Als je luistert naar de Nederlandse indie-folk band Half Way Station, dan valt meteen op dat het geen standaard folkband is. Ze combineren namelijk folk met allerlei andere stijlen zoals psychedelische pop, indie rock en zelfs een beetje blues en bluegrass. Daardoor klinkt hun muziek vaak dromerig, maar ook energiek en soms een beetje experimenteel.

Ontstaan en achtergrond

Half Way Station komt uit Rotterdam en werd rond 2010 opgericht door zangeres Elma Plaisier en multi-instrumentalist Rikke Korswagen.
De naam van de band heeft een vrij bijzondere oorsprong: die komt van een busstation ergens tussen Memphis en Nashville in de Verenigde Staten. Dat zegt ook meteen iets over hun inspiratie, want de muziek uit het zuiden van Amerika speelt een duidelijke rol in hun sound.

In het begin bestond de band uit vier leden, met naast Elma en Rikke ook muzikanten als Nadia Sardjoe (viool) en Benjamin Schaipp (percussie). Door de jaren heen werkten ze met verschillende muzikanten samen, vooral bij opnames.

Muziekstijl en geluid

Wat ik interessant vind aan Half Way Station is dat ze traditionele folk combineren met moderne elementen. Ze gebruiken niet alleen gitaren en zang, maar ook instrumenten zoals banjo, viool, accordeon en zelfs een zelfgemaakte washtub bass.

Daarnaast voegen ze elektrische gitaren, drums en synthesizers toe, waardoor hun muziek soms richting psychedelische pop gaat.
Hun nummers hebben vaak een dromerige sfeer, met veel nadruk op melodie en emotie. De stem van Elma Plaisier speelt daarbij een grote rol: die wordt vaak omschreven als energiek en meeslepend.

Hun stijl is dus eigenlijk een mix van:

• indie folk
• psychedelische pop
• indie rock
• Amerikaanse rootsmuziek

Die combinatie maakt dat ze niet makkelijk in één hokje passen.

Albums en muziek

Het debuutalbum van Half Way Station heet “Moonshine” en kwam uit in 2012. Met dit album kregen ze voor het eerst echt aandacht in Nederland. Op die plaat staan nummers als Tree House, Alina en Stormen en Twijfel. Later brachten ze ook andere muziek uit, waaronder tracks als Sister Don’t You Cry en Take Us, die online te vinden zijn. In 2015 werkten ze aan het album “DODO”, dat zowel in Nederland als in Frankrijk werd uitgebracht. Dat laat zien dat ze ook buiten Nederland actief waren.

Optredens en bekendheid

Half Way Station heeft behoorlijk veel live gespeeld, vooral in Nederland maar ook daarbuiten. Ze stonden op bekende podia zoals Rotown en Paradiso, en op festivals zoals Oerol en Bevrijdingsfestival Zuid-Holland. Ook deden ze mee aan de Popronde, een belangrijk rondreizend festival voor opkomende Nederlandse bands. Wat opvallend is, is dat ze ook in Frankrijk succes hadden. In 2015 wonnen ze daar zelfs prijzen op het Festival Génération Réservoir.

Samenwerkingen en projecten

Naast hun eigen muziek werkt de band ook aan andere projecten. Zo hebben ze bijvoorbeeld muziek gemaakt bij oude, stomme films in samenwerking met archieven en filmorganisaties. Dat past wel bij hun stijl, omdat hun muziek vaak filmisch en sfeervol is.

Live shows en uitstraling

Live staat Half Way Station bekend om hun creatieve optredens. Ze gebruiken soms bijzondere instrumenten of onverwachte elementen op het podium, zoals dans of visuele effecten. Dat maakt hun shows meer dan alleen muziek: het is vaak een totaalervaring.

Conclusie

Als ik alles bij elkaar neem, zie ik Half Way Station als een band die zich niet laat beperken door één genre. Ze begonnen als indie-folk band, maar groeiden uit tot een groep met een eigen, herkenbare stijl waarin folk, psychedelica en indie samenkomen.

Ze hebben een sterke live reputatie opgebouwd, zowel in Nederland als daarbuiten, en vooral hun combinatie van traditionele instrumenten en moderne sounds maakt ze interessant.

Het is geen band die alleen maar simpele liedjes maakt; hun muziek heeft vaak een dromerige en soms experimentele kant. Daardoor spreken ze vooral luisteraars aan die houden van sfeer en afwisseling in muziek.

Albums: