Het album Language van de Britse band Zulu Winter kwam uit op 14 mei 2012 en is hun enige echte studioalbum. Het is dus meteen ook hun belangrijkste werk. Wat ik interessant vind, is dat de band dit album grotendeels al had geschreven en opgenomen voordat ze echt doorbraken. Daardoor klinkt het behoorlijk doordacht voor een debuut.

Als ik naar de stijl van het album kijk, dan zit het duidelijk in de indie pop/rock, maar er zit ook veel elektronische sfeer in. Denk aan dromerige synths, zachte zang en gitaren die vaak meer sfeer maken dan echt hard rocken. Veel recensies beschrijven het geluid als “dromerig” en “atmosferisch”, met lagen van geluid die over elkaar heen liggen.

De plaat bestaat uit 11 nummers en duurt ongeveer drie kwartier. Het openingsnummer “Key to My Heart” zet meteen de toon: rustig tempo, veel synths en een warme, zwevende sfeer. Daarna volgen nummers als “We Should Be Swimming” en “Silver Tongue”, die wat energieker zijn en ook als singles zijn uitgebracht. Deze nummers hebben catchy ritmes en refreinen, waardoor ze goed blijven hangen.

Wat ik zelf opvallend vind aan Language, en wat ook vaak terugkomt in reviews, is dat het album heel samenhangend klinkt. De nummers verschillen wel van elkaar, maar blijven binnen dezelfde sfeer. Dat maakt het een fijne plaat om in één keer te luisteren. Tegelijk zeggen sommige critici dat die samenhang ook een nadeel kan zijn, omdat sommige liedjes daardoor een beetje op elkaar lijken.

Qua invloeden hoor je duidelijk andere indiebands uit die tijd terug. Zo wordt het album vaak vergeleken met groepen als Bombay Bicycle Club en Two Door Cinema Club. Het zit een beetje in diezelfde hoek van melodieuze indie met elektronische elementen.

Toch probeert Zulu Winter ook iets eigens te doen. Sommige nummers hebben bijvoorbeeld vreemde ritmes of onverwachte stukjes, zoals extra geluidseffecten of langere instrumentale stukken. Dat geeft het album een licht experimenteel randje, al vinden sommige recensenten dat die experimenten niet altijd helemaal goed uitpakken.

Er zijn een paar nummers die er echt uitspringen. Dat begint al met de opener Key to My heart en het daaropvolgende We Should be Swimming. Ook Never Leave wordt vaak genoemd als een hoogtepunt, vooral door de opbouw en de combinatie van zang en synths. Let’s Move Back to Front  valt op door zijn ritme en energie. Aan het einde van het album staat “People That You Must Remember, een rustiger en emotioneler nummer dat voor veel luisteraars een mooie afsluiter is.

De zang van Will Daunt speelt ook een belangrijke rol. Zijn stem klinkt vrij zacht en toegankelijk, soms een beetje zoals die van Chris Martin. Dat maakt de muziek makkelijk om naar te luisteren, maar geeft het ook een iets minder rauw randje dan sommige andere indiebands hebben.

Wat betreft de ontvangst: Language werd over het algemeen positief ontvangen, al waren de meningen wel verdeeld. Veel mensen vonden het een sterk en volwassen debuut met goede melodieën en sfeer. Anderen vonden het juist wat te veilig of te vergelijkbaar met andere bands uit die periode.

Als ik alles bij elkaar neem, zie ik Language als een typisch indiealbum uit begin jaren 2010, maar wel één met kwaliteit. Het is geen extreem vernieuwende plaat, maar het zit goed in elkaar, heeft sterke nummers en een duidelijke sfeer. Vooral als je houdt van dromerige indie met synths en melodie, is dit een album dat de moeite waard is om te ontdekken.

Kort gezegd: Language laat een band horen die al vrij volwassen klinkt, met een herkenbare stijl en gevoel voor sfeer. Het is misschien niet perfect, maar wel een album dat laat horen dat Zulu Winter veel potentie had.

WAARDERING: 7,5