De opening met “Around and Around” zet direct de toon. Ik geef het nummer een 7. Het klinkt energiek en vrolijk, met veel vaart en een typische jaren-zestigsfeer. De invloed van Chuck Berry hoor ik meteen terug, maar de Stones geven het nummer een ruwer geluid. Mick Jagger klinkt hier al behoorlijk zelfverzekerd en Keith Richards speelt lekker fel gitaar. Het nummer is misschien niet heel bijzonder, maar het werkt goed als opener.

Daarna volgt “Confessin’ the Blues”, dat ik een 8 geef. Hier hoor ik veel sterker de liefde van de band voor oude Chicago blues. Het nummer heeft een donkere en ontspannen sfeer die goed bij de Stones past. Vooral Brian Jones valt hier positief op met zijn bluesachtige spel. Ik vind dat de band in dit soort nummers vaak het meest overtuigend klinkt. Ze proberen hier niet modern of commercieel te zijn, maar spelen gewoon muziek waar ze duidelijk passie voor hebben.

“Empty Heart” krijgt van mij een 7. Het nummer klinkt simpel, maar heeft een fijne groove. De mondharmonica geeft extra sfeer en het ritme blijft prettig doordraaien. Het is geen hoogtepunt van het album, maar ik luister er met plezier naar. Ik merk sowieso dat de korte en directe nummers op deze plaat goed werken. De Stones verspillen weinig tijd en houden alles compact.

Het absolute hoogtepunt van het album vind ik “Time Is on My Side”, dat van mij een 9 krijgt. Dit nummer heeft iets tijdloos. De zang van Mick Jagger klinkt hier opvallend emotioneel en beheerst. Ook het orgel op deze versie geeft het nummer een warme sfeer. Ik begrijp goed waarom dit een van de eerste echte klassiekers van de band wordt. Het nummer blijft gemakkelijk hangen zonder overdreven commercieel te klinken.

“Good Times, Bad Times” krijgt van mij een 7. Het nummer klinkt vrolijk en losjes, maar ik merk ook dat het minder memorabel is dan de sterkere tracks op het album. Toch past het goed binnen de sfeer van de plaat. De Stones klinken hier nog jong en een beetje zoekend, maar dat maakt het ergens juist leuk om naar te luisteren.

“It’s All Over Now” is samen met “Time Is on My Side” mijn favoriete nummer van het album en krijgt eveneens een 9. Hier hoor ik voor het eerst echt het typische Stones-gevoel ontstaan. Het ritme swingt sterk, de gitaren klinken scherp en Mick Jagger straalt veel zelfvertrouwen uit. Het nummer heeft een losse energie die erg aanstekelijk werkt. Ik snap goed waarom zoveel fans dit zien als een van de beste vroege Stones-singles.

“2120 South Michigan Avenue” geef ik een 7. Dit instrumentale nummer heeft een ontspannen jamsfeer. Ik vind het interessant dat de titel verwijst naar het adres van Chess Studios in Chicago, een plek die belangrijk is voor de bluesmuziek waar de Stones zo van houden. Het nummer duurt misschien iets te lang, maar ik geniet wel van de sfeer en het harmonicaspel.

“Under the Boardwalk” krijgt van mij een 6. Dit is voor mij een van de mindere momenten van het album. Het nummer klinkt netjes, maar mist wat karakter. Ik heb het gevoel dat de Stones hier minder overtuigend klinken dan bij de bluesnummers. Het blijft wel luisterbaar, alleen niet echt bijzonder.

“Congratulations” krijgt een 7. Het nummer klinkt licht en prettig, al blijft het niet heel lang hangen. Toch vind ik het leuk om te horen hoe Jagger en Richards steeds meer proberen eigen nummers te schrijven. Je hoort dat ze nog niet op het niveau zitten van hun latere werk, maar de ontwikkeling is duidelijk aanwezig.

“Grown Up Wrong” geef ik een 6. Het nummer is aardig, maar voelt een beetje onaf. Ik mis hier een sterke melodie of een opvallend refrein. Het is zo’n nummer dat prima voorbijgaat tijdens het luisteren, maar dat ik later moeilijk terughaal.

“If You Need Me” krijgt van mij een 7. Dit nummer heeft een fijne soulachtige sfeer. De zang van Jagger klinkt hier overtuigend en relaxed. Het nummer past goed bij de blueskant van het album en zorgt voor wat afwisseling.

Afsluiter “Susie Q” krijgt ook een 7. Het nummer heeft een lekker ritme en sluit de plaat op een prettige manier af. Het klinkt misschien niet spectaculair, maar wel enthousiast en eerlijk gespeeld.

Als geheel vind ik 12 X 5 een licht positief album. Niet ieder nummer is even sterk en soms hoor ik dat de Stones nog zoekende zijn naar hun eigen stijl. Toch maakt juist die rauwe en spontane sfeer veel goed. Ik hoor een jonge band die vol liefde voor blues en rock-’n-roll speelt en langzaam uitgroeit tot iets groters. Daardoor blijft het album voor mij interessant en charmant, ook al halen latere Stones-platen uiteindelijk een veel hoger niveau.