Een rockband die rustig de tijd nam

Er zijn bands die vanaf dag één precies weten waar ze naartoe willen. Ze schrijven een paar nummers, zoeken een platenmaatschappij, brengen een album uit en staan vervolgens met enige haast alweer in de studio voor nummer twee. Civil Daze heeft het anders aangepakt. Deze Zweedse formatie uit Upplands Väsby, ten noorden van Stockholm, lijkt vooral te hebben gedacht: als we het dan doen, laten we er dan ook maar even over doen.

En dat „even” mag je behoorlijk ruim nemen.

Civil Daze begon namelijk niet als een echte band, maar als een project van gitarist en songwriter Mikael Danielsson. Hij had nummers geschreven, maar er was een klein praktisch probleem: hij vond zichzelf geen geschikte zanger. Met een opmerkelijk gevoel voor zelfspot omschreef hij zijn eigen stem ooit als iets in de richting van Tom Waits die auditie deed voor Journey. Dat is misschien niet de meest logische combinatie, en blijkbaar vond Danielsson dat zelf ook. De liedjes verdwenen voorlopig in een la.

Ik vind dat eigenlijk een sympathiek begin. Geen groot masterplan, geen manager die roept dat het allemaal nu moet gebeuren, maar gewoon een muzikant met een stapel nummers en voldoende zelfkennis om te weten wanneer hij beter iemand anders achter de microfoon kan zetten.

Die iemand bleek Helena Sommerdahl te zijn. Danielsson kende haar al uit de Zweedse muziekscene en merkte dat haar stem zijn composities een heel andere uitstraling gaf. Daarmee begon Civil Daze langzaam vorm te krijgen. Later kwamen gitarist Tony Lindh, bassist Hasse Hagman en drummer Glenn Jonsson erbij. Nieuw als band, maar zeker niet nieuw in het vak: de muzikanten hadden elkaar in verschillende samenstellingen en vooral in coverbands al jarenlang meegemaakt.

Dat laatste is goed om in gedachten te houden wanneer je naar Civil Daze luistert. Dit is geen stel jonge muzikanten dat toevallig heeft ontdekt dat een gitaar ook versterkt kan worden. De bandleden hebben veel podiumervaring. Er zit daardoor iets ontspannen in de manier waarop Civil Daze klassieke rock benadert.

En dan is er nog Upplands Väsby. Voor een muziekliefhebber is dat bepaald geen onbeduidend stukje Zweden. De plaats heeft banden met bekende Zweedse rocknamen als Europe, Candlemass en H.E.A.T. Je zou bijna denken dat er ergens in de bodem een bijzonder soort gitaarmest zit.

Civil Daze past dan ook behoorlijk goed in die omgeving. De muziek draait om melodieuze hardrock, klassieke rock en AOR. Grote refreinen, stevige gitaren en melodieën die niet eerst drie keer om de hoek hoeven voordat ze zich laten horen. De band kijkt duidelijk met waardering terug naar de jaren zeventig en tachtig, maar probeert daar geen verkleedpartij van te maken.

Dat is misschien wel het aardige aan Civil Daze. De groep doet niet alsof het wiel opnieuw moet worden uitgevonden. Soms is een goed nummer gewoon een goed nummer. Een gitaarriff mag herkenbaar zijn. Een refrein mag meezingbaar zijn. En een zangeres mag gewoon krachtig uithalen zonder dat er meteen een ingewikkeld concept achter hoeft te zitten.

Toch had de band behoorlijk wat geduld nodig voordat het eerste album er daadwerkelijk kwam. De nummers lagen al jaren te wachten. Vervolgens kwamen er allerlei zaken tussendoor: de coronapandemie, persoonlijke problemen en simpelweg het leven dat zich zelden aan een planning houdt.

Daarom is de titel van het debuutalbum eigenlijk heel toepasselijk: Once In A Blue Moon. De uitdrukking betekent zoiets als „heel zelden” of „bij hoge uitzondering”. In het geval van Civil Daze is het bijna een samenvatting van het ontstaansproces. Een album dat lang op zich laat wachten en uiteindelijk toch verschijnt.

Op 24 oktober 2025 was het zover. Once In A Blue Moon werd uitgebracht via Pride & Joy Music en bevat tien nummers.

Ik moet glimlachen bij het idee dat een band die zo lang nodig had om haar debuut te maken vervolgens waarschijnlijk te horen krijgt: „En wanneer komt album twee?” Gelukkig lijkt Danielsson daar inmiddels vrij ontspannen onder. In een interview vertelde hij dat er al ideeën en gedeeltelijk opgenomen nummers voor een volgend album zijn. Hij verwachtte dat een tweede plaat aanzienlijk sneller zou kunnen gaan. Dat lijkt me verstandig. Een tweede album hoeft van mij ook niet opnieuw tien jaar onderweg te zijn.

Wat mij vooral aanspreekt aan Civil Daze is dus het gebrek aan haast. De band komt voort uit muzikanten die hun sporen al hebben verdiend en nu blijkbaar vooral plezier willen hebben met muziek die ze zelf graag horen. Dat hoor je terug in de aanpak. Het is rockmuziek zonder ingewikkelde gebruiksaanwijzing.

En misschien is dat uiteindelijk precies waarom Civil Daze bestaansrecht heeft. In een tijd waarin iedere nieuwe band meteen bijzonder, vernieuwend en grensverleggend moet zijn, is het bijna verfrissend wanneer een groep gewoon zegt: wij houden van melodieuze rock, goede gitaren en grote refreinen. Daar is helemaal niets mis mee.

Civil Daze heeft bovendien bewezen dat wachten soms geen slechte strategie is. De band kwam uiteindelijk uit de la, vond de juiste zangeres, verzamelde de juiste muzikanten en maakte eindelijk die plaat die jarenlang in het hoofd van Mikael Danielsson had rondgezworven.

Niet slecht voor een groep die letterlijk begon met een muzikant die vond dat hij zelf maar beter niet kon zingen.

Soms moet je gewoon weten wanneer je je mond moet houden en je gitaar moet pakken.

Albums: