Garden of the Arcane Delights + The John Peel Sessions is een bijzondere uitgave van de groep Dead Can Dance. Het album verscheen in 2016 op het label 4AD. Het combineert de oorspronkelijke EP Garden of the Arcane Delights uit 1984 met twee sessies die de band in 1983 en 1984 opnam voor de beroemde Britse radio-dj John Peel van BBC Radio 1. Daardoor is deze uitgave zowel een heruitgave als een historisch document.

Dead Can Dance werd begin jaren tachtig opgericht door Brendan Perry en Lisa Gerrard. In die periode was de groep nog sterk geworteld in postpunk, gothic rock en darkwave. De wereldmuziek, middeleeuwse invloeden en spirituele sfeer waarvoor de band later bekend zou worden, waren toen nog maar gedeeltelijk aanwezig. Juist daarom is deze uitgave zo interessant: ze laat horen hoe Dead Can Dance zich ontwikkelde van een donkere postpunkband tot iets heel eigens.

De oorspronkelijke EP Garden of the Arcane Delights verscheen in 1984, kort na het debuutalbum van de groep. De EP wordt vaak gezien als een brug tussen dat eerste album en het latere meesterwerk Spleen and Ideal. De muziek klinkt nog donker en soms zelfs dreigend, maar er zijn al veel tekenen van de unieke stijl die Dead Can Dance later verder zou uitwerken.

De EP bevat vier nummers:

• Carnival of Light
• In Power We Entrust the Love Advocated
• The Arcane
• Flowers of the Sea

Deze nummers behoren voor veel liefhebbers tot het sterkste vroege werk van de groep. Vooral In Power We Entrust the Love Advocated valt op door de plechtige sfeer, het krachtige ritme en de karakteristieke zang van Brendan Perry. Flowers of the Sea laat juist meer ruimte voor de mysterieuze stem van Lisa Gerrard en wijst vooruit naar de meer etherische muziek die later zou volgen.

Een opvallend aspect van de EP is de symbolische hoes. Brendan Perry maakte zelf een schets voor het artwork. Volgens zijn uitleg toont de afbeelding een geblinddoekt mens in een tuin, omringd door symbolen van kennis, keuze en geestelijke groei. Die combinatie van mystiek, filosofie en verbeelding zou altijd een belangrijk onderdeel van Dead Can Dance blijven.

Het tweede deel van deze uitgave bestaat uit de beroemde John Peel Sessions. John Peel stond bekend om zijn steun aan vernieuwende bands. Veel artiesten namen exclusieve sessies op voor zijn radioprogramma, en ook Dead Can Dance kreeg die kans. De opnamen werden gemaakt in 1983 en 1984, dus vrijwel tegelijk met het vroege studiowerk van de groep.

De sessies bevatten de volgende nummers:

• Instrumental
• Labour of Love
• Ocean
• Threshold
• Flowers of the Sea
• Penumbra
• Panacea
• Carnival of Light

Deze versies klinken vaak ruwer en directer dan de studio-opnamen. Dat geeft een goed beeld van hoe Dead Can Dance in die jaren live klonk. De nadruk ligt meer op energie en sfeer dan op perfectie. Vooral de ritmesectie komt soms harder naar voren, terwijl de stemmen van Perry en Gerrard een bijna spookachtige kwaliteit behouden.

Wat deze uitgave extra aantrekkelijk maakt, is dat veel van deze BBC-opnamen jarenlang moeilijk verkrijgbaar waren. Voor verzamelaars en liefhebbers van de beginjaren van Dead Can Dance betekende de release daarom een waardevolle aanvulling op de discografie.

Muzikaal bevindt het album zich op een kruispunt. Je hoort invloeden van gothic rock, postpunk en darkwave, maar ook al flarden van de dromerige en tijdloze sfeer die later zo belangrijk werd. De muziek klinkt soms somber, maar nooit zwaarmoedig. Er zit ook iets avontuurlijks in, alsof de band voortdurend op zoek is naar nieuwe muzikale mogelijkheden.

Voor nieuwe luisteraars is Garden of the Arcane Delights + The John Peel Sessions een uitstekende kennismaking met het vroege Dead Can Dance. Voor oude fans biedt het album een fascinerend kijkje in een periode waarin de groep nog volop aan het experimenteren was. De combinatie van de originele EP en de radiosessies maakt duidelijk waarom Dead Can Dance uitgroeide tot een van de meest invloedrijke en moeilijk in een hokje te plaatsen bands van de jaren tachtig.

Met een speelduur van ongeveer 45 minuten vormt deze uitgave geen groot overzichtswerk, maar juist een compacte momentopname van een band die bezig was haar eigen geluid te ontdekken. En precies daarin schuilt de charme van dit album: je hoort niet alleen wat Dead Can Dance was, maar ook wat de groep zou worden.

WAARDERING: 8,3