Wanneer ik Back in the World of Adventures opzet, hoor ik meteen dat The Flower Kings veel ambitie hebben. Dit debuut klinkt niet als een band die nog voorzichtig zoekt naar een eigen geluid. Vanaf de eerste minuten merk je dat de muzikanten precies weten welke kant ze op willen. De muziek is duidelijk geïnspireerd door de klassieke progressieve rock uit de jaren zeventig, maar tegelijkertijd hoor ik voldoende eigen ideeën om het album een eigen karakter te geven. De combinatie van lange composities, veel melodie en uitstekend samenspel zorgt ervoor dat ik geboeid blijf luisteren.

Wat ik vooral sterk vind, is dat de band niet probeert indruk te maken met techniek alleen. Natuurlijk spelen de muzikanten op een hoog niveau, maar de nummers blijven altijd in dienst staan van de muziek. Er zit veel afwisseling in de composities. Rustige stukken worden afgewisseld met stevig gitaarwerk, sfeervolle toetsen en mooie instrumentale passages. Daardoor blijft het album ondanks de lange speelduur interessant.

Het album opent met World of Adventures (8) en dat is direct een sterk begin. Het nummer laat vrijwel alles horen wat The Flower Kings zo aantrekkelijk maakt. Mooie melodieën, een warme sfeer en veel afwisseling zorgen ervoor dat je meteen in het album zit. De muziek ontwikkelt zich rustig en voelt als een reis waarbij steeds nieuwe ideeën voorbij komen. Het is een overtuigende opening die nieuwsgierig maakt naar de rest van het album.

Daarna volgt Atomic Prince / Kaleidoscope (7). Dit wat klassiek klinkende nummer laat opnieuw horen hoeveel muzikaal talent de band bezit. Vooral de toetsen en gitaren vullen elkaar prachtig aan. Hoewel het nummer misschien iets minder blijft hangen dan de opener, zit het vol interessante wendingen. De verschillende muzikale gedeelten lopen vloeiend in elkaar over en zorgen ervoor dat het nummer nergens voorspelbaar wordt.

Go West Judas (7) heeft een wat toegankelijker karakter. De melodie ligt prettig in het gehoor en het nummer heeft een ontspannen sfeer. Tegelijk hoor ik ook hier de typische progressieve invloeden terug. Er gebeurt voortdurend iets zonder dat het te druk wordt. Het is misschien niet het meest spectaculaire nummer van het album maar het klinkt wel lekker.

Met Train to Nowhere (8) brengt het album opnieuw een topper. Dit nummer heeft een mooie ingetogen melodie en laat horen hoe goed de band spanning kan opvoeren. Het nummer is tot in detail uitgewerkt en vooral de sfeer maakt veel indruk. De instrumenten geven het nummer extra warmte. Ik merk dat de muziek steeds groter gaat klinken zonder overdreven bombastisch te worden.

Oblivion Road (7) vormt daarna een rustiger moment. De melodie is aangenaam en de sfeer is ontspannen en wat jazzy door de saxofoon. Juist doordat de band af en toe gas terugneemt, blijven de langere composities fris klinken. Ik waardeer dat niet ieder nummer probeert zo groots mogelijk te zijn. De afwisseling maakt het album juist sterker.

Ook Theme for a Hero (7) bevalt mij goed. De muziek heeft iets optimistisch en lichts. Dat positieve gevoel kom ik eigenlijk op het hele album tegen. Waar veel progressieve rockbands kiezen voor zware of donkere onderwerpen, klinkt The Flower Kings juist hoopvol. Dat geeft de muziek een eigen gezicht. De zang is misschien niet heel opvallend, maar past uitstekend bij de sfeer van het nummer.

Temple of the Snakes (7) laat vervolgens weer een andere kant van de band horen. Hier ligt de nadruk wat meer op de instrumentale uitwerking. Het is een kort nummer dat desondanks veel prijs geeft over de ambities van de band..

Daarna volgt My Cosmic Lover (7). Dit is een van de meer vrolijke nummers van het album. De melodie is warm en prettig, terwijl de muziek rustig voortkabbelt zonder saai te worden.

Een van mijn persoonlijke favorieten is The Wonder Wheel (8). Hier komt veel samen van wat ik zo aantrekkelijk vind aan The Flower Kings. De muziek is ingetogen maar bouwt wel spanning op. Iedere muzikant krijgt ruimte om zich te laten horen, terwijl het nummer als geheel mooi overeind blijft. De kleine details maken dat ik bij iedere luisterbeurt weer iets nieuws ontdek.

Het album sluit af met Big Puzzle (8) en dat is een uitstekende afsluiter. Dit lange nummer voelt als een samenvatting van alles wat daarvoor al voorbij is gekomen. De verschillende muzikale thema's worden mooi met elkaar verbonden en de sfeer blijft tot het einde positief. Ik krijg nergens het gevoel dat de band ideeën tekortkomt. Integendeel, soms lijkt het zelfs alsof er meer muzikale ideeën aanwezig zijn dan in één album passen.

Wat mij tijdens het luisteren voortdurend opvalt, is het geweldige samenspel. Roine Stolt speelt prachtig gitaar, maar ook toetsenist Tomas Bodin levert een enorme bijdrage aan het geluid. Zijn Hammond-orgel, Mellotron en synthesizers geven de muziek een warme, klassieke sfeer. De ritmesectie zorgt ondertussen voor een stevige basis zonder ooit op de voorgrond te treden. Daardoor blijft de muziek mooi in evenwicht.

Natuurlijk is niet alles perfect. Af en toe hoor ik dat de band nog bezig is een eigen stijl verder te ontwikkelen. Sommige stukken doen denken aan bekende progressieve rockbands als Yes of Genesis. Daarnaast duren enkele composities misschien net iets langer dan nodig is of juist korter dan ik had gehoopt. Toch vind ik dat geen groot issue. De kwaliteit van de composities en het enthousiasme van de muzikanten maken veel goed.

De productie klinkt bovendien verrassend helder voor een debuutalbum. Alle instrumenten zijn goed te onderscheiden, zelfs tijdens de drukste passages. Dat zorgt ervoor dat ik steeds nieuwe details ontdek wanneer ik het album opnieuw beluister. Juist dat maakt goede progressieve rock zo aantrekkelijk.

Als geheel vind ik Back in the World of Adventures een sterk debuut. Hier hoor ik een band die veel lef heeft en niet bang is om groot en soms klein te denken. De combinatie van sterke melodieën, lange avontuurlijke composities en uitstekend muzikaal vakmanschap zorgt ervoor dat ik het album met veel plezier blijf draaien. Ik begrijp goed waarom veel liefhebbers dit nog altijd zien als een van de betere debuutalbums binnen de moderne progressieve rock.

WAARDERING: 7,4