Dit album voelt wederom als een duidelijke stap vooruit voor Snail Mail. Waar haar vorige albums vaak draaiden om directe emoties en persoonlijke pijn, klinkt dit album rustiger en meer doordacht. Het lijkt alsof ze wat afstand heeft genomen en haar gevoelens nu meer onderzoekt in plaats van ze alleen te uiten. Wat mij als eerste opvalt, is de productie. Het geluid is voller en rijker dan voorheen. Er zijn strijkers, blazers en meerdere lagen instrumenten te horen. Daardoor voelt het minder als een traditionele indie rockplaat en meer als een zorgvuldig opgebouwd studio-album. Toch blijft de basis herkenbaar: haar stem en gitaar staan nog steeds centraal. Dat zorgt ervoor dat het ondanks alle vernieuwing nog steeds als Snail Mail klinkt.

De sfeer van het album is bijzonder. Het is niet echt somber, maar ook zeker niet vrolijk. Ik ervaar het vooral als zoekend. De muziek voelt alsof ze bezig is met grotere vragen over het leven, identiteit en onzekerheid. Dat hoor je ook terug in de teksten, die minder direct zijn dan vroeger en meer open voor interpretatie. Als ik naar de nummers kijk, valt de afwisseling op. “Tractor Beam” is een goed voorbeeld van hoe ze haar geluid heeft uitgebreid. Het nummer heeft een mooi arrangement met orkestrale elementen en gaat over controleverlies en het gevoel dat je wordt meegesleept. Dat thema komt vaker terug op het album.

“My Maker” is rustiger en meer melodieus. Hier hoor ik een bijna filosofische kant. Het gaat over sterfelijkheid en het idee dat er misschien iets groters is dan jezelf. Het nummer klinkt ontspannen, maar de inhoud is best zwaar. “Light on Our Feet” is dromerig en licht, bijna zwevend. Het zorgt voor een moment van rust op het album. Daarna komt “Cruise”, dat langzaam wordt opgebouwd en een soort spanning onder de oppervlakte heeft. Het gaat over meegaan met het leven zonder echt controle te hebben, en dat gevoel hoor je goed terug in de muziek.

“Agony Freak” is een van de meer emotionele nummers. Hier komt de oude Snail Mail nog een beetje naar voren. Het gaat over iemand die gewend raakt aan pijn en drama in relaties. Dat maakt het persoonlijker en directer dan sommige andere tracks. “Dead End” klinkt mooi, maar voelt ook wat ingetogen. Het beschrijft het gevoel vast te zitten, maar mist misschien net iets aan kracht om echt binnen te komen. Dat is iets wat ik vaker merk op dit album: de emotie is er wel, maar komt minder direct naar voren.

“Butterfly” speelt met verandering en kwetsbaarheid. Het nummer heeft een waakzame sfeer, alsof er iets kan gebeuren maar je nog niet weet wat. “Nowhere” sluit daar goed op aan met een gevoel van leegte en onmacht. Het klinkt alsof je nergens echt thuishoort. “Hell” gebruikt religieuze beelden om gevoelens te beschrijven. Het nummer gaat over onzekerheid, maar ook over een soort vastberadenheid om door te gaan. Dat contrast maakt het interessant.

De titeltrack “Ricochet” is een van de sterkere momenten. Het nummer voelt emotioneel en licht onzeker, en gaat over gevoelens die steeds terug blijven komen. Het idee dat je niet echt loskomt van het verleden komt hier goed naar voren. Afsluiter “Reverie” begint dromerig en nostalgisch. Het voelt als een moment van reflectie. Tegen het einde wordt het iets afstandelijker, alsof er een soort acceptatie is bereikt. Het is een rustig einde van een album dat vooral draait om zoeken en begrijpen.

Als ik kijk naar reacties van luisteraars, zie ik dat het album over het algemeen positief wordt ontvangen, maar niet zonder kritiek. Veel mensen waarderen de sfeer en de productie. Het dromerige en soms wat wazige geluid spreekt aan, vooral door de subtiele jaren 90-invloeden. Tegelijk hoor ik ook dat het album soms wat vlak kan aanvoelen. De nummers lijken qua tempo en sfeer op elkaar, waardoor er minder echte uitschieters zijn. Een ander punt is de emotie. Sommige luisteraars vinden het juist sterk dat ze minder rauw is en meer nadenkend. Anderen missen de directe impact van haar eerdere werk. Ik begrijp beide kanten. Dit album raakt minder snel, maar groeit wel als je het vaker luistert.

Wat ik zelf interessant vind, is dat Ricochet voelt als een overgang. Het is duidelijk dat ze nieuwe richtingen verkent, maar nog niet alles volledig heeft uitgewerkt. Dat maakt het album misschien minder direct indrukwekkend, maar wel boeiend. Thematisch gaat het album verder dan alleen liefde. Het draait om controleverlies, identiteit, eenzaamheid en grotere levensvragen. De teksten zijn abstracter en minder verhalend. Daardoor moet ik als luisteraar meer moeite doen om alles te begrijpen, maar dat maakt het ook gelaagder.

Mijn conclusie: Ricochet is een volwassen en sfeervol album dat laat zien dat Snail Mail zich blijft ontwikkelen. Het is minder direct en minder rauw, maar juist rijker en diepgaander. Niet elk nummer blijft even goed hangen, en soms voelt het wat afstandelijk, maar als geheel is het een interessante en groeiende stap in haar carrière.

WAARDERING: 7.4