Als ik naar het album Burned As Witches uit 2026 luister, voelt het voor mij meteen als iets dat uit een andere hoek komt dan je misschien zou verwachten. Het is gemaakt door Rick McMurray, die vooral bekend is als drummer van Ash, maar dat hoor je hier eigenlijk helemaal niet terug. In plaats van lichte alternatieve rock krijg ik een zware, donkere en vrij intense plaat.

Wat dit album voor mij meteen bijzonder maakt, is de achtergrond. Het is duidelijk dat deze muziek niet zomaar is ontstaan. Het komt voort uit een periode van verlies en persoonlijke verwerking. Dat hoor ik terug in de sfeer: het album voelt serieus en soms zelfs een beetje zwaar om naar te luisteren. Maar tegelijk maakt juist dat het ook oprecht. Het klinkt niet gemaakt om te scoren, maar omdat het eruit móést.

Muzikaal zit het album ergens tussen heavy rock, stoner rock en doom. De nadruk ligt sterk op riffs. Veel nummers bouwen langzaam op met lage, zware gitaren. Dat geeft een soort log en massief geluid. Toch vind ik het knap dat er ook genoeg melodie in zit. Het wordt nergens alleen maar lawaai. Er zit altijd wel iets van structuur en gevoel in.

Als ik kijk naar de opening, vind ik die sterk. “Scapegoats” en “Hold Your Nerve” zetten meteen de toon. Beide nummers gaf ik zelf een 7, en dat klopt ook wel met hoe ze voelen: solide, krachtig en goed opgebouwd. Ze trekken me het album in en laten horen wat ik kan verwachten. Vooral de energie in deze eerste tracks vind ik overtuigend.

Wat ik ook duidelijk hoor, zijn invloeden uit oudere rock en metal. Het doet me denken aan bands als Black Sabbath en Led Zeppelin. Vooral in het tempo en de riffs zit dat gevoel. Tegelijk klinkt het niet ouderwets. Er zit ook iets moderns in, een beetje strak en licht psychedelisch. Daardoor blijft het fris genoeg om interessant te blijven.

Een groot pluspunt vind ik dat McMurray bijna alles zelf doet. Dat hoor je. Het album voelt als één geheel, alsof één persoon echt een eigen wereld heeft gebouwd. Dat geeft het iets persoonlijks. Het is geen losse verzameling nummers, maar eerder een doorlopende sfeer.

Toch merk ik ook een zwakker punt, en dat is de zang. Die is niet slecht, maar ook niet heel opvallend. Ik heb nergens het gevoel dat de zang een nummer echt naar een hoger niveau tilt. Het blijft een beetje op hetzelfde niveau hangen. Dat is niet storend, maar het had sterker gekund.

Als ik verder door het album ga, valt me op dat het redelijk consistent blijft. Nummers zoals “Truth Comes Crawling”, “It Comes Before the Fall” en “Right in Front of You” gaf ik allemaal een 7. Dat zegt eigenlijk alles: het zijn goede tracks, maar geen echte uitschieters. Ze passen goed binnen het geheel, maar springen er niet echt uit.

“Pay the Ferry” vond ik juist een van de sterkere momenten, met een 8. Daar komt voor mij alles beter samen: sfeer, opbouw en gevoel. Dat nummer laat zien wat dit project kan zijn als het echt op zijn best is.

Aan de andere kant zijn er ook wat zwakkere momenten. “A Spartan Mass” en “To the Sky” gaf ik beide een 6. Dat betekent niet dat ze slecht zijn, maar ze voelen minder krachtig. Vooral richting het einde van het album merk ik dat de energie iets inzakt. “To the Sky” probeert wel groot en meeslepend te zijn, maar voor mij komt het niet helemaal uit de verf zoals bedoeld.

Wat ik wel sterk vind, is dat het album als geheel blijft werken. Ondanks dat sommige nummers minder zijn, voelt het niet als een rommelige plaat. Alles past bij elkaar. Het heeft een duidelijke sfeer en richting. Dat maakt het makkelijker om het album in één keer te luisteren.

Toch snap ik ook de kritiek die je soms hoort. Het album leunt best zwaar op zijn invloeden. Soms heb ik het idee dat ik iets hoor wat ik al eerder heb gehoord, alleen dan in een nieuwe vorm. Daardoor mist het af en toe een echt eigen gezicht.

Als ik alles bij elkaar neem, zie ik Burned As Witches als een goed maar niet perfect debuut. Het blinkt uit in sfeer, riffs en eerlijkheid. De emotionele lading geeft het extra diepte, en de muzikale basis is stevig. Tegelijk had het op sommige punten net iets meer variatie en een sterkere zang kunnen gebruiken.

Voor mij komt het uiteindelijk neer op een album dat vooral indruk maakt door gevoel en intentie. Het is zwaar, persoonlijk en duidelijk met passie gemaakt. En zelfs als niet alles even sterk is, blijft het interessant genoeg om te blijven luisteren.

WAARDERING : 6,9