Dead Can Dance is een invloedrijke muziekgroep uit Australië die in 1981 werd opgericht in Melbourne door Lisa Gerrard en Brendan Perry. De groep begon oorspronkelijk als een postpunk- en gothicband, maar groeide later uit tot iets dat bijna niet meer in één muziekstijl te plaatsen is. Hun muziek combineert elementen uit wereldmuziek, folk, neoklassieke muziek, ambient, middeleeuwse klanken en spirituele zang.

De naam Dead Can Dance verwijst volgens de band naar het idee dat oude dingen opnieuw tot leven kunnen komen via kunst en muziek. Dat past goed bij hun stijl, want veel van hun muziek klinkt alsof het uit een andere tijd komt. Soms doet het denken aan gregoriaanse kerkmuziek, dan weer aan Afrikaanse ritmes of muziek uit het Midden-Oosten. Muziekhistoricus Ian McFarlane omschreef hun geluid ooit als “groots en hypnotiserend”, vol invloeden uit allerlei culturen.

Kort na hun oprichting verhuisde de band van Melbourne naar Londen. In Australië zagen Gerrard en Perry weinig toekomst voor hun muziek, terwijl Londen begin jaren tachtig juist een centrum was voor alternatieve muziek. Daar tekenden ze bij het bekende onafhankelijke label 4AD, dat ook bands als Cocteau Twins uitbracht.

Hun debuutalbum, Dead Can Dance uit 1984, had nog duidelijk invloeden van gothic rock en postpunk. Toch hoorde je toen al de aparte sfeer die later hun handelsmerk zou worden. Op de EP Garden of the Arcane Delights begonnen ze steeds experimenteler te klinken. Vanaf het album Spleen and Ideal veranderde hun stijl sterk. Ze gebruikten meer klassieke instrumenten, grote galmende klanken en zang die bijna religieus aanvoelde.

Een belangrijk onderdeel van het geluid van Dead Can Dance is de stem van Lisa Gerrard. Zij zingt vaak in een zelfbedachte taal, een techniek die glossolalie wordt genoemd. Daardoor draait haar zang meer om emotie en sfeer dan om letterlijke betekenis. Haar diepe stem werd later wereldberoemd door haar werk aan filmsoundtracks, waaronder Gladiator.

Brendan Perry zorgde meer voor de composities, teksten en verschillende instrumenten. Samen vormden Gerrard en Perry een bijzonder duo. Hoewel ze jarenlang ook een relatie hadden, gingen ze eind jaren tachtig privé uit elkaar. Toch bleven ze muziek maken als Dead Can Dance. Gerrard verhuisde terug naar Australië en Perry ging in Ierland wonen. Daardoor werkten ze later vaak op afstand samen.

In de jaren tachtig en negentig bracht de groep een reeks albums uit die inmiddels als klassiekers worden gezien binnen alternatieve muziek. Albums als Within the Realm of a Dying Sun, The Serpent's Egg en Into the Labyrinth maakten de band populair bij luisteraars die hielden van donkere, atmosferische muziek. Vooral Into the Labyrinth werd een groot succes en bereikte zelfs de hitlijsten in meerdere landen.

Dead Can Dance stopte officieel in 1998, maar kwam in 2005 tijdelijk terug voor een wereldtournee. In 2011 volgde een echte reünie, waarna het album Anastasis verscheen. Dat album werd positief ontvangen en liet horen dat hun unieke stijl nog steeds werkte. In 2018 verscheen ook nog Dionysus, een conceptalbum dat sterk geïnspireerd was door oude rituelen en mythologie.

De groep heeft altijd een trouwe cultstatus gehouden. Hun muziek wordt vaak omschreven als tijdloos, mysterieus en spiritueel. Veel moderne artiesten binnen darkwave, neoklassieke muziek en ambient noemen Dead Can Dance als inspiratiebron. Ondanks hun invloed bleef de band altijd vrij ver weg van de commerciële popwereld.

De laatste jaren is het wat onduidelijk geworden rond de toekomst van Dead Can Dance. In interviews en online discussies werd gesuggereerd dat Lisa Gerrard en Brendan Perry niet meer echt samen aan nieuwe muziek werken. Gerrard zei in 2023 zelfs dat ze dacht dat Dead Can Dance “voorbij” was, al bleef Perry later spreken over mogelijke nieuwe projecten. Fans speculeren daarom nog steeds of de band ooit opnieuw muziek zal uitbrengen.

Albums: