Toen ik voor het eerst muziek van Oasis hoorde, begreep ik eigenlijk niet waarom zoveel mensen enthousiast over deze band waren. Ik miste vooral wat origineels. Er zat iets in die liedjes dat te gewoon klonk. De grote refreinen, de eenvoudige melodieën en de zelfverzekerde uitstraling maakten op mij toen geen indruk.

Oasis ontstond begin jaren negentig in Manchester, een stad die al een rijke muziekgeschiedenis had. De band werd aangevoerd door de broers Liam en Noel Gallagher. Dat bleek meteen hun grootste kracht én hun grootste probleem. Samen schreven ze geschiedenis, maar samen konden ze ook ruzie maken alsof hun leven ervan afhing.

Het verhaal van Oasis leest soms bijna als een filmscript. Liam was de zanger met de karakteristieke houding: handen op de rug, hoofd iets omhoog en zingen alsof hij de hele wereld wilde uitdagen. Noel was de man achter veel van de nummers. Hij schreef liedjes die eenvoudig leken, maar die zich vastzetten in je hoofd. Dat bleek een gouden combinatie.

In 1994 verscheen het debuutalbum Definitely Maybe. Op dat moment was Groot-Brittannië volop bezig met de opkomst van Britpop. Bands als Blur, Suede en Pulp kregen veel aandacht, maar Oasis kwam binnen als een storm. De muziek klonk rauw, direct en vol zelfvertrouwen. Alsof de band al jaren wist dat ze beroemd zouden worden.

Een jaar later volgde (What's the Story) Morning Glory?, het album dat Oasis definitief wereldberoemd maakte. Nummers als “Wonderwall”, “Don't Look Back in Anger” en “Champagne Supernova” groeiden uit tot klassiekers. Zelfs mensen die weinig met rockmuziek hebben, kennen vaak wel een van die liedjes. Het zijn van die nummers die opduiken op feestjes, in cafés, op de radio en soms zelfs onverwacht in de supermarkt.

Wat ik altijd opvallend heb gevonden aan Oasis, is dat de muziek vaak groter klinkt dan de band zelf. De liedjes gaan over dromen, teleurstellingen, vrijheid en hoop. Tegelijkertijd stonden de kranten vaak vol met verhalen over ruzies, beledigingen en botsingen tussen de Gallagher-broers. Soms leek het alsof ze meer energie staken in discussiëren dan in samenwerken.

Toch hoorde dat ook een beetje bij hun aantrekkingskracht. Oasis was nooit een keurige band. Ze zeiden wat ze dachten en trokken zich weinig aan van de gevolgen. Dat leverde regelmatig hilarische interviews op. Soms wist niemand of ze serieus waren of een grap maakten. Waarschijnlijk was het vaak een beetje van beide.

Muzikaal waren The Beatles een belangrijke inspiratiebron. Dat hoor ik regelmatig terug in de melodieën en harmonieën. Oasis probeerde die invloed niet te verbergen. Integendeel, ze waren er trots op. Toch werd het geen kopie. De band gaf er een eigen, luidruchtige en moderne draai aan.

Na de enorme successen van de jaren negentig bleef Oasis populaire albums maken, maar het niveau van de eerste jaren bleek moeilijk te evenaren. Dat is overigens iets wat veel grote bands overkomt. De verwachtingen werden steeds hoger en elk nieuw album werd vergeleken met de klassiekers uit hun beginperiode.

In 2009 kwam er een einde aan Oasis. Na weer een ruzie besloot Noel Gallagher de band te verlaten. Veel fans hoopten jarenlang op een hereniging, maar de kans leek steeds kleiner te worden. De broers bleven elkaar regelmatig bekritiseren in interviews. Soms leek een verzoening dichterbij, om vervolgens weer te verdwijnen achter nieuwe meningsverschillen.

Toch bleef de muziek leven. Nieuwe generaties ontdekten de albums, terwijl oudere fans de nummers bleven draaien. Dat zegt uiteindelijk misschien wel meer dan alle ruzies bij elkaar. Bands komen en gaan, maar slechts een klein aantal weet liedjes te maken die tientallen jaren later nog steeds worden meegezongen.

Als ik aan Oasis denk, zie ik daarom niet alleen twee ruziënde broers uit Manchester. Ik denk vooral aan die enorme refreinen, aan volle concertzalen en aan liedjes die veel mensen een stukje van hun leven hebben zien begeleiden. De geschiedenis van Oasis is rommelig, soms chaotisch en af en toe ronduit absurd. Maar juist daardoor voelt het verhaal menselijk.

Misschien is dat wel de reden waarom Oasis zo lang relevant is gebleven. Achter alle bravoure en grote uitspraken zat uiteindelijk een groep muzikanten die geloofde dat een goed liedje de wereld even kon laten stilstaan. En eerlijk gezegd lukt dat met sommige nummers nog steeds.

Oasis is een van die bands waarbij het verhaal bijna net zo beroemd werd als de muziek. Gelukkig zijn de liedjes sterk genoeg gebleken om alle ruzies, krantenkoppen en jaren van stilstand te overleven. Dat is uiteindelijk waar de meeste mensen hen om herinneren.

Albums: