Rocket

Rocket is een Amerikaanse formatie. De naam klinkt alsof er onmiddellijk iets spectaculairs moet gebeuren. En eerlijk gezegd is dat bij deze vier muzikanten uit Los Angeles ook wel een beetje het geval. Hun muziek heeft namelijk behoorlijk wat vaart, maar neemt tegelijkertijd alle ruimte om te vertragen, te experimenteren en de gitaren eens flink te laten uitrazen.

Rocket bestaat uit vier jeugdvrienden: zangeres en bassiste Alithea Tuttle, gitaristen Desi Scaglione en Baron Rinzler en drummer Cooper Ladomade. De onderlinge band gaat dus verder terug dan hun muzikale samenwerking. Ze hoefden niet eerst via advertenties of ingewikkelde audities bij elkaar te komen. Ze kenden elkaar al en hadden bovendien dezelfde belangstelling voor muziek.

Het ontstaan van Rocket heeft ook iets herkenbaars. Tijdens de coronaperiode, toen het openbare leven grotendeels stilviel, begonnen Tuttle en Scaglione samen liedjes te schrijven. In 2021 kreeg het project zijn definitieve vorm met de komst van Rinzler en Ladomade. Wat begon als een bezigheid tijdens een periode waarin weinig mogelijk was, groeide uit tot een serieuze band. Soms levert gedwongen stilstand dus onverwacht iets moois op.

Er was overigens nog een klein obstakel. Alithea Tuttle moest behoorlijk wat moed verzamelen voordat ze tijdens repetities daadwerkelijk durfde te zingen. Ze speelde aanvankelijk wel mee, maar hield haar stem liever op de achtergrond. Het duurde ongeveer een halfjaar voordat ze zich daaroverheen zette. Tegenwoordig is haar stem een belangrijk onderdeel van het herkenbare geluid van Rocket. Het laat ook zien dat zelfvertrouwen niet altijd vanzelf komt, zelfs niet wanneer je met goede vrienden muziek maakt.

In 2023 verscheen de eerste EP, Versions of You. De band nam het materiaal grotendeels zelf op. Daarvoor gebruikten ze onder meer een oude Yamaha-opnameconsole uit de jaren zeventig, die afkomstig was van hun voormalige basisschool. Dat is toch een bijzonder verhaal. Een stuk apparatuur dat ooit ergens op school stond, kreeg zo een tweede leven in de handen van vier jonge muzikanten. Je kunt je slechtere bestemmingen voorstellen.

De EP leverde de groep de nodige aandacht op. Rocket kreeg steeds meer mogelijkheden om op te treden en mocht uiteindelijk het podium delen met namen die voor liefhebbers van alternatieve gitaarmuziek behoorlijk aantrekkelijk klinken. Denk aan Ride, Sunny Day Real Estate en The Smashing Pumpkins. Dat zijn niet bepaald de eerste de beste namen om op je affiche te zetten wanneer je nog aan het begin van je carrière staat.

Wie naar Rocket luistert, begrijpt die belangstelling wel. De muziek heeft duidelijke raakvlakken met de alternatieve rock uit de jaren negentig. Ik hoor invloeden die herinneringen oproepen aan de stevige gitaarpartijen van The Smashing Pumpkins, de rafelige aanpak van Sonic Youth en de dromerige klankwereld van My Bloody Valentine. Toch is Rocket geen groep die uitsluitend bezig is met het opnieuw tot leven wekken van oude muziek. De bandleden hebben zelf aangegeven dat ze zich niet graag in een hokje als grunge of shoegaze laten plaatsen. Ze beschouwen zichzelf gewoon als een rockband die van allerlei muziek houdt. Dat lijkt me eigenlijk een prima uitgangspunt.

In oktober 2025 verscheen het eerste volledige album, R Is for Rocket, bij het Britse label Transgressive Records. Daarmee kreeg de groep de gelegenheid om het geluid verder uit te bouwen. De gitaren zijn nadrukkelijk aanwezig, maar het geheel bestaat niet alleen uit lawaai en vervorming. Er is ook ruimte voor melodie, rustige passages en onverwachte veranderingen in tempo. Juist dat samenspel maakt de muziek interessant.

Wat mij bij deze band vooral aanspreekt, is het contrast tussen de stevige instrumentale aanpak en de relatief zachte, soms bijna dromerige zang van Tuttle. De gitaren kunnen behoorlijk tekeergaan, terwijl haar stem niet voortdurend probeert daar bovenuit te schreeuwen. Dat levert een prettige spanning op. Het is alsof twee verschillende karakters samen aan tafel zitten en elkaar toch uitstekend begrijpen.

Ook de manier waarop de band zich heeft ontwikkeld, vind ik interessant. Rocket heeft geen haast gehad om meteen een grootse carrière na te jagen. Eerst kwamen de repetities, de kleine optredens en de zelfgemaakte opnamen. Daarna volgden de grotere podia en uiteindelijk het debuutalbum. Een vrij natuurlijke ontwikkeling, al is het natuurlijk mooi meegenomen wanneer je al vroeg met gevestigde namen mag optreden.

Ik vind Rocket vooral een band om in de gaten te houden. Niet omdat ze het wiel opnieuw uitvinden, maar omdat ze met herkenbare ingrediënten een eigen geluid proberen te maken. De liefde voor de alternatieve gitaarmuziek uit de jaren negentig is duidelijk aanwezig, maar wordt niet klakkeloos gekopieerd. Er zit voldoende eigen karakter in hun muziek om nieuwsgierig te blijven naar wat er nog gaat komen.

En misschien is dat uiteindelijk het leukste aan Rocket. Vier vrienden uit Los Angeles begonnen tijdens een periode van afzondering samen muziek te maken. Een paar jaar later staan ze op podia waar ze vroeger waarschijnlijk zelf als bezoeker rondliepen. Dat is een aardige ontwikkeling. De naam Rocket blijkt dus niet helemaal verkeerd gekozen. De lancering heeft inmiddels plaatsgevonden.

Albums: