De Britse band Zulu Winter is een vrij korte maar interessante verschijning geweest in de indie rock-scene van begin jaren 2010. Zulu Winter werd opgericht in 2011 in Londen. De band bestond uit vijf leden: zanger en gitarist Will Daunt, bassist Iain Lock, toetsenist Dom Millard, gitarist Henry Walton en drummer Guy Henderson. Deze muzikanten speelden al jarenlang samen voordat ze deze band vormden. Ze kenden elkaar zelfs al sinds hun tienerjaren, wat je vaak terughoort in hun hechte geluid.

Qua stijl zat Zulu Winter in de hoek van indie pop/rock, maar ik vind dat hun muziek ook duidelijk invloeden heeft van lichte elektronische elementen. Hun nummers combineren gitaren met synths, waardoor het soms dromerig en atmosferisch klinkt, maar ook energiek en catchy kan zijn.

De band brak eigenlijk vrij snel door. Hun eerste single “Never Leave” kwam uit in 2011 en kreeg meteen aandacht, onder andere via de BBC. Daarna volgde “We Should Be Swimming”, dat zelfs werd uitgeroepen tot “Hottest Record in the World” op BBC Radio 1. Dat gaf ze meteen een flinke boost in populariteit.

In 2012 brachten ze hun debuutalbum Language uit. Dit album werd goed ontvangen, zowel in het Verenigd Koninkrijk als daarbuiten. Dit album klinkt al heel volwassen voor een debuut. De muziek zit vol melodieën, maar ook met een bepaalde diepgang in de opbouw en sfeer.

Ze stonden in die periode ook op grote festivals zoals Reading & Leeds, Pukkelpop en Lowlands. Daarnaast tourden ze met bekende bands zoals Keane en The Vaccines. Dat soort tours hielpen hen om snel een groter publiek te bereiken.

De naam “Zulu Winter” betekent eigenlijk niks specifieks. Volgens de band zelf is het gewoon een combinatie van twee woorden zonder diepere betekenis. Dat past wel bij hun wat losse en creatieve houding.

Na het succes van hun debuut bleef het echter vrij stil rondom de band. In 2014 kondigden ze aan dat ze uit elkaar gingen. Dat was best opvallend, omdat ze nog maar net begonnen waren en veel potentie hadden. Hun laatste release was een mini-album genaamd Stutter, met zowel studio-opnames als demo’s.

Als ik het geheel bekijk, voelt Zulu Winter een beetje als zo’n band die snel opkwam, veel buzz kreeg, maar ook weer snel verdween. Toch hebben ze in die korte tijd wel indruk gemaakt. Hun muziek wordt vaak omschreven als sfeervol, melodieus en een beetje dromerig, maar tegelijkertijd toegankelijk.

Wat hun geluid extra interessant maakt, is de combinatie van verschillende invloeden. Zo hoor je naast indie rock ook inspiratie uit oudere elektronische muziek en zelfs literatuur in hun teksten. Dat geeft hun nummers net wat meer diepgang dan standaard indiepop.

Kort gezegd: Zulu Winter was een band met een sterke start, een goed ontvangen debuutalbum en een duidelijke eigen stijl, maar met een korte carrière. Juist daardoor zijn ze een beetje een “verborgen parel” uit die periode van de indie scene.

Albums: