De Britse band The Kinks hoort voor mij echt bij de belangrijkste groepen uit de jaren zestig. Ze kwamen uit Londen en werden in 1963 opgericht door de broers Ray Davies en Dave Davies. Samen met bassist Pete Quaife en drummer Mick Avory vormden zij de eerste bezetting. In het begin speelden ze vrij rauwe rockmuziek, die sterk beïnvloed was door rhythm & blues (door mij onder garagerock geparkeerd)

The Kinks ontwikkelden al snel een eigen geluid. Hun grote doorbraak kwam met het nummer You Really Got Me uit 1964. Dat lied staat bekend om zijn vervormde gitaar, een geluid dat later heel belangrijk werd voor rock en zelfs hardrock. Dave Davies bereikte dat effect door zijn gitaarversterker te beschadigen, wat toen nogal ongebruikelijk was.

Na dat succes volgden meer hits zoals All Day and All of the Night en Tired of Waiting for You. Toch veranderde de band al snel van richting. Ray Davies begon zich meer te richten op teksten over het dagelijkse leven in Engeland. Daardoor kregen hun nummers een meer verhalend en soms zelfs nostalgisch karakter.

Een goed voorbeeld daarvan is Waterloo Sunset, dat vaak wordt gezien als een van hun mooiste liedjes. Het nummer schetst een rustig beeld van het leven in Londen en laat zien hoe sterk Ray Davies was als songwriter. In die periode maakten ze ook albums die als echte klassiekers worden beschouwd, zoals The Kinks Are the Village Green Preservation Society. Dat album was in eerste instantie geen groot commercieel succes, maar wordt nu gezien als een van de beste Britse popalbums ooit.

Wat The Kinks bijzonder maakt, is dat ze niet alleen muziek maakten die goed klonk, maar ook iets vertelde over de samenleving. Ze schreven over gewone mensen, tradities en veranderingen in Engeland. Daarmee weken ze af van veel andere bands uit die tijd, zoals The Beatles en The Rolling Stones, hoewel ze vaak in hetzelfde rijtje worden genoemd.

In de late jaren zestig en jaren zeventig gingen ze experimenteren met conceptalbums en rockopera’s. Albums zoals Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire) laten zien hoe ambitieus de band was. De muziek werd complexer en de verhalen uitgebreider. Tegelijk bleef hun typisch Britse stijl aanwezig.

In de jaren zeventig veranderde de bezetting een paar keer en werd hun populariteit wisselender. Toch bleven ze actief en brachten ze nieuwe muziek uit. In de jaren tachtig hadden ze zelfs weer hits, zoals Come Dancing, dat een nostalgisch verhaal vertelt over danszalen en jeugdherinneringen.

De invloed van The Kinks is enorm groot. Veel latere bands, vooral binnen britpop en alternatieve rock, hebben inspiratie uit hun muziek gehaald. Bands als Blur en Oasis hebben duidelijk elementen van The Kinks overgenomen, vooral in hun typisch Britse teksten en melodieën.

De band stopte officieel in de jaren negentig, maar hun muziek blijft belangrijk. Vooral Ray Davies wordt nog steeds gezien als een van de beste songwriters uit de rockgeschiedenis. Zijn manier van verhalen vertellen in muziek is vrij uniek en heeft veel invloed gehad op hoe popmuziek zich heeft ontwikkeld.

Als ik alles bij elkaar neem, zie ik The Kinks als een band die constant veranderde maar toch herkenbaar bleef. Ze begonnen als een ruige rockband, maar groeiden uit tot een groep die diepgaande en vaak persoonlijke muziek maakte. Juist die combinatie van energie en inhoud maakt hen nog steeds interessant om naar te luisteren.

Albums: