Foreign Tongues – de onverwoestbare nieuwsgierigheid van de Rolling Stones

Sommige wat oudere bands maken op een bepaald moment alleen nog muziek omdat het nu eenmaal van hen verwacht wordt. Om de fans blij te maken blijven ze de hits van vroeger koesteren. Bij de Rolling Stones lijkt dat toch voor een groot deel heel anders te liggen. Als ik naar Foreign Tongues luister, hoor ik geen groep die krampachtig haar verleden probeert te herhalen. Ik hoor een stel muzikanten dat nog steeds nieuwsgierig is. Dat is misschien wel de grootste verrassing van dit album.

Na het succesvolle Hackney Diamonds uit 2023 hadden veel liefhebbers gedacht dat de Stones het wel rustig aan zouden doen. Maar drie jaar later ligt er alweer een nieuw studioalbum. Het grootste deel van de plaat werd in korte tijd opgenomen onder leiding van producer Andrew Watt, die opnieuw zorgt voor een frisse, directe en energieke productie. Sommige ideeën stammen nog uit de sessies van Hackney Diamonds, terwijl andere nummers speciaal voor dit album zijn geschreven. Dat alles vormt een verrassend samenhangend geheel.

Wat mij meteen opvalt, is de ontspannen sfeer. De Stones klinken alsof ze niets meer hoeven te bewijzen en dat is natuurlijk ook zo. En juist daardoor durven ze van alles uit te proberen. Blues, rock-'n-roll, soul, country en een vleugje funk lopen moeiteloos door elkaar. Het voelt alsof ik door een oude platenzaak wandel waarin achter iedere hoek weer een andere muzikale verrassing wacht.

De opening met Rough and Twisted zet direct de toon. Keith Richards strooit zijn vertrouwde riffs rond alsof hij nooit iets anders heeft gedaan en Mick Jagger zingt met een energie waar veel artiesten van de helft van zijn leeftijd jaloers op mogen zijn. Het is ruig, maar nergens rommelig. Alsof een oude sportwagen nog één keer de snelweg op mag en moeiteloos harder rijdt dan het moderne verkeer.

Daarna volgt In The Stars, een nummer dat wat melodieuzer klinkt. Hier laten de Stones horen dat ze ook in 2026 niet bang zijn voor een toegankelijk refrein. Sommigen zullen het iets te netjes vinden, maar ik hoor vooral een band die plezier heeft in het schrijven van pakkende liedjes zonder haar eigen identiteit kwijt te raken.

Wat Foreign Tongues zo aantrekkelijk maakt, is dat het nergens een nostalgische oefening wordt. Natuurlijk hoor ik verwijzingen naar klassiekers als Some Girls, Tattoo You en zelfs de losse sfeer van Exile on Main St.. Maar de plaat blijft verrassend modern klinken dankzij de heldere productie. De gitaren hebben voldoende ruimte, de drums klinken stevig en de zang staat mooi centraal. Daardoor voelt het album niet als een museumstuk, maar als een actuele rockplaat.

Een bijzonder moment is Hit Me In The Head. Op dat nummer is Charlie Watts nog eenmaal te horen, dankzij een opname die kort voor zijn overlijden werd gemaakt. Dat geeft het lied een extra laag. Zonder zwaar sentimenteel te worden, herinnert het eraan hoeveel geschiedenis deze band inmiddels met zich meedraagt. Charlie speelt zoals altijd: geen overbodige versieringen, gewoon precies wat een nummer nodig heeft.

Ook de gastmuzikanten vallen op zonder de hoofdrol op te eisen. Paul McCartney, Steve Winwood en Robert Smith leveren allemaal kleine bijdragen. Ze maken van Foreign Tongues geen sterrenparade, maar voegen net wat extra kleur toe aan het geheel. De Stones blijven altijd het middelpunt van de aandacht.

Een leuke vondst vind ik de cover van Amy Winehouse' You Know I'm No Good. Het is bepaald geen voor de hand liggende keuze. Toch maken de Stones er iets eigens van. Het nummer krijgt meer blues, meer harmonica en vooral meer rafelrandjes. Daardoor voelt het niet als een kopie, maar als een eerbetoon dat goed past tussen de andere liedjes.

Wat ik misschien nog wel het meest waardeer, is de vanzelfsprekendheid waarmee Mick Jagger blijft zingen. Zijn stem is door de jaren heen natuurlijk wat veranderd, maar hij weet nog steeds precies wanneer hij moet fluisteren, uithalen of juist speels klinken. Keith Richards vormt daar de perfecte tegenhanger van. Hun samenwerking blijft iets bijzonders. Ze klinken nog altijd als twee oude vrienden die elkaar soms uitdagen, soms plagen, maar uiteindelijk precies weten waar het liedje naartoe moet.

Ik moest glimlachen toen ik las dat de promotie van het album begon met mysterieuze posters en verwijzingen naar The Cockroaches, een naam die de Stones ooit gebruikten voor een verrassingsoptreden in de jaren zeventig. Dat soort humor past perfect bij deze band. Ze nemen de muziek serieus, maar zichzelf nooit helemaal.

Onder fans zijn de meningen natuurlijk verdeeld, zoals dat bij vrijwel ieder Stones-album gebeurt. Sommigen vinden Hackney Diamonds krachtiger, anderen waarderen juist de lossere en avontuurlijkere sfeer van Foreign Tongues. Op muziekfora valt vooral op dat veel luisteraars het album na meerdere draaibeurten steeds beter zijn gaan waarderen. Dat herken ik wel. Dit is geen plaat die alle geheimen tijdens de eerste luisterbeurt prijsgeeft.

Misschien is dat wel de grootste charme van Foreign Tongues. Het album probeert niet voortdurend indruk te maken. Het neemt de tijd. De nummers ademen, krijgen ruimte en groeien langzaam. Juist daardoor blijf ik terugkomen.

Na meer dan zestig jaar carrière hadden de Rolling Stones alle recht gehad om op routine te vertrouwen. In plaats daarvan laten ze horen dat nieuwsgierigheid misschien wel hun belangrijkste talent is. Foreign Tongues is geen poging om het verleden te overtreffen, maar een vrolijke bevestiging dat goede rockmuziek geen houdbaarheidsdatum kent.

Als ik de plaat afsluit, houd ik vooral een glimlach over. Niet omdat de Stones opnieuw de wereld hebben veranderd, maar omdat ze bewijzen dat enthousiasme, vakmanschap en speelplezier soms belangrijker zijn dan vernieuwing om de vernieuwing. Dat maakt Foreign Tongues tot een warm, levendig en verrassend album, waarop de grootste rockband ter wereld nog altijd klinkt alsof er morgen weer een nieuw avontuur begint.

WAARDERING: 7,6