Abigail's Ghost

De Amerikaanse band Abigail's Ghost beweegt zich in een wereld waarin progressieve rock, melancholie, sfeervolle gitaren en elektronische klanken elkaar ontmoeten. Het is muziek die niet voortdurend om aandacht schreeuwt, maar eerder rustig een stoel aanschuift en vraagt of je even wilt blijven zitten. Dat vind ik een aangename manier om kennis te maken met een band die niet alles meteen prijsgeeft.

De naam Abigail’s Ghost klinkt trouwens alsof er ergens een oud huis staat waar de gordijnen nooit helemaal opengaan. Je verwacht bijna een spookverhaal, een krakende trap en een mysterieuze figuur op zolder. De muziek heeft inderdaad soms iets geheimzinnigs, al hoeft er geen bovennatuurlijk wezen aan te pas te komen. De spanning zit vooral in de manier waarop de instrumenten samenwerken en hoe de liedjes zich langzaam ontwikkelen.

Abigail’s Ghost komt uit de Verenigde Staten en heeft een duidelijke belangstelling voor progressieve rock. Daarbij kiezen ze niet voor de ingewikkeldheid om de ingewikkeldheid. Natuurlijk zijn er muzikale wendingen, gelaagde arrangementen en momenten waarop een nummer een andere richting lijkt in te slaan. Toch blijft de muziek toegankelijk genoeg om er gewoon ontspannen naar te luisteren. Dat is een prettige combinatie, want progressieve rock kan soms de indruk wekken dat je eerst een handleiding moet lezen voordat je de muziek mag beluisteren.

Bij Abigail’s Ghost heb ik dat gevoel niet. De muziek nodigt uit om mee te gaan, zonder dat ik voortdurend hoef te controleren waar de band zich op de muzikale landkaart bevindt.

Ontstaan uit vriendschap en muzikale ideeën

Het verhaal begint eigenlijk bij twee muzikanten die elkaar al vanaf hun jeugd kennen: Joshua Theriot en Kenneth Wilson. Ze speelden samen in verschillende bandjes voordat Abigail’s Ghost ontstond. Rond 2003/2004 besloten ze serieuzer aan de slag te gaan met muziek die ze zelf graag wilden horen. Het ging niet om het volgen van een trend, maar om het combineren van hun ideeën en het zoeken naar een eigen geluid.

Een bijzonder detail is dat een deel van het schrijfwerk op afstand gebeurde. Muzikale ideeën, riffs en opnames werden via internet naar elkaar gestuurd. Dat klinkt tegenwoordig heel normaal, maar het laat wel zien dat een band niet altijd in dezelfde ruimte hoeft te staan om samen iets te bouwen. Een riff kan ergens op een harde schijf liggen, een ander idee kan weken later worden toegevoegd en uiteindelijk ontstaat er een nummer dat niemand in zijn eentje had kunnen maken.

Die aanpak past eigenlijk goed bij de muziek. Abigail’s Ghost klinkt geregeld alsof verschillende gedachten naast elkaar bestaan. Een stevige gitaarpartij kan samengaan met een rustige keyboardlaag, terwijl de drums een ritme neerzetten dat net iets anders loopt dan je verwacht. Het resultaat is geen muzikale chaos, maar een zorgvuldig opgebouwd geheel.

De albums

Het debuutalbum Selling Insincerity verscheen in 2007. Daarmee liet de band meteen horen dat ze behoorlijk wat ambities hadden. De muziek bevat stevige rock, rustige passages, mooie zanglijnen en een donkere sfeer. Invloeden van onder meer Porcupine Tree zijn duidelijk hoorbaar, maar Abigail’s Ghost probeert niet simpelweg een kopie te maken. Er zit ook een eigen gevoel voor melodie en ritme in.

Nummers als Close, Waiting Room, Monochrome en Cerulean Blue laten verschillende kanten van de band horen. Soms ligt de nadruk op een stevige gitaar, soms op een bijna zwevende sfeer. Vooral die afwisseling maakt het album interessant. Je krijgt niet voortdurend dezelfde muzikale truc voorgeschoteld.

In 2009 volgde D_Letion, een album waarop de band verder bouwde aan haar geluid. De muziek werd opnieuw gekenmerkt door stevige passages, atmosferische stukken en een zekere onrust. De titel lijkt al een beetje te suggereren dat er iets verdwijnt of wordt afgebroken, maar de muziek zelf heeft juist voldoende inhoud om overeind te blijven.

Na een periode waarin het wat stiller werd rondom de groep, verscheen in 2015 Black Plastic Sun. Dat album liet horen dat Abigail’s Ghost niet helemaal stil had gezeten. Er waren veranderingen in de bezetting en ook muzikaal werden andere accenten gelegd. Soms klinkt de band wat melodischer en zelfs verrassend toegankelijk, terwijl op andere momenten de stevige progrock weer volop aanwezig is. De toevoeging van onder meer viool op bepaalde passages geeft de muziek bovendien een andere kleur.

Geen band voor de grote haast

Wat mij vooral aanspreekt in Abigail’s Ghost is dat de muziek niet alleen draait om technische vaardigheid. Natuurlijk kunnen de muzikanten spelen. Er zijn ingewikkelde ritmes, fraaie gitaarpartijen en arrangementen die duidelijk niet in vijf minuten zijn bedacht. Maar het belangrijkste is dat de nummers ook een gevoel oproepen.

De muziek heeft regelmatig iets melancholisch. Dat hoeft niet meteen zwaar of somber te betekenen. Soms klinkt er juist een aangename rust in door, alsof de band even afstand neemt van de drukte van het dagelijks leven. Op andere momenten wordt die rust verstoord door een stevige riff of een onverwachte overgang. Dat maakt het luisteren boeiend.

Ik kan me voorstellen dat Abigail’s Ghost goed werkt op een avond waarop je niet precies weet waar je zin in hebt. Je zet een album op, begint misschien met een kop koffie of een glas iets lekkers en laat de muziek langzaam haar werk doen. Voor je het weet ben je een half uur verder en heb je nauwelijks gemerkt hoe de tijd is verstreken. Dat is misschien wel een van de mooiste eigenschappen van progressieve rock.

Abigail’s Ghost is geen band die met grote commerciële successen of opvallende televisieoptredens de geschiedenisboeken heeft gehaald. De groep heeft vooral een eigen publiek gevonden onder liefhebbers van avontuurlijke rock. En dat is helemaal niet verkeerd. Niet iedere band hoeft een stadion te vullen om betekenisvolle muziek te maken.

De drie studioalbums vormen een bescheiden, maar interessante discografie. Je hoort muzikanten die hun eigen weg zoeken, experimenteren en daarbij melodie en sfeer niet uit het oog verliezen. Het is muziek die best een beetje ingewikkeld mag zijn, maar nooit helemaal vergeet dat er ook gewoon naar geluisterd moet worden.

Als ik Abigail’s Ghost in een paar woorden zou moeten omschrijven, zou ik zeggen: bedachtzaam, stevig, sfeervol en eigenzinnig. De naam klinkt misschien als een uitnodiging voor een spooktocht, maar de muziek is vooral een uitnodiging om eens rustig te luisteren. En soms is dat precies wat ik nodig heb: geen muzikale haast, geen overdreven spektakel, maar een band die met geduld en aandacht een eigen wereld opbouwt.

Albums: