De EP Lullabies verscheen in oktober 1982 en was de eerste EP van de Schotse band Cocteau Twins. Het was ook een van de eerste uitgaven waarmee de groep liet horen dat zij meer in huis had dan alleen het geluid van hun debuutalbum Garlands. De EP kwam uit op het onafhankelijke label 4AD, dat in de jaren tachtig bekend zou worden door zijn bijzondere en vaak avontuurlijke artiesten.

De bezetting bestond uit zangeres Elizabeth Fraser, gitarist Robin Guthrie en bassist Will Heggie. De opnamen vonden plaats in de Palladium Studios in Edinburgh. Daarna werd het materiaal gemixt in de beroemde Blackwing Studios in Londen. Producer was Ivo Watts-Russell, de oprichter van 4AD.

Op Lullabies staan slechts drie nummers:

1. Feathers-Oar-Blades

2. Alas Dies Laughing

3. It’s All But An Ark Lark

Samen duren deze nummers iets meer dan zestien minuten. Toch wordt de EP vaak gezien als een belangrijke stap in de ontwikkeling van de band.

Waar Garlands vaak donker, hoekig en sterk beïnvloed door postpunk klonk, laat Lullabies een iets rijker en krachtiger geluid horen. De gitaarpartijen van Robin Guthrie krijgen meer ruimte en de zang van Elizabeth Fraser klinkt zelfverzekerder en expressiever. Haar stem werd al snel het meest herkenbare onderdeel van de groep. Veel luisteraars zien op deze EP de eerste aanwijzingen van de dromerige en etherische stijl waarmee Cocteau Twins later beroemd zou worden.

Feathers-Oar-Blades opent de EP met een energieke aanpak. Het nummer heeft nog duidelijk wortels in de donkere sfeer van Garlands, maar klinkt tegelijk melodieuzer. Alas Dies Laughing sluit qua stemming het meest aan bij het debuutalbum. Het nummer wordt vaak genoemd als een van de sterkste vroege composities van de band.

Het langste nummer is It’s All But An Ark Lark. Met ruim acht minuten is het uitzonderlijk lang voor de vroege Cocteau Twins. Het nummer geeft Robin Guthrie veel ruimte voor zijn gitaarwerk en bouwt langzaam een hypnotiserende sfeer op. Voor veel fans is dit het hoogtepunt van de EP.

Een bijzonder detail is dat alle drie de nummers later terechtkwamen in de jaarlijkse John Peel Festive Fifty, een populaire luisteraarspoll van de Britse radio-dj John Peel. Dat liet zien dat de groep al vroeg een trouwe aanhang had opgebouwd binnen de alternatieve muziekscene.

De hoes van de EP is eveneens opvallend. Op de voorkant staat een foto van een vrouw die een eenhandige radslag maakt. Die afbeelding groeide later uit tot een soort onofficieel symbool van de band. Het ontwerp werd verzorgd door het invloedrijke ontwerpcollectief 23 Envelope, dat verantwoordelijk was voor veel klassieke 4AD-hoezen.

Lullabies werd later opnieuw uitgebracht. In 1991 verscheen de EP in de omvangrijke EPs and Singles Box Set en in 2005 werd het materiaal opnieuw geremasterd voor de compilatie Lullabies to Violaine, waarin vrijwel alle EP’s van de groep werden verzameld. Daardoor bleef deze vroege uitgave gemakkelijk beschikbaar voor nieuwe generaties luisteraars.

Hoewel Lullabies vaak in de schaduw staat van latere meesterwerken als Treasure en Heaven or Las Vegas, is de EP historisch gezien erg belangrijk. Hier begint de band voorzichtig afstand te nemen van haar postpunkwortels en ontstaan de eerste contouren van het unieke geluid dat Cocteau Twins later tot een van de meest invloedrijke groepen uit de alternatieve muziek zou maken. Voor liefhebbers van de vroege periode is Lullabies daarom een kleine maar onmisbare schakel in het verhaal van de band.

WAARDERING: 8,6