Ik maak met het debuutalbum Lizzie In My Bed voor het eerst kennis met deze gelijknamige Italiaanse band en dat blijkt meteen een aangename verrassing. Vanaf de eerste minuten hoor ik dat Silvia Marton en Marco Fontolan een duidelijk idee hebben van hoe hun muziek moet klinken. Ze combineren postpunk, darkwave, shoegaze en elektronische muziek tot een geheel dat donker en dromerig tegelijk is. De plaat duurt iets meer dan veertig minuten en bevat acht nummers die samen een mooie muzikale reis vormen. Hoewel de sfeer over het hele album vrij constant blijft, zorgen kleine verschillen ervoor dat elk nummer een eigen karakter heeft.

De productie speelt daarbij een belangrijke rol. Alles klinkt helder en ruimtelijk, zonder dat de muziek haar rauwe randjes verliest. De gitaren zweven regelmatig door de nummers heen en worden afgewisseld met subtiele synthesizers. De zang van Silvia Marton is rustig en beheerst. Haar stem doet mij af en toe denken aan de manier waarop Siouxsie Sioux haar nummers zingt, al geeft Silvia daar wel haar eigen draai aan. Juist die combinatie van dromerige zang en stevige instrumenten maakt het album interessant.

De opening Wipeout maakt direct indruk. Een sterke gitaarriff trekt mij meteen het album in. De gitaren klinken heerlijk rafelig en noisy, precies zoals ik graag hoor bij een goede postpunk- of shoegazeplaat. De zang versterkt de mysterieuze sfeer en zorgt ervoor dat het nummer voortdurend spanning houdt. Voor mij is dit een uitstekende opener die meteen duidelijk maakt waar Lizzie In My Bed voor staat. Ik waardeer dit nummer dan ook met een mooie 8.

Daarna volgt Eva Rose, dat een heel andere sfeer neerzet. Hier hoor ik invloeden die voor mijn gevoel iets oosters hebben. Dat geeft het nummer een bijzondere kleur. Tegelijk blijft de melodie prettig in het gehoor liggen. De band laat hiermee zien dat zij meer kan dan alleen stevige postpunk spelen. Er zit voldoende afwisseling in het album zonder dat de herkenbare stijl verloren gaat. Ik vind Eva Rose een fijn nummer dat misschien iets minder direct binnenkomt dan de opener, maar dat na een paar luisterbeurten steeds beter wordt. Mijn waardering is een 7.

Met Blue Screen komt de eerste single voorbij. Ik begrijp goed waarom juist dit nummer is gekozen om de band aan een groter publiek voor te stellen. Het bevat eigenlijk alles wat Lizzie In My Bed bijzonder maakt. De combinatie van ritme, zwevende gitaren en de kalme zang werkt uitstekend. De melodie blijft hangen zonder dat het nummer te commercieel wordt. De moderne productie zorgt ervoor dat alle details goed hoorbaar zijn. Ook dit nummer krijgt van mij een 8.

Mayfly laat opnieuw een andere kant van de band horen. Dit nummer heeft voor mijn gevoel een licht folky karakter. Daardoor klinkt het iets vriendelijker en toegankelijker dan sommige andere nummers op het album. Toch blijft de donkere ondertoon aanwezig. Dat maakt het juist interessant. De band bewijst dat zij niet afhankelijk is van één formule, maar verschillende invloeden op een natuurlijke manier weet te combineren. Ik waardeer Mayfly met een 7.

Halverwege de plaat neemt de spanning weer toe met Surely. Dit nummer klinkt wat dreigend zonder overdreven zwaar te worden. De muziek bouwt rustig op en houdt mijn aandacht vast. De combinatie van elektronische elementen en sfeervolle gitaren werkt hier bijzonder goed. Het nummer roept bijna filmische beelden op en past uitstekend bij de mysterieuze sfeer die het duo wil neerzetten. Voor mij behoort dit tot de sterkere nummers van de plaat en daarom geef ik het een 8.

Ook Witch On The Lips maakt indruk. Het nummer klinkt strak, statig en beheerst. Alles lijkt precies op zijn plaats te vallen. De rustige zang vormt opnieuw een mooi contrast met de donkere instrumentatie. Ik hoor hier duidelijk waarom de band inspiratie haalt uit groepen als The Cure, Cocteau Twins en This Mortal Coil, zonder dat het een kopie wordt. Lizzie In My Bed weet die invloeden om te zetten in een eigen geluid. Ook dit nummer verdient van mij een 8.

Met Red Cream gaat het tempo weer omhoog. Dit is misschien wel het stevigste nummer van het album. De gitaren krijgen volop ruimte en het ritme nodigt bijna uit om mee te bewegen. Voor mij is dit echt een lekkere headbanger. Ondanks de extra energie blijft de melodie overeind en verliest de band de sfeer niet uit het oog. Het laat zien dat Lizzie In My Bed zowel krachtige als ingetogen muziek overtuigend kan brengen. Ook hier kom ik uit op een 8.

De afsluiter Moon Echoes is met afstand het langste nummer van de plaat. Bijna negen minuten lang bouwt de muziek rustig verder aan de sfeer die eerder op het album is neergezet. De combinatie van shoegaze, ambient en darkwave zorgt ervoor dat het nummer steeds verder openbloeit. Ik vind het een passende afsluiting die de luisteraar de tijd geeft om alles nog eens rustig op zich te laten inwerken. Het nummer voelt als een lange uitademing na de intensiteit van de voorgaande tracks. Ook hiervoor geef ik een 8.

Wat ik bijzonder vind aan dit debuut is dat de band duidelijk inspiratie haalt uit bekende namen als The Cure, My Bloody Valentine, New Order, Curve en Cocteau Twins, maar daar niet in blijft hangen. De invloeden zijn herkenbaar, maar Lizzie In My Bed bouwt er een eigen identiteit mee op. De muziek klinkt modern en fris, terwijl de liefde voor de alternatieve muziek uit de jaren tachtig en negentig overal voelbaar blijft.

De productie van Tommaso Mantelli verdient eveneens een compliment. Alles klinkt open en gelaagd. Iedere luisterbeurt levert weer nieuwe details op in de gitaren of de elektronische achtergrond. Daardoor blijft het album interessant, ook wanneer ik het meerdere keren achter elkaar beluister.

Als ik naar mijn eigen beoordelingen kijk, valt op dat er geen zwakke nummers op de plaat staan. Vrijwel alle songs scoren een 8, terwijl de overige nummers nog altijd een ruime 7 halen. Dat zegt veel over de constante kwaliteit van dit debuut. De band kiest niet voor losse hits, maar voor een album dat als geheel overtuigt. De verschillende nummers vullen elkaar goed aan en zorgen voor voldoende afwisseling zonder dat de samenhang verloren gaat.

Voor mij is Lizzie In My Bed een geslaagd debuut dat veel vertrouwen geeft voor de toekomst. De combinatie van donkere postpunk, sfeervolle shoegaze, subtiele elektronica en melodieuze zang spreekt mij erg aan. De muziek klinkt krachtig, soms dreigend, soms dromerig, maar blijft steeds melodieus en toegankelijk. Ik heb het album met veel plezier beluisterd en ik ben nieuwsgierig geworden naar wat deze Italiaanse band de komende jaren nog meer zal laten horen.

WAARDERING: 7,8