toen Talk Talk nog in neonkleuren schilderde

Wanneer ik tegenwoordig aan Talk Talk denk, denk ik vaak aan de verstilde schoonheid van Spirit of Eden of Laughing Stock. Albums waarop stilte bijna net zo belangrijk is als muziek. Daarom blijft het altijd verrassend om terug te keren naar The Party’s Over, het debuutalbum uit 1982. Het voelt een beetje alsof je een oude foto tegenkomt van een bekende vriend die ooit een opvallend kapsel droeg en felgekleurde kleding aanhad. Je herkent hem meteen, maar toch ook weer niet helemaal.

The Party’s Over verscheen in juli 1982 en was het eerste hoofdstuk van een carrière die later een onverwachte richting zou inslaan. Producer Colin Thurston, die ook met Duran Duran werkte, gaf het album een glanzend geluid vol synthesizers, strakke ritmes en een duidelijke new wave-sfeer. Daardoor werd de groep in die tijd vaak met Duran Duran vergeleken, iets waar zanger Mark Hollis zelf niet bijzonder gelukkig mee was.

Toch begrijp ik die vergelijking wel een beetje. Wanneer de eerste tonen van het openingsnummer Talk Talk uit de luidsprekers komen, sta je direct midden in de vroege jaren tachtig. Synthesizers glanzen alsof ze net uit de verpakking zijn gehaald. De drums marcheren stevig door en Hollis zingt met een energie die soms bijna ongeduldig klinkt. Het nummer heeft nog steeds iets onweerstaanbaars. Niet ingewikkeld, niet diepzinnig, maar gewoon een uitstekende popsong.

Wat mij vooral opvalt aan dit album is hoeveel talent er al aanwezig is. Natuurlijk, de latere artistieke avonturen zijn hier nog niet te horen. Maar tussen de elektronische lagen door hoor je al dat Mark Hollis meer wilde dan alleen een dansvloer vullen. Zijn stem heeft iets melancholisch. Zelfs in de meest opgewekte nummers klinkt er een lichte weemoed door.

Neem It’s So Serious. Alleen de titel verraadt al iets van de man die later zulke intense muziek zou maken. Het nummer heeft een aanstekelijke melodie, maar tegelijkertijd hangt er een schaduw overheen. Alsof iemand glimlacht terwijl hij eigenlijk ergens anders aan denkt.

Dat dubbele gevoel maakt het album interessant. Veel synthpop uit die periode klinkt tegenwoordig als een tijdcapsule. Leuk voor even, maar daarna verdwijnt het weer naar de achtergrond. The Party’s Over heeft meer karakter. De liedjes zijn stevig genoeg om de mode van hun tijd te overleven.

Een van mijn favoriete momenten blijft Today. Het was een van de singles die de groep hun eerste grote succes bezorgde in Groot-Brittannië. Het nummer heeft precies de juiste balans tussen toegankelijkheid en emotie. Je kunt erop dansen, maar je kunt er ook gewoon naar luisteren tijdens een lange autorit op een regenachtige middag.

De titeltrack The Party’s Over vormt het hart van de plaat. Met ruim zes minuten is het meteen een stuk ambitieuzer dan de meeste andere nummers. Hier hoor ik voor het eerst een glimp van de band die Talk Talk later zou worden. De sfeer krijgt meer ruimte. Het tempo ligt lager. De muziek ademt. Het is alsof Hollis en zijn medemuzikanten even vooruitkijken naar hun toekomst. Mijn favoriete nummer is echter Have You Heard the News. Het heerlijke loopje heeft iets hypnotiserends,

Er bestaat een leuke ironie rond dit album. De titel suggereert dat het feest voorbij is, terwijl het voor Talk Talk juist allemaal nog moest beginnen. Hun debuut bereikte de Britse albumlijst en leverde verschillende succesvolle singles op. Niemand kon toen vermoeden dat dezelfde groep enkele jaren later muziek zou maken die critici nog decennia zouden bespreken.

Ook de hoes past prachtig bij die vroege periode. De surrealistische afbeelding van kunstenaar James Marsh, met de opvallende monden en ogen, gaf de band direct een eigen gezicht. Terwijl veel groepen zich lieten fotograferen in modieuze kleding, koos Talk Talk voor iets raadselachtigers. Achteraf gezien was dat misschien al een aanwijzing dat deze band niet graag de gebaande paden volgde.

Wat ik tegenwoordig het meest waardeer aan The Party’s Over is zijn onbevangenheid. Je hoort een jonge groep die nog niet wordt gehinderd door verwachtingen. Ze proberen dingen uit, schrijven sterke popsongs en hebben duidelijk plezier in het maken van muziek. Soms klinkt het album misschien wat stevig verankerd in 1982, maar dat is eigenlijk ook onderdeel van de charme. Het is een momentopname van vier jonge muzikanten die nog niet weten waar hun reis hen zal brengen.

Wanneer de laatste klanken van afsluiter Candy wegsterven, blijft vooral een gevoel van nieuwsgierigheid achter. Niet omdat het album onbeantwoordbare vragen stelt, maar omdat je weet wat er nog gaat komen. Je hoort hier de eerste schetsen van een uitzonderlijke carrière.

The Party’s Over is misschien niet het meesterwerk dat Talk Talk later zou afleveren. Maar het is wel een bijzonder charmant debuut. Een plaat vol melodieën, energie en jeugdige ambitie. Een album waarop het feest volgens de titel voorbij is, terwijl de mooiste verhalen eigenlijk nog moeten beginnen.

WAARDERING: 7,7