Mazes
De Britse band Mazes is een wat onbekend gebleven naam binnen de indie rock uit het begin van de jaren 2010. Als ik alles bij elkaar neem uit verschillende bronnen, krijg ik het beeld van een band die misschien niet enorm bekend is geworden, maar wel een duidelijke eigen stijl en plek had binnen de alternatieve muziekscene.
Mazes werd opgericht rond 2009 in Manchester, Engeland. De band ontstond eigenlijk vanuit één persoon: zanger en gitarist Jack Cooper. Hij begon het project nadat zijn vorige band, The Beep Seals, uit elkaar ging. In het begin was Mazes dus meer een solo-idee, maar al snel groeide het uit tot een echte band met meerdere leden. Uiteindelijk bestond de vaste bezetting uit Cooper, bassist Conan Roberts en drummer Neil Robinson.
Mazes is echt in de DIY-scene gegroeid. In het begin brachten ze zelf muziek uit via kleine labels en zelfs cassettebandjes. Dat past bij de indiecultuur van die tijd, waarin bands vaak zelf hun muziek verspreidden zonder grote platenmaatschappijen. Pas later tekenden ze bij het label FatCat Records, wat hen iets meer bereik gaf.
De muziek van Mazes wordt meestal omschreven als indie rock met sterke invloeden uit de jaren 90. Denk aan bands zoals Pavement of Sebadoh. Hun geluid heeft vaak iets lo-fi: een beetje rauw, niet te gepolijst, maar wel melodieus. Vooral op hun eerste album hoor je dat ze veel inspiratie halen uit Amerikaanse alternatieve rock.
Hun debuutalbum A Thousand Heys kwam uit in 2011. Dat album werd opgenomen op een vrij bijzondere plek: een studio op een boot op de rivier de Theems. Dat soort details vind ik wel typerend voor de band – een beetje eigenzinnig en creatief. Het album kreeg redelijk positieve reacties en zorgde ervoor dat ze ook buiten het Verenigd Koninkrijk aandacht kregen.
Daarna volgde in 2013 het album Ores & Minerals. Hier hoor je dat de band zich verder ontwikkelt. De muziek wordt iets experimenteler en strakker opgebouwd. Sommige recensies geven aan dat ze minder afhankelijk worden van hun invloeden en meer een eigen geluid creëren.
Hun derde en laatste album, Wooden Aquarium (2014), heeft ook een interessant verhaal. De band ging naar de Verenigde Staten om het op te nemen, maar daar ging van alles mis: hun spullen werden gestolen en ze moesten door zware sneeuw naar de studio. Toch heeft dat proces juist invloed gehad op de sfeer van het album, die wat serieuzer en realistischer aanvoelt.
Live stond Mazes bekend als een hechte band. Vooral de samenwerking tussen bas en drums werd vaak genoemd als sterk punt. Dat zorgde ervoor dat de muziek strak bleef, terwijl Cooper ruimte had om melodieën en zang naar voren te brengen.
Na 2014 werd het vrij stil rond Mazes. Ze zijn nooit officieel met veel aandacht gestopt, maar het project liep langzaam af. Jack Cooper ging verder met een nieuwe band, Ultimate Painting, terwijl de andere leden hun eigen weg gingen, bijvoorbeeld in film en muziekproductie.
Als ik het geheel bekijk, zie ik Mazes als een typische indieband uit een tijd waarin gitaarmuziek weer even populair was binnen de underground. Ze waren niet enorm vernieuwend, maar wel sterk in het combineren van invloeden tot iets eigens. Hun muziek klinkt vaak simpel, maar zit goed in elkaar en heeft een bepaalde charme.
Kort gezegd: Mazes is een band die vooral interessant is als je houdt van alternatieve rock met een jaren 90 vibe, een DIY-mentaliteit en een vrij pure benadering van muziek maken. Ze hebben misschien geen grote hits gehad, maar wel een consistente en herkenbare stijl opgebouwd.