Als ik kijk naar de Britse artieste Ellur, dan zie ik een relatief nieuwe naam in de indie popwereld die de laatste jaren snel aandacht heeft gekregen. Haar echte naam is Ella Megan McNamara en ze komt uit Halifax, een stad in West Yorkshire in Engeland. Ze is geboren in 2000, wat betekent dat ze nog vrij jong is, maar toch al een duidelijke eigen stijl heeft ontwikkeld.

Wat meteen opvalt, is dat muziek bij haar eigenlijk al van jongs af aan aanwezig was. Haar vader is Richard McNamara, gitarist van de band Embrace. Daardoor groeide ze op in een omgeving waar muziek een belangrijke rol speelde. Toch heeft ze niet simpelweg het pad van haar vader gevolgd; ze heeft echt haar eigen richting gekozen. Haar moeder werkte als kunstleraar, en dat creatieve aspect zie ik ook terug in haar muziek en teksten.

Haar artiestennaam “Ellur” is eigenlijk een fonetische spelling van haar voornaam, uitgesproken met een Yorkshire-accent. Dat geeft al een beetje aan dat ze haar afkomst niet verbergt, maar juist onderdeel maakt van haar identiteit als artiest.

Voordat ze echt doorbrak, had ze geen luxe start. Ze werkte onder andere als barista en tuinier, terwijl ze in pubs covers speelde in het weekend. Dat soort begin zie je vaker bij artiesten, maar het geeft wel aan dat ze haar carrière stap voor stap heeft opgebouwd. In 2020 bracht ze haar eerste single “Reflection” uit, wat het begin was van haar officiële muziekloopbaan.

In 2021 kwam haar eerste EP uit, getiteld Moments. Die werd uitgebracht via het onafhankelijke label Dance to the Radio. Dat label staat bekend om het ondersteunen van opkomende artiesten, en dat paste goed bij haar fase op dat moment. Later volgde nog een tweede EP, God Help Me Now in 2025, waarin haar geluid duidelijk verder ontwikkeld was.

Wat ik interessant vind aan haar muziek, is dat die vaak wordt omschreven als indie pop, maar eigenlijk breder is dan dat. Je hoort invloeden van artiesten als Adele, Radiohead en The 1975, maar ook modernere namen zoals Holly Humberstone. Dat zorgt ervoor dat haar muziek zowel emotioneel als toegankelijk is. Sommige bronnen beschrijven haar stijl zelfs als een soort collage van invloeden, wat betekent dat ze verschillende stijlen samenbrengt tot iets eigens.

Haar teksten zijn vaak persoonlijk en gaan over thema’s zoals relaties, onzekerheid en opgroeien. De scheiding van haar ouders heeft bijvoorbeeld invloed gehad op haar muziek, wat goed te horen is in nummers zoals “The World Is Not An Oyster”. Dat soort onderwerpen maken haar muziek herkenbaar voor veel luisteraars.

Qua optredens heeft ze ook flinke stappen gezet. Ze heeft eigen tours gedaan in het Verenigd Koninkrijk en stond als support act voor bekende bands zoals Kaiser Chiefs en Supergrass. Daarnaast speelde ze op festivals zoals Leeds Festival en Latitude, en zelfs op het Amerikaanse South by Southwest. Dat laat zien dat ze niet alleen lokaal succes heeft, maar ook internationaal begint door te breken.

Een belangrijk moment in haar carrière is haar debuutalbum At Home In My Mind, dat in 2026 uitkwam. Dit album bereikte de Britse albumlijst, wat best knap is voor een relatief nieuwe artiest. Het album laat goed horen hoe ze gegroeid is, zowel muzikaal als persoonlijk.

Als ik alles bij elkaar neem, zie ik Ellur als een artieste die nog aan het begin staat van haar carrière, maar al wel een duidelijke richting heeft. Ze combineert persoonlijke teksten met een toegankelijk indie geluid en heeft de juiste stappen gezet om een groter publiek te bereiken. Het lijkt me dan ook aannemelijk dat ze de komende jaren nog verder zal groeien en misschien een vaste naam wordt binnen de Britse indie popscene.

Albums: