijk het meest toegankelijke liedje en ook het nummer dat de band op de kaart zette. Het heeft een prima melodie en blijft makkelijk hangen. Tegelijk hoor ik in dit nummer wel dat de band meer wil dan alleen simpele popmuziek. Er zit iets melancholisch in, iets wat later nog belangrijker wordt in hun stijl.

 

Daarna worst het album minder constant. Dat is ook iets wat vaker terugkomt in reviews: de eerste helft is sterker dan het middenstuk. Sommige nummers in het midden voelen minder opvallend of minder uitgewerkt. Ze hebben wel sfeer, maar blijven minder hangen.

 

Een goed voorbeeld daarvan is “Is This Where You Live”. Dit is een langer en ambitieuzer nummer. Ik merk dat de band hier probeert om iets groters neer te zetten, met een opbouw en meer sfeer. Niet iedereen vindt dat even geslaagd, maar het laat wel zien dat de band durft te experimenteren. Dat maakt het album interessanter dan een standaard debuut.

 

Wat ook opvalt, is de balans tussen ruwe energie en meer dromerige stukken. Sommige nummers hebben een duidelijke rockbasis, terwijl andere juist rustiger en bijna zweverig zijn. Die afwisseling werkt meestal goed, al voelt het soms alsof de band nog niet helemaal weet welke kant ze op willen. Maar dat is eigenlijk wel logisch voor een eerste album.

 

De productie van het album is vrij helder en netjes. Alles is goed te horen, vooral de gitaren. Dat helpt om de typische sound van de band naar voren te brengen. Tegelijk mist het soms een beetje warmte of diepte. Het klinkt soms iets te strak, wat misschien komt door de invloed van new wave in die tijd.

 

Als ik het geheel bekijk, zie ik Of Skins and Heart vooral als een redelijk begin. Het is zeker geen meesterwerk, maar wel een album met een paar duidelijke kwaliteiten. Je hoort dat de band talent heeft en een eigen stijl aan het ontwikkelen is. Sommige nummers zijn beslist OK, terwijl andere meer als opvulling voelen. Maar samen vormen ze een plaat die toch wel interessant blijft om zo n u en dan te beluisteren.

 

WAARDERING: 6,8