Als ik naar Moonshine van Half Way Station luister, voelt het meteen als een album waarop een band zichzelf echt vindt. Dit album uit 2012, uitgebracht via Excelsior Recordings, wordt vaak gezien als hun officiële debuut, en dat is niet voor niets. Ondanks dat ze eerder al muziek maakten, klinkt dit als het moment waarop alles samenkomt.

De titel Moonshine verwijst naar zelfgestookte drank uit het zuiden van de Verenigde Staten. Dat is geen toeval, want die Amerikaanse roots hoor ik duidelijk terug in de muziek. Er zit een sterke invloed van folk en americana in, maar het blijft niet daarbij. De band voegt er een eigen, wat dromerige en soms licht psychedelische sfeer aan toe.

Wat ik interessant vind, is hoe het album tot stand kwam. De nummers zijn relatief snel geschreven en opgenomen, en een groot deel van de productie lag in handen van bandlid Rikke Korswagen. Daardoor voelt het geheel persoonlijk en een beetje rauw. Tegelijk is het geluid netjes afgewerkt door professionele mix en mastering, waardoor het niet rommelig wordt. Die balans tussen spontaan en verzorgd werkt hier goed.

Qua stijl is Moonshine behoorlijk veelzijdig. Ik hoor indie folk als basis, maar daarbovenop komen invloeden van blues, psychedelische pop en zelfs een beetje indie rock. Het gebruik van instrumenten speelt daarin een grote rol. Naast standaard gitaren en drums hoor ik ook banjo, viool, piano en subtiele elektronische elementen. Dat zorgt voor een rijk geluid dat nooit saai wordt.

De zang is ook een belangrijk onderdeel. Die klinkt vaak emotioneel en soms bijna fragiel, maar blijft wel krachtig genoeg om de nummers te dragen. Daardoor krijgen veel liedjes een persoonlijke en meeslepende sfeer.

Als ik naar de tracklist kijk, valt op dat het album goed in balans is, al zijn niet alle nummers even sterk. Mind Over Matter opent instrumentaal en zet de toon, maar blijft wat minder hangen. Elephant Drums heeft een mooie, rustige opbouw met sterke strijkers. Unforgotten valt op door de combinatie van melodie en banjo, terwijl het titelnummer Moonshine juist indruk maakt door de zang.

Met Tree House komt er meer energie in het album. Dit is een van de meer opzwepende tracks en blijft makkelijk hangen. Alina heeft een duidelijke blues-invloed en voelt warm en toegankelijk. Aan de andere kant zijn nummers als The Land We Talk About wat minder opvallend, al passen ze wel in het geheel.

De tweede helft van het album wordt iets experimenteler. Junction #3 en A Long Walk hebben een rauwere, meer bluesachtige aanpak en geven het album extra variatie. Afsluiter Storms and Doubt brengt alles weer terug naar emotie en sfeer en voelt als een passend einde.

Wat ik sterk vind aan Moonshine, is dat de nummers qua stijl verschillen, maar toch bij elkaar passen. Rustige, eenvoudige tracks worden afgewisseld met meer gelaagde en energieke nummers. Dat houdt het album interessant en zorgt ervoor dat het niet eentonig wordt.

De sfeer van het album is over het algemeen dromerig en een beetje mysterieus. Ik krijg er beelden bij van reizen, natuur en open landschappen. Sommige nummers voelen bijna filmisch aan. Thema’s zoals vrijheid, nostalgie en ontdekking komen duidelijk naar voren, zonder dat het te zwaar of ingewikkeld wordt.

Live schijnt dit materiaal ook goed te werken, en dat verbaast me niet. De combinatie van veel instrumenten en dynamiek maakt dat de nummers zich goed lenen voor optredens. Ik kan me voorstellen dat het live nog iets rauwer en energieker klinkt dan op plaat.

Als ik kijk naar de betekenis van dit album voor de band, dan is het duidelijk dat Moonshine een belangrijk startpunt is. Hier laten ze horen dat ze een eigen stijl hebben en niet bang zijn om verschillende genres te combineren. Het is geen perfecte plaat, maar juist die kleine oneffenheden maken het menselijk en interessant.

Mijn conclusie is dat Moonshine een sterk en veelzijdig album is dat vooral indruk maakt door sfeer en afwisseling. Het is geen standaard folkplaat, maar een mix van invloeden die samen een eigen geluid vormen. Voor mij is dit zo’n album dat groeit naarmate je het vaker hoort.

WAARDERING: 7,3