Habit (12-07-2016)
Als je naar Habit van Snail Mail luistert, hoor je meteen dat dit een album is van een nog erg jonge Lindsey Jordan. Ze was nog maar zestien toen ze deze nummers maakte, en dat geeft de EP een bijzonder karakter. Het klinkt nog niet volledig uitgewerkt, maar zeker ook niet als iets willekeurigs. Voor mij voelt het als een eerste, serieuze stap van een artiest die al duidelijk weet wat ze wil, maar nog groeit. De muziek is sfeervol en klinkt dromerig en een beetje zweverig, alsof er een lichte waas overheen ligt. Dat komt doordat de stijl ergens tussen indie rock en shoegaze in zit. De gitaren zijn vaak vol en aanwezig, soms zelfs iets te veel. Daardoor wordt de zang af en toe overstemd, wat de balans niet altijd ten goede komt.
De instrumentatie is vrij simpel. Ik hoor vooral gitaar en drums, zonder veel extra lagen. Dat geeft de nummers een sobere basis. Juist die eenvoud zorgt ervoor dat de emotie goed naar voren komt. Het klinkt niet strak geproduceerd, maar eerder rauw en eerlijk. Dat past goed bij de leeftijd en de fase waarin deze muziek is gemaakt. De zang blijft het belangrijkste element. Lindsey zingt op een losse en ongepolijste manier. Het klinkt alsof ze niet probeert indruk te maken, maar gewoon haar gevoel volgt. Dat maakt het persoonlijk en echt. Tegelijk hoor ik dat haar stem nog in ontwikkeling is. Soms klinkt ze wat onzeker of wordt ze overstemd door de instrumenten. Maar juist dat geeft de EP ook charme.
De openingstrack “Thinning” is meteen één van de sterkste momenten. Het nummer heeft meer tempo en energie dan de rest van de EP. De melodie is toegankelijk en blijft hangen. Tegelijk is de muziek vrij luid, waardoor haar stem niet altijd even goed naar voren komt. Toch werkt het goed als startpunt, omdat het meteen de sfeer neerzet. Het titelnummer “Habit” is rustiger, maar klinkt nog wat zoekend. De begeleiding is minder druk, maar het geheel voelt nog niet helemaal zeker. Daarna volgt “Static Buzz”, dat trager en meer dromerig is. Hier komt de zang beter tot zijn recht, en dat maakt het een prettige track.
“Dirt” heeft iets meer melodie en voelt iets zekerder. Toch klinkt het ook een beetje rommelig, alsof het nog niet helemaal is afgerond. “Slug” heeft dan weer een fijne melodie, maar hier valt opnieuw op dat de begeleiding soms te luid is, waardoor de balans zoek raakt. Voor mij is “Stick” een hoogtepunt van de EP. Dit nummer is veel soberder, met vooral gitaar en zang. Daardoor komt haar stem veel duidelijker naar voren. Het voelt direct en persoonlijk, en dat maakt het één van de meest overtuigende tracks. Als extra is er op de streaming sites het nummer “The 2nd Most Beautiful Girl in the World”. Dit nummer valt op door de productie, die hier duidelijk beter is. Alles klinkt helderder en meer in balans. Het laat goed horen wat er mogelijk is als haar stijl verder wordt uitgewerkt.
De teksten op Habit gaan vooral over onzekerheid, relaties en verandering. Dat past goed bij haar leeftijd. Het voelt alsof ze haar eigen gevoelens probeert te begrijpen. Niet alles is duidelijk of uitgewerkt, maar juist dat maakt het eerlijk en herkenbaar. Toch merk ik ook dat de EP soms wat eentonig kan zijn. Veel nummers zitten in hetzelfde tempo en hebben een vergelijkbare sfeer. Dat zorgt voor samenhang, maar ook voor weinig variatie. Soms mis ik een echt verrassend moment.
Als ik alles bij elkaar neem, zie ik Habit als een rauw en eerlijk begin. Het is niet perfect en soms wat onrustig, maar het zit vol gevoel en potentie. Je hoort duidelijk dat hier een artiest bezig is die nog groeit, maar al veel in huis heeft. Mijn conclusie is dat deze EP vooral indruk maakt door zijn sfeer en oprechtheid. Het is geen verzameling hits, maar wel een sterke eerste stap, Kort gezegd: een dromerige, persoonlijke en nog wat onaffe EP, maar met genoeg kwaliteit om te laten horen dat hier iets bijzonders ontstaat.
WAARDERING: 7,2