een oude ziel in jonge handen

Welkom bij het debuut van Madra Salach. Een EP met 5 nummers die 27 minuten lang indruk maakt. Het is een korte plaat, maar wel eentje die veel langer blijft hangen dan de speelduur doet vermoeden. De groep combineert traditionele Ierse folk met moderne invloeden, waarbij harmonium, mandoline en tin whistle samenkomen met drums, gitaren en subtiele elektronica.

Tijdens het luisteren moest ik denken aan een oude pub aan de Ierse westkust. Niet omdat ik daar ooit ben geweest, maar omdat de muziek precies klinkt zoals ik me zo'n plek voorstel. Een houten vloer die kraakt, een paar verhalenvertellers aan de bar en buiten een stevige wind die tegen de ramen beukt. Madra Salach weet die sfeer op een bijzondere manier vast te leggen zonder ouderwets te klinken.

De opening, Blue & Gold, zet direct de toon. Het nummer begint ingetogen, maar groeit langzaam uit tot iets groters. Het gaat over dromen, verwachtingen en de hoop op een beter leven. De melodie klinkt vertrouwd, terwijl de moderne instrumentatie voorkomt dat het een museumstuk wordt. Het voelt als een gesprek tussen verleden en heden.

Daarna volgt Spancil Hill, een traditionele ballade die al generaties meegaat. Veel bands zouden zo'n nummer voorzichtig behandelen, alsof het breekbaar erfgoed is. Madra Salach doet dat anders. Ze respecteren het origineel, maar geven het tegelijk een eigen gezicht. Het resultaat is een lied dat zowel eeuwenoud als verrassend fris aanvoelt.

Het hoogtepunt van de EP is voor mij I Was Just A Boy. Met ruim zeven minuten is het het langste nummer van de plaat. Het begint als een persoonlijk verhaal, maar verandert geleidelijk in een hypnotiserende reis. De herhalende melodieën werken bijna meditatief. Ik betrapte mezelf erop dat ik halverwege niet meer bezig was met analyseren. Ik zat gewoon te luisteren. Dat lijkt eenvoudig, maar veel muziek slaagt daar tegenwoordig niet meer in.

Wat me aanspreekt aan Madra Salach is dat ze de tijd nemen. In een tijdperk waarin nummers vaak zo snel mogelijk naar een refrein rennen, durft deze groep juist te vertragen. Ze bouwen spanning op zonder haast. Daardoor krijgen de liedjes ruimte om te ademen.

The Man Who Seeks Pleasure is een prachtig voorbeeld daarvan. Het nummer groeide al snel uit tot een publieksfavoriet tijdens optredens van de band. Dat begrijp ik wel. Het heeft iets tijdloos. Als iemand me zou vertellen dat dit lied vijftig jaar geleden is geschreven, zou ik het direct geloven. Tegelijk klinkt het niet als een nostalgische oefening. Het leeft. Het beweegt. Het heeft een eigen hartslag.

De afsluiter Murphy Can Never Go Home brengt de plaat rustig naar zijn einde. Het nummer gaat over migratie, heimwee en het gevoel tussen twee werelden te leven. Dat zijn onderwerpen die al eeuwen bestaan, maar nog steeds herkenbaar zijn. De titel van de EP is ontleend aan een regel uit dit lied.

Wat ik misschien nog wel het meest waardeer, is de eerlijkheid van deze muziek. Nergens krijg ik het gevoel dat Madra Salach op zoek is naar een hit of naar snelle aandacht. De band vertelt verhalen. Soms donker, soms melancholisch, maar altijd oprecht. Hun muziek sluit daarmee aan bij de rijke Ierse traditie van vertellers en balladezangers, terwijl ze tegelijk laten horen dat folkmuziek ook in 2026 relevant kan zijn.

It’s a Hell of an Age is geen grote, bombastische plaat. Het is eerder een verzameling zorgvuldig vertelde verhalen, gebracht door zes jonge muzikanten die begrijpen dat een goede melodie en een eerlijk verhaal vaak genoeg zijn. Voor een debuut is dat indrukwekkend. En vooral veelbelovend.

Als dit het begin is van het verhaal van Madra Salach, dan heb ik sterk het vermoeden dat er nog veel mooie hoofdstukken zullen volgen.

WAARDERING: 8.4