Madrugada - Industrial Silence (30-08-1999)

Het debuutalbum van de Noorse band Madrugada, is zo'n plaat die voor mij de kennismaking is met een band, . Bij deze kennismaking valt vooral de stem van Sivert Høyem op. Die heeft iets doorleefds, iets rauws en tegelijkertijd iets aangenaam rustgevends. Het is geen stem die probeert iedereen onmiddellijk voor zich te winnen. Hij doet gewoon zijn eigen ding en dat bevalt me uitstekend.

Madrugada bracht het album uit in augustus 1999. De band bestond toen al enkele jaren en had voldoende tijd gehad om een eigen geluid te ontwikkelen. Dat hoor ik terug. Dit is bepaald geen debuut waarop een groep nog zoekende is naar een muzikale identiteit. Integendeel, de dertien nummers vormen een behoorlijk samenhangend geheel waarin alternatieve rock, blues, americana en een vleugje postpunk elkaar ontmoeten. De productie van Kai Andersen en de band zelf geeft de muziek bovendien voldoende ruimte.

Wat mij vooral aanspreekt, is de combinatie van betrekkelijk eenvoudige rockmuziek met een flinke dosis melancholie. Madrugada hoeft niet voortdurend met indrukwekkende muzikale kunstjes aan te komen. Een goede melodie, een karakteristieke gitaarpartij en de stem van Høyem zijn vaak voldoende. Gitarist Robert Burås speelt daarbij een belangrijke rol. Hij wisselt stevige rockakkoorden moeiteloos af met subtieler gitaarwerk en laat horen dat hij over behoorlijk wat muzikale fantasie beschikt.

De opening met Vocal is meteen stevig en overtuigend. Het nummer neemt ruim zes minuten de tijd om zijn verhaal te vertellen. Ik vind het een prima binnenkomer, al moet ik zeggen dat de plaat een aantal nummers heeft die me net iets meer aanspreken. (7)

Beautyproof is daar een mooi voorbeeld van. Het nummer heeft een prettige melodie en een aangenaam ritme. Er zit iets meer ontspanning in, zonder dat het te vrijblijvend wordt. Voor mij een van de betere momenten op het album.  (8)

Met Shine wordt het tempo wat teruggeschroefd. Het is een aardige compositie, maar ik mis hier een beetje de spanning die andere nummers wel bezitten (6). Hetzelfde geldt gedeeltelijk voor Higher. Dat laatste nummer heeft meer pit en een stevige gitaarbasis, maar weet me uiteindelijk niet helemaal te overtuigen (7)

Bij Sirens wordt het weer een ander verhaal. Dit is een van mijn favorieten. De lange compositie heeft een mooie opbouw en Høyem klinkt bijzonder overtuigend. Het nummer krijgt alle ruimte en maakt daar goed gebruik van. Hier komt de combinatie van rock en melancholie uitstekend tot zijn recht (8).

Strange Colour Blue is vervolgens een nummer dat me weer wat minder weet te pakken. Het heeft voldoende kwaliteit, maar blijft voor mij wat op de achtergrond (7). Met This Old House wordt de aandacht weer wat beter vastgehouden. Een aangename compositie waarin de verschillende instrumenten elkaar goed aanvullen (7).

Dan volgt Electric, voor mij een absoluut hoogtepunt. De titel is misschien wat misleidend, want het gaat niet om een overdosis elektrische energie. Het nummer heeft juist iets meeslepends en bijna hypnotiserends. De melodie blijft hangen en de zang van Høyem maakt het geheel extra bijzonder. Dit is Madrugada op zijn aantrekkelijkst (8)..

Na Electric volgt Salt, dat met zijn afwijkende gitaarpartijen een wat ruwer karakter heeft. Het nummer heeft iets onheilspellends, maar blijft tegelijkertijd toegankelijk. Ik waardeer vooral de muzikale afwisseling. Het is geen compositie die meteen al zijn geheimen prijsgeeft (7).

Belladonna is opnieuw een schot in de roos. Het nummer heeft een fijne melodische lijn en een prettige spanning. De zang klinkt overtuigend en de instrumentatie is mooi in balans. Ik vind het een van de sterkste nummers van de plaat (8)..

Met Norwegian Hammerworks Corp. wordt het wat minder. Het is een wat merkwaardige titel en ook muzikaal weet het nummer mij niet echt mee te nemen (6)

Quite Emotional maakt gelukkig weer wat goed. De titel liegt niet helemaal, want er zit behoorlijk wat gevoel in deze compositie. Het is een aangenaam nummer dat vooral door de zang en de sfeer overeind blijft (7). De afsluiter Terraplane vormt een passend einde. Geen overdonderende finale, maar wel een degelijk slot dat goed aansluit bij de rest van het album (7).

Wanneer ik de balans opmaak, kom ik uit op een album dat behoorlijk wat te bieden heeft. Vier nummers krijgen van mij een 8: Beautyproof, Sirens, Electric en Belladonna. Ze springen er voor mij duidelijk uit. Zeven andere composities krijgen een 7 en alleen Shine en Norwegian Hammerworks Corp. blijven met een 6 iets achter.

Achteraf bezien is het niet vreemd dat Industrial Silence in Noorwegen zo goed werd ontvangen. Het album bereikte de eerste plaats van de Noorse albumlijst en leverde de groep in 2000 een Spellemannprijs op in de rockcategorie. Dat succes was niet uitsluitend het gevolg van een paar sterke singles. Het album heeft als geheel voldoende persoonlijkheid om overeind te blijven.

Voor mij is vooral Sivert Høyem dus de grote troef. Zijn stem geeft de muziek een herkenbaar gezicht en zorgt ervoor dat zelfs de wat minder opvallende nummers voldoende karakter behouden. Ook het gitaarwerk van Robert Burås verdient een compliment. Hij weet met relatief eenvoudige middelen regelmatig iets bijzonders te bereiken.

Industrial Silence is misschien niet op ieder moment even sterk, maar het is wel een debuut waarop een band met overtuiging laat horen wat hij in huis heeft. Ik heb er in ieder geval een prettige luisterervaring aan overgehouden. En als een album mij na afloop het gevoel geeft dat ik graag nog eens op de afspeelknop druk, dan heeft het wat mij betreft zijn werk goed gedaan.

WAARDERING: 7,2