Rocket - R is for Rocket (03-10-2025)
Bij een behoorlijk aantal bands krijg je het gevoel dat de alternatieve rock uit de jaren negentig nooit helemaal is verdwenen. Regelmatig duikt er een nieuwe band op die me onmiddellijk terugbrengt naar die periode. Dat gebeurde ook bij Rocket, het viertal uit Los Angeles dat met R Is for Rocket in oktober 2025 zijn eerste volledige album uitbracht. De naam klinkt misschien als een groep die van plan is de wereld te veroveren, maar voorlopig ben ik vooral benieuwd naar wat deze Amerikanen muzikaal te bieden hebben.
Mijn eerste kennismaking met Rocket was al behoorlijk aangenaam. De band heeft duidelijk geluisterd naar groepen als The Smashing Pumpkins, Nirvana, Sonic Youth en My Bloody Valentine. Dat hoor ik terug in de stevige gitaren, de vervormde klanken en de afwisseling tussen melodieuze passages en wat steviger gitaarwerk. Toch vind ik het niet eerlijk om Rocket zomaar als een nostalgische terugblik te beschouwen. Er zit voldoende eigenheid in hun muziek om er met plezier naar te luisteren.
De groep bestaat uit Alithea Tuttle (zang en bas), Desi Scaglione en Baron Rinzler (gitaren) en Cooper Ladomade (drums). Het zijn jeugdvrienden die in 2021 begonnen samen te spelen. Dat onderlinge vertrouwen hoor ik terug in de muziek. Het klinkt als een band die elkaar goed aanvoelt en niet voortdurend hoeft uit te leggen welke kant een nummer op moet.
De nummers
Met The Choice begint het album op een aangename manier. De gitaren krijgen rustig de ruimte en de zang zorgt voor een melodieuze opening. Het nummer groeit geleidelijk. Het is een prima introductie, al verwacht ik na deze eerste kennismaking nog wat meer. Mijn waardering komt uit op een 7.
Daarna volgt Act Like Your Title (8), waarin Rocket meer van zijn stevige kant laat horen. De gitaren zijn nadrukkelijker aanwezig en het nummer heeft een prettige vaart. Ik vind vooral de verhouding tussen de melodie en het ruigere instrumentale werk geslaagd. Crossing Fingers (8) sluit daar mooi op aan. Het gitaarwerk heeft een lekker rafelig randje en de band klinkt alsof de vier muzikanten zich geen seconde hoeven af te vragen wat ze moeten doen.
Met One Million (8) wordt het tempo verder opgevoerd. Het is een energiek nummer waarin de gitaren behoorlijk mogen uitpakken. Ik houd wel van die directe aanpak. Rocket probeert niet ieder muzikaal idee uitgebreid uit te leggen, maar vertrouwt op de kracht van de compositie. Ook Another Second Chance (8) en Pretending (8) bevallen me uitstekend. Beide nummers laten horen dat de groep gevoel heeft voor melodie en tegelijkertijd niet bang is om het geluid wat steviger aan te zetten.
Crazy is voor mij een van de minder opvallende momenten. Het nummer past goed bij de rest van de plaat, maar blijft iets minder hangen. Dat betekent niet dat het een zwakke compositie is, maar een 7 vind ik hier voldoende.
Met Number One Fan (8) komt er wat meer ruimte voor een dromerige sfeer. De gitaren klinken minder nadrukkelijk en de zang krijgt meer aandacht. Dat contrast vind ik prettig. Het is bovendien een mooi voorbeeld van de afwisseling die Rocket op het album weet aan te brengen. Wide Awake (8) pakt vervolgens de draad weer op met een steviger geluid. De gitaren hebben opnieuw het hoogste woord, maar de melodie blijft gelukkig goed overeind.
De afsluiter R Is for Rocket krijgt wat meer tijd om zich te ontwikkelen. Met zijn langere speelduur biedt het nummer ruimte voor verschillende muzikale ideeën. Ik vind het een passende afsluiting, omdat de band hier nog eens laat horen wat de belangrijkste ingrediënten van zijn muziek zijn: stevige gitaren, een goede ritmesectie en voldoende gevoel voor melodie. Het is geen overbodig lange finale, maar een nummer dat het album op een prettige manier afrondt (8).
Een veelbelovend begin
Wat ik aan R Is for Rocket waardeer, is de vanzelfsprekendheid waarmee de band verschillende invloeden bij elkaar brengt. De jaren negentig zijn nooit ver weg, maar ik krijg nergens het idee dat de vier muzikanten uitsluitend bezig zijn met het nadoen van hun voorbeelden. De gitaren zijn stevig, de melodieën zijn toegankelijk en Alithea Tuttle heeft een stem die mooi contrasteert met het soms behoorlijk uitbundige instrumentale werk.
Opvallend is bovendien dat de band veel tijd heeft genomen voor het album. Een deel van de nummers werd al in 2024 opgenomen, terwijl andere songs later volgden. Dat de composities tussentijds werden aangepast en opnieuw bekeken, heeft naar mijn idee bijgedragen aan het samenhangende resultaat. Het album is bovendien opgedragen aan de vader van Tuttle, die in 2025 onverwacht overleed. Dat geeft de plaat nog een persoonlijke betekenis.
Mijn kennismaking met Rocket is in ieder geval geslaagd. R Is for Rocket is geen album waarop ieder nummer dezelfde indruk achterlaat, maar de kwaliteit blijft behoorlijk constant. Achtjes voor het grootste gedeelte van de plaat en twee zevens voor de nummers die mij net iets minder aanspreken, leveren een positief totaalbeeld op.
Ik hoor hier een jonge band die plezier heeft in het maken van stevige, melodieuze rockmuziek. En dat plezier werkt aanstekelijk. Rocket hoeft van mij voorlopig niet meteen naar de maan. Als ze op deze manier doorgaan, blijf ik graag aan boord.
WAARDERING: 7,8